zaterdag 20 februari 2010

Nos gusta hacer dedo

In ons vorig bericht hebben we gezegd dat het mogelijk erg moeilijk zou worden om El Chalten uit te geraken. Dit vermoeden werd de ochtend zelf nog versterkt toen we een hele resem andere lifters langs de kant zagen staan. Uit sportiviteit zijn we natuurlijk achteraan in de rij gaan staan. We koesterden weinig verwachtingen en haalden onze Sudoku-raadsels boven om de tijd te doden.

Verrassend genoeg stopte er na tien minuten al een auto. Hij was alle andere lifters voorbij gereden en wij werden als eerste opgepikt. Onveilig voelden we ons niet, het betrof een Argentijnse politieman. Wel werden we onderworpen aan een kruisvuur van vragen: van waar komen we? Wat doen we? etc. Nieuwsgierigheid of beroepsmisvorming? Onderweg staken we een blauw busje voorbij dat ons bekend voorkwam. Tot onze verbijstering zagen we dat het de twee Zwitsers waren die ons enkele weken terug ook hadden meegenomen. Het is niet de eerste keer dat we mensen honderden kilometers verder opnieuw tegen het lijf lopen. Echt verrassend is het niet aangezien iedereen naar dezelfde interessante plaatsen gaat. Hoe origineel zijn we? Vijftig kilometer verder werden we afgezet aan een splitsing. Lutelle ogenblikken later stopten de Zwitsers en vroegen waar we moesten zijn. Ze hadden al een ander koppel lifters opgepikt, maar we konden er nog bij. Dit koppel stapte vroeger uit als ons. Wij reden enkele honderden kilometers verder mee. Vanaf dit punt stopte de asfaltweg en voerde de route over gravelwegen die door de hevige regenval verandert waren in heuse modderpoelen. Het nam acht hobbelige uren in beslag om 300 kilometer af te leggen. Uiteindelijk kwamen we aan op een splitsing. De Zwiters zouden naar links afslagen richting nationaal park Perito Moreno, onze weg zou ons verder naar het noorden voeren. Ze boden ons nog aan om mee te gaan maar we hadden onvoldoende eten bij en we hielden niet van de gedachte om drie dagen lang afhankelijk van hun te zijn. Er was immers totaal geen ander verkeer. Aldus stapten we uit en namen afscheid. Ondertussen was het beginnen regenen.

De situatie kwam ons bekend voor: het liep al tegen de avond, we bevonden ons in het midden van de eindeloze pampa's en er was nauwelijks verkeer te bespeuren. We kregen een krop in de keel bij de gedachte hier misschien de nacht te moeten doorbrengen. We namen ons voor om drie uur te wachten en dan de tent op te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Het was 20u geworden en er passeerden geen auto's meer. Bovendien was het opgeklaard, de moment om de tent op te zetten. Het was een gek gezicht om dat tentje zo eenzaam op de desolate vlakte te zien staan. Net op het ogenblik dat de tent volledig was opgezet, zagen we alsnog een jeep naderen. Elke spurtte erheen en hield de auto staande. De situatie was duidelijk, ze konden haast niet weigeren. Zo een arm meisje. Op snel tempo braken we de tent af en nestelden we ons in de auto. Het was duidelijk dat dit voertuig beter bestand was tegen de wegomstandigheden. Tegen 100 kilometer per uur raasden we over de gravelwegen. Om 23u30 werden we afgezet in Perito Moreno. Een blik op de kaart leerde ons dat we na het moment dat we eigenlijk hadden opgegeven nog eens eens zoveel afstand hadden afgelegd als ervoor. Fascinerend.

Uitgeput stapten we de eerste slaapgelegenheid binnen dat we tegen kwamen. Het was een hotel maar zeer betaalbaar. Zonder veel rompslomp smeten we onze rugzak tegen de muur en nestelden we ons in de armen van Morpheus. De volgende ochtend wilde Tim uit bed stappen om een douche te nemen. Toen hij de lakens over zich heen sloeg, kreeg hij de douche eerder als verwacht. Bleek gedurende de nacht heel de kamer ondergelopen te zijn. We meldden dit aan de hoteluitbater. Hij leek er niet echt versteld van te staan. We vroegen zelf achter een andere kamer en een verlaatte check-out tijd om onze spullen wat op orde te brengen. Al bij al viel de schade nog mee, we verloren een landkaart en eventjes ons goed humeur. Dit voorval en het feit dat er in de stad niets te beleven was, maakten dat we even later al terug langs de kant van de weg stonden te liften.

Weinig tijd passeerde alvorens we onze eerste rit gepresenteerd kregen. Dit bracht ons tot net voor de Chileense grens die slechts op 50 kilometer van Perito Moreno gelegen is. Hebben we het principe van de grenzen al uitgelegd? Eerst passeer je een eerste grenspost alwaar je paspoort wordt afgestempeld als bewijs dat je het land hebt verlaten. Vervolgens volgen er enkele kilometers tussenland waarna je een tweede grenspost bereikt. Hier is het minder gemakkelijk. Soms worden de rugzakken gecontroleerd op drugs of bepaalde voedingsmiddellen en je moet wat formuliertjes invullen. Tenslotte krijg je ook hier een stempel als bewijs dat je het land betreedt. Het was tussen de twee grensposten dat we geen vervoer meer vonden. We hadden ook begrepen van de grenswachters dat het veertien kilometer was tot aan de tweede post. Te lang om te stappen met twee rugzakken. Bovendien zou de grenspost binnen enkele uren sluiten. Aangezien er helemaal geen auto's meer kwamen en we huiverden bij het vooruitzicht opgesloten te zitten tussen twee grensposten besloten we het toch maar wandelend te doen. Opnieuw bleek dat een oplossing zich vaak aandient op een moment van wanhoop. Na een kilometer stappen werden we opgepikt en afgezet aan het eerst volgende dorp: Chile Chico.

Dit was een weinig bijzonder maar klein en gezellig dorpje. We vonden een zeer goedkoop hostel. Slechts zeven euro per nacht per persoon. We merken echt wel dat de prijzen dalen naarmate we noordelijker reizen. We vulden onze magen en 's avonds genoten we nog van het uitzicht vanop een nabijgelegen fortje.

Gisteren vatten we onze laatste etappe naar Cohaique aan. Het was vierhonderd kilometer dus we vermoedden dat het wel niet al te lang zou duren. Hoewel er opnieuw zeer weinig verkeer was, werden we zeer snel opgepikt. Een ruime jeep met twee sympathieke Chilenen zou ons direct naar onze eindbestemming voeren. Vreugde! Dit hadden we niet verwacht. Na een tijdje werd duidelijk dat dit meer als transport alleen was. Het waren twee vriendelijke geinteresseerde mannen die hun Chileens spraaktempo voor ons wat temperden. Zo waren we in staat om met hen toch wat zinnige gesprekjes te voeren. Het waren wegenwerkers die terugkwamen van een opdracht. Ze hadden de tijd om af en toe te stoppen en leken wat in een vakantiestemming. Een eerste stop bracht ons binnen bij mensen thuis alwaar we gratis broodjes en koffie kregen voorgeschoteld. Het was een gezellige maaltijd. Hierna reden we weer verder. Intussen bevonden we ons op de Carretera Austral. Dit is een befaamde gravelweg doorheen Chili. Een tweede stop was nog verrassender. De twee mannen hadden zin om een boottochtje te maken op Lago Carrera, het tweede grootste meer van Zuid-Amerika. Het was een uur dat we met open mond doorbrachten. We voeren langs verschillende rotsformaties die zodanig door het water waren uitgesleten dat er allerlei knotsgekke tunnels in waren ontstaan. Enkele keren konden we uitstappen en ons in de tunnels begeven. Prachtige ervaring! Nadien reden we verder. We stopten nog ettelijke keren en door de slechte conditie van de weg, duurde het nog vele uren voordat we eindelijk in Cohaique aankwamen. We werden afgezet aan de deur van een hostal. Weinig kieskeurig stapten we hier naar binnen. We brachten hier de nacht door maar waren enigszins teleurgesteld. Duurder als de nacht voordien voor minder. Ervan overtuigd dat het beter kon, gingen we vanmorgen op zoek naar een andere slaapgelegenheid. En inderdaad, het kon beter. We blijven nu voor 2000 pesos minder in een propere kamer met warm water en belangrijker: een bijzonder vriendelijke señora die ons overal waar het kan te hulp schiet. We kregen zelfs gratis koffie en thee en onze bordjes hoefden we zelf niet af te wassen.

Vandaag regelden we wat praktische zaken. Er moesten nieuwe wandelstokken gekocht worden. Ondertussen hadden die van Elke het ook begeven. Bovendien was er tijdens het liften een scheur in de rugzak van Tim ontstaan. Niets dramatisch maar ook dit moest zeker hersteld worden. De rugzak mag binnen enkele uurtjes opgehaald worden bij de schoenmaker. Op hoop van zege. De tent en de broek hebben we eerder al voor weinig geld zeer degelijk laten herstellen.

Morgen nemen we tegen onze gewoonte in een bus naar het begin van een route. Deze vier dagen lange trekking voert ons door het Alpiene landschap rond Cerro Castillo. Momenteel is het weer zeer ok. Hopelijk blijft het zo.

5 opmerkingen:

  1. Wat jullie nu allemaal meemaken gaan jullie nooit meer vergeten.wel tof dat we via de blog alles kunnen volgen. Elke je broertje is van daag verjaart!!nog veel aangename avonturen ginder salu
    onze va

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een verhaal weer! Geen enkele dag is voorspelbaar, en dat maakt het waarschijnlijk ook zo leuk. De ene dag staan jullie in jullie kamer met de voeten in het water en de andere dag maken jullie een prachtige boottocht op een meer. Om van afwisseling te spreken. Zalig toch.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Klinkt allemaal zalig, ik begin ook al zin te krijgen in dergelijk avontuur!
    Jullie hebben trouwens de groetjes van bon en bompa!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jullie hebben in jullie jonge leven al meer meegemaakt dan de meeste mensen in hun hele leven zullen meemaken!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een avontuur, geweldig hoe jullie het aanpakken en wat jullie allemaal beleven...Geniet er van en hopelijk houden jullie nu even droge voeten!
    Grtz Ivo & Pascale

    BeantwoordenVerwijderen