De laatste keer dat we iets gepost hadden, bevonden we ons in El Calafate. Hoewel dit een belangrijke toeristische attractie is, hebben we er slechts een nacht doorgebracht. Je kan nu eenmaal niet alles bezoeken. Zoals altijd het geval is, is het moeilijkste aan liften ontsnappen aan de tentakels van een stad. Hier was dat niet anders. Na een uur vruchteloos wachten in de hoofdstraat van de stad, besloten we een betere locatie op te zoeken. Zwaar bepakt sjokten we dan maar enkele kilometers de stad uit. Het duurde minstens een half uur voordat we een geschikte locatie vonden: een rond punt met een brede stopstrook. Helaas, twee andere -vermoedelijk Argentijnse- lifters waren ons voor. Een kort gesprekje leerde ons dat ook zij hier al geruime tijd voor spek en bonen stonden. Om elkaar niet tot last te zijn, wandelden we enkele honderden meters verder. Even later zagen we hen er de brui aan geven. We hielden echter vol. Niet veel later werden we opgepikt. Deze lift bracht ons een vijftigtal kilometer verder. We werden afgezet in het midden van de pampa's. Hier sloeg de man af naar een afgelegen boerderij. Na enkele minuten zonk de moed ons in de schoenen: helemaal geen verkeer, muisstil, kortom een van de meest afgelegen plaatsen waar we ooit geweest zijn. Verrassend genoeg werden we na tien minuten reeds opgepikt door een vriendelijk Italiaans koppel. Deze rit bracht ons tot helemaal in El Chalten. Ons einddoel.
De namiddag vulden we door wat rond te hangen en iets te drinken. El Chalten is een enorm klein maar zeer gezellig dorpje. De weinige bewoners leven van het toerisme. Mogelijk is dit de verklaring waarom iedereen hier zo extreem vriendelijk en behulpzaam is. We brachten de nacht door in een meerpersoonskamer die we deelden met twee luie Chilenen en een stel luidsnurkende onwelriekende Amerikanen. Hun penetrante sausissengeur maakte een goede nachtrust onmogelijk. Dit motiveerde ons om de volgende ochtend de frisse berglucht op te zoeken. We besloten een korte trek van drie dagen te maken. Toen we opstonden was het redelijk goed weer en kon je Cerro Fitz Roy en Cerro Torre als twee reuzen boven het dorp zien uittorenen. Helaas, toen we gepakt en gezakt waren, hing er een dikke mist over heel de vallei. Het zicht werd beperkt en we konden voor hetzelfde geld in België zijn. Bovendien begon het lichtjes te regenen. Even twijfelden we of we wel zouden vertrekken maar we waagden het er maar op.
Na een uur echter, klaarde het van de ene moment op de andere op en steeg de temperatuur. Enkele uurtjes later arriveerden we al op een zonovergoten camping. Deze was vlakbij een riviertje gelegen. In de verte kon je Cerro Fitz Roy zien opdoemen. Hier zetten we ons kamp. Dit zou ons basiskamp worden om verschillende zijtrips in de omgeving te doen. Het voordeel was dat we geen rugzak moesten dragen, die lieten we immers achter op de camping. Eentje hiervan deden we de dag zelf nog. Het was een route die de rotsige rivieroever van de Rio Blanco volgde. Dit leidde ons helemaal tot aan een lieftelijk gletsjermeer vlak onder Monte Fitz Roy. Hier brachten we diep onder de indruk een behoorlijke tijd door. Ondertussen hadden de temperaturen echt wel een zomerse hoogte bereikt. Nadien keerden we terug en genoten onder de laatste zonnestralen van een obligate pastamaaltijd. Eens de zon onder was, joeg de avondlijke kou ons al snel de tent in.
Een andere zijtrip zou ons naar Lagun De Los Tres leiden. Hiervan werd gezegd dat het prachtig is om dit bij zonsopgang mee te maken. Aangezien het een dik uur klimmen zou zijn, stonden we op om 4u45. Snel werkten we wat boterhammen naar binnen om tegen 5u15 de bossen in te trekken. Door het donker wandelen met alleen de hoofdlampen als verlichting, gaf een bijzonder gevoel. Onderweg kwamen we nog andere mensen tegen waardoor we ons toch al wat minder apart voelden. Na een uur klimmen over een stijl rotspad, met de ochtendgloed in onze rug doemde plots het meer voor ons op. Dit was echt een spectaculaire setting: boven een diepblauw meer dat 100 meter onder ons lag, torenden de twee reuzen. Deze leken zo dicht bij dat het was alsof je ze kon aanraken. Het was echter nog even wachten op de echte zonsopgang, het was bitter koud. Dan, toen de zon over de heuveltoppen heen verscheen, kleurden de bergen dieprood. Dit gebeurde werkelijk van de ene moment op de andere, een ooh-moment. Het is ons gelukt om hier mooie foto`s van te maken. Naar verluid kon je vanaf dit punt een nabij gelegen bergtopje beklimmen. Tim kon het niet laten om zich hieraan te wagen. Elke bleef liever wachten. De weg naar de top was geen pad, je moest zelf de route zoeken. De eerste honderden meters naar omhoog voerden over los gesteente. Het laatste stuk was iets meer klimmen over soms verticale stukken rots met angstaanjagende dieptes in de rug. Omdat wandelstokken hier meer tot last dan tot nut waren, besloot Tim deze achter te laten en terug op te pikken op de terugweg. Aangezien de klimroute te moeilijk was om af te dalen, kwam hij deze niet meer tegen: een duur offer aan de berggoden. Enkele uren later hadden we lunch op de camping en braken onze tent op. Vervolgens was het nog een gemakkelijke drie uur naar de volgende camping. Intussen was het zonnetje weer goed aan het schijnen. Een dag zoals we die hier nog niet gehad hebben. Een kraakheldere hemel, echt warm en compleet windstil. Dit in een regio die bekend staat om zijn extreme winderigheid en hoge jaarlijkse neerslag. Hoeveel geluk kan je hebben. Op deze camping hielden we het maar voor bekeken. Nog een pastamaaltijd in de zonovergoten vallei. Vervolgens kropen we rond 20u onze slaapzak in.
De volgende morgen stond er weer een zijtrip op het programma. Ook deze konden we volbrengen onder een perfect wolkeloze hemel. Het pad voerde ons rond een meer. Het bracht ons dichter bij de gletsjer maar het was wat minder bijzonder als de trips van de dag ervoor. Eens teruggekomen op de camping aten we ons brood op. Je raad het nooit, opnieuw met de zon in het gezicht. Dit maakte het erg moeilijk om te vertrekken. Tenslotte braken we voor de laatste keer het kamp op en daalden we af naar het dorp.
Aangekomen in het dorp zochten we een hostel met een tweepersoonskamer. Verrassend genoeg vonden we de goedkoopste kamer in een hotel. Wat is het verschil nu eigenlijk? Na twee trektochten die elkaar redelijk snel opvolgenden schreeuwden onze magen -moegeterd door de pasta en havermout- naar een rijkere maaltijd. We aten in een gezellig, klein restaurantje dat volledig uit hout was opgetrokken. We kozen beiden een Patagonische specialiteit: een hutsepot met veel vlees en bonen. Dit ter compensatie van het ontbreken van de winden in El Chalten. De bediening was er zo vriendelijk dat zelfs wij, gierige reizigers, een fooi achterlieten.
Vandaag is het wonder bij wonder opnieuw een stralende dag. Het lijkt wel alsof de weergoden iets willen goedmaken. Als we van sommige horen dat ze hier geweest zijn en de befaamde bergen niet eens hebben gezien door de mist, prijzen we ons zeer gelukkig. Door het goede weer is de was voor een keer zeer beperkt. Wel hebben we andere dingen om te regelen: een broek die genaaid moet worden, een lek in het matje dat geplakt moet worden en de rits van de tent die vervangen moet worden. Een maand Patagonië eist zijn tol.
Morgen plannen we om verder te liften. We houden er echter rekening mee dat dit mogelijks niet zal lukken. We hebben heel de voormiddag nog geen enkele auto het dorp uit zien rijden. Geen nood. Er rijden twee keer per dag bussen het dorp uit. Liever niet, maar soms kan het niet anders. Waar we exact naartoe gaan weten we nog niet, noordelijk alleszins. Vermoedelijk zullen we langs Villa O Higgins en Cochrane passeren om uiteindelijk toe te komen in Coyhaige. Dit is echter een vaag plan, we moeten hierover nog nadenken. Waarschijnlijk zal dit een week duren. Je hoort nog van ons.
(Door de slechte verbinding konden we nog geen foto's posten)
dinsdag 16 februari 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Ha, het kan verkeren. Prijs jullie gelukkig.
BeantwoordenVerwijderenHier momenteel nog altijd constant vriesweer.
Bij zulks mooi weer op zo'n mooie plaats vergeet je al vlug het verlies van enkele stokken.
Klinkt allemaal prachtig! Geniet van elk moment!
BeantwoordenVerwijderenWeer een tof verhaal om te lezen en goed om op de hoogte te blijven van jullie avonturen aldaar.
BeantwoordenVerwijderenZie dat jullie nog iets van bagage overhebben op het einde...stokken, haringen..
BeantwoordenVerwijderenHet was niet mijn bedoeling om wie dan ook aan het schrikken te brengen met die landmijnen en zo, maar om jullie eventueel te verwittigen. Een dikke sorry!Mooie en prachtige verhalen om eventueel een dagboek of een reisverhaal van te maken, gedocumenteerd met foto's enz.Gr.opa
BeantwoordenVerwijderen