We vermeldden al dat onze geplande trektocht in Puyehue niet door is gegaan. Letterlijk in het water gevallen. Aangezien de weersvoorspellingen er voor de komende week niet al te rooskleurig uitzagen en de kans op lange periodes van goed weer steeds kleiner wordt naarmate de zomer ten einde loopt, besloten we niet te wachten. Aldus namen we de bus naar Temuco. We wisten dat er in de stad zelf niet veel te zoeken zou zijn maar het bracht ons dichter naar het noorden en hopelijk dichter bij beter weer. Bovendien was het een gemakkelijke uitvalsbasis om in geval van nood terug de grens met Argentinië over te gaan. In ieder geval zou er meer te beleven zijn dan in het hol waar we daarvoor onze nagels zaten af te kloven. In Temuco werden we geconfronteerd met meer dagen van regen. Het hostal waar we onszelf hadden geïnstalleerd, kan men op zijn minst bijzonder noemen. De eigenaar lag heel de dag in zijn bed en wanneer je hem iets vroeg (de sleutel van onze kamer bijvoorbeeld), stootte hij onverstaanbaar gebrabbel uit en dook hij angstvallig terug onder de lakens. Bovendien werd er dikwijls niet open gedaan als je aanbelde, waardoor je jezelf verplicht vond om over het hek te klimmen. Gelukkig onmoetten we er nog iemand anders waarmee we de dag doorbrachten. Zo ging de tijd toch min of meer aangenaam voorbij. Toch was een dag in dit deprimerende oord al genoeg. Vermits ondertussen duidelijk was geworden dat het nog lang zou regenen in de hele regio, besloten we de grens met Argentinië maar over te steken. Dit hadden we sowieso moeten doen om het getroffen gebied van de aardbeving te vermijden. Stilaan begonnen we immers kleine tekenen van schade te zien.
Omdat we de laatste tijd zoveel met de bus hadden gereisd, hoofdzakelijk omdat we ons toen in een van de meest verstedelijkte gebieden van Chili bevonden, besloten we nog eens te liften. Tot onze verbazing geraakten we vlot weg. We hadden zelfs lunch met twee jonge kerels. Een combinatie van ritten, waaronder een kort stukje met de bus, bracht ons tot aan aan petieterig grensdorpje. Hier deden we niet meer dan de nacht doorbrengen en televisie kijken. De volgende morgen werd onmiddellijk duidelijk dat liften niet meer zou lukken. Geen enkele auto reed de grenspost voorbij. Gelukkig konden we in de voormiddag een grensoverschrijdende bus nemen. Aangezien we al de beschreven tijd in de regen zaten, valt er over het landschap niet veel te zeggen. Het schijnt er mooi te zijn. De bus bracht ons een eindje over de grens waarna we opnieuw trachtten te liften. Fascinerend is dat het weer eens de grens over compleet het tegenovergestelde was: warm droog en geen wolkje aan de lucht. Dit is een typisch fenomeen aangezien Argentinië in de regenschaduw van de Andes ligt. Hoewel er zeer weinig verkeer was, geraakten we opnieuw verrassend vlot weg. Op het einde van de dag strandden we enkele honderden kilometers verder in een klein dorpje op de route 40. Ons idee was om een heel pak noordelijker tot in Mendoza te geraken. We gingen er slapen met het idee de volgende morgen verder te reizen. Gezien de vlotheid van de afgelopen dag, maakten we ons hier geen zorgen over. De realiteit bleek anders...
Na vier uur langs de kant te zitten in de bakkende zon en slechts twee auto's zien gepasseerd te hebben, gooiden we de handdoek in de ring. Instinctief dachtten we terug aan La Junta. Het koude zweet kwam ons in de nek te staan. Rondvraag leerde ons dat er die avond zelf om 12u een busje richting Mendoza vertrok. Na een dag die we vulden met televisie kijken (vluchtend voor de hitte) namen we eerder vermeld busje. Zes hobbelige en slapeloze uren later, werden we afgezet in San Rafaël, niet Mendoza zoals we gehoopt hadden. Hier moesten we nog twee uur wachten in het busstation alvorens we een connectie richting Mendoza konden nemen. Uiteindelijk kwamen we rond de middag hier aan. We namen het eerste hostal dat we tegenkwamen. We hebben er nu enkele nachten doorgebracht en het is zeker geen slechte plaats. Niet alleen het weer is hier anders maar ook het klimaat. Hoewel het hier al herfst is, overschrijdt het kwik nog steeds de dertig graden. Ook de voorspellingen waren uitstekend. Daarom begonnen we onmiddellijk met voorbereidingen voor een trektocht.
De volgende dag namen we een bus naar de ingang van parque provincial Aconcagua. Aconcagua is de hoogste piek van Amerika en de hoogste buiten de Himalaya's. Een kleine 7000 meter. In de zomermaanden is het een extreem populaire klim aangezien er geen technische vaardigheden voor vereist zijn. De campings rond de berg zijn dan pure gekheid: honderden tenten, ezels, dragers en gidsen. Aangezien het seizoen momenteel ten einde is en men bezig was om het park af te sluiten, was het er bijzonder kalm. Er was nog maar een trektocht toegestaan.
De ingang van het park was gelegen op 2900 meter. Onmiddellijk zagen we het contrast met Patagonië. In Patagonië liggen de sneeuwlijnen dikwijls lager dan 1000 meter en lopen de wegen zelden hoger dan 1000 meter. Hier was het aangenaam, zonnig en droog en bevonden we ons op een van de belangrijkste internationale passen van het land. Na onze check-in volgde een korte wandeling naar Confluencia. Dit is een kampplaats die normaal gebruikt wordt door klimmers als tussenstop op weg naar het basiskamp. Confluencia is gelegen op 3400 meter. Komende van het laaggelegen Mendoza voelden we hier duidelijk het effect van de hoogte: kortademigheid en een beetje duizelig. Ook ons kookvuur leek het moeilijker als anders te hebben. Ook tijdens de nacht hadden we last van de hoogte. De slaap vatten was redelijk moeilijk. Een onrustig gevoel leek zich van ons meester gemaakt te hebben.
De dag erop was de dag waar het om draaide. We lieten onze tent staan en namen alleen het hoogst noodzakelijke mee waaronder voldoende water. We volgden de vallei tot aan Plaza Francia. Dit is een plaats die gebruikt wordt als basiskamp voor klimmers die de zuidkant van de Aconcagua willen beklimmen. Aangezien dit extreem moeilijk is, wordt dit maar door zeer weinig mensen ondernomen. Het bevindt zich op 4200 meter hoogte en je hebt er de meest spectaculaire uitzichten op de met gletsjers overlapte zuidkant. Hoe hoger we kwamen, hoe duidelijker we de ijlte van de lucht ervoeren. Hoewel we vrij traag wandelden en vaak rustten, hadden we een hartslag en ademhaling alsof we aan het joggen waren. 4000 meter leek een echt keerpunt. Vanaf hier werd het echt duidelijk hoe hoog we waren. Een man die voor ons was vertrokken, keerde hier terug omdat hij teveel hoofdpijn had. Wij zelf hadden hier helemaal geen last van. Aangezien Plaza Francia zo impressionant was, aten we er samen met twee Hollanders onze bokes op. Onze hoogste lunch ooit. Ondanks de hoogte was het nog steeds warm genoeg om comfortabel stil te zitten in shorts en een dun pulletje of T shirt. Na een uurtje rusten, keerden we terug naar onze tent. Verrassend genoeg begon tijdens de afdaling de hoofdpijn pas toe te slaan. Aangekomen op de camping bereikte dit vooral bij Tim een hoogtepunt. Niet veel later lag hij geïmobiliseerd in de tent. Aangezien er zich nog rangers op het kampterrein bevonden, ging Elke vragen om een pijnstiller te krijgen. Dit werd onmiddellijk erg serieus genomen. Tien minuten later werd Tim in de dokterstent ontboden. Na een check-up van het zuurstofniveau, hartslag en bloeddruk bleek er niets aan de hand te zijn. Er werd hem verzekerd dat dit een normale conditie was. Met een pijnstiller en de raad om zoveel mogelijk te drinken, werd hij heen gestuurd. Na het innemen van de pijnstiller en twee liter water was de hoofdpijn bijna volledig verdwenen en was hij terug in staat om te eten. Die nacht sliepen we al pakken beter.
De volgende dag braken we rustig de tent af. We moeten toch ook vermelden dat het 's ochtends ontzettend koud was. Donshandschoenen waren geen overbodige luxe. Op het gemak daalden we af om in de namiddag onze bus terug naar Mendoza te nemen. Maar eerst hingen we wat rond in Puenta del Inca, een gezellig toeristisch dorpje dat vernoemd is naar een natuurlijke stenen brug over een rivier. Gisterenavond kwamen we terug in Mendoza aan. Vandaag deden we niet meer dan wat dingetjes regelen.
Wat zijn onze plannen voor de nabije toekomst? Aangezien hier veel dingen te doen zijn en het klimaat hier nog erg gunstig lijkt, willen we Mendoza nog wat langer als uitvalsbasis gebruiken. We willen een paar nachten kamperen aan een skicentrum op een uur rijden van de stad. Het centrum is op 2800 meter gelegen en kan als uitvalsbasis gebruikt worden voor kortere en langere tochten van boven de 4000 meter. Aangezien we nog niet genoeg geaclimatiseerd zijn, lijkt het ons een goed idee om telkens laag te slapen. Het blijkt alleen moeilijk te zijn om aan het centrum te geraken. We hebben één kantoortje gevonden dat transport kan regelen. We weten alleen nog niet of ze ons morgen, al dan niet woensdag kunnen meenemen. We zullen wel zien. Hoe dan ook hebben we de laatste week terug als erg positief ervaren. Het deed deugd om nog eens de wildernis in te gaan.
maandag 29 maart 2010
donderdag 25 maart 2010
La Junta Otra Vez
We hebben niet veel tijd dus een flitsbericht.
De trektocht waarover we vorige week spraken is niet doorgegaan door slechte weersomstandigheden.
Dit zou zo nog lang blijven in de Araucania regio. We zijn nu een heel pak noordelijker terechtgekomen, we hadden hiervoor onze redenen. We bevinden ons nu in Mendoza, Argentinie. Het weer is hier net het tegenovergestelde. Morgen vertrekken we dan toch op een trektocht. Ook vier dagen, in Reserva Provincial Aconcagua. De weersvoorspellingen zijn hier uitstekend. We kijken er naar uit want we hebben noodgedwongen lang moeten stilzitten. Hierover en over andere belevenissen, meer.
Wel zijn we er in geslaagd om eindelijk de achterstallige fotos online te zetten.
Grtz
De trektocht waarover we vorige week spraken is niet doorgegaan door slechte weersomstandigheden.
Dit zou zo nog lang blijven in de Araucania regio. We zijn nu een heel pak noordelijker terechtgekomen, we hadden hiervoor onze redenen. We bevinden ons nu in Mendoza, Argentinie. Het weer is hier net het tegenovergestelde. Morgen vertrekken we dan toch op een trektocht. Ook vier dagen, in Reserva Provincial Aconcagua. De weersvoorspellingen zijn hier uitstekend. We kijken er naar uit want we hebben noodgedwongen lang moeten stilzitten. Hierover en over andere belevenissen, meer.
Wel zijn we er in geslaagd om eindelijk de achterstallige fotos online te zetten.
Grtz
vrijdag 19 maart 2010
Alta cocina (bis)
Het raften was meer een culinaire aangelegenheid dan een sportieve. Na een busrit van twee uur arriveerden we aan Rio Allumine. We kregen een helm en een wetsuit toegestopt. Daarbovenop nog een obligate zwemvest. Vervolgens gingen we te water. Omdat het al laat in het seizoen was, stond het waterpeil redelijk laag. Van een overdosis adrenaline zou geen sprake zijn. Toch zaten er enkele turbulente stukjes bij. Ergens midden afvaart gingen we aan wal. We dachten dat we gewoon onze benen even zouden strekken. Niets was minder waar. Nadat de gids ons naar een tien meter hogere rots had geloodsd, bleek het de bedoeling te zijn om eraf te springen. Waarschijnlijk was dit wel op voorhand aangekondigd maar dat was ons dan ontgaan. Tim waagde hoe dan ook de sprong. Slechts één andere persoon deed hetzelfde. Nadat Tim zijn sprong had gewaagd, golfde er even paniek door de groep. Blijkbaar was hij foutief gesprongen en leek het alsof hij op het water was te pletter geslagen. Elke kon de sprong vanuit haar positie niet zien en was even ongerust. Gelukkig was er geen vuiltje aan de lucht. Wel aan zijn edele delen die achteraf toch een milde pijn ondervonden. Elke zag de sprong niet zitten maar werd toch verplicht om enkele meters lager in het koude water te springen. Opvallend genoeg bleef de gids met zijn grote mond al die tijd veilig op het droge, als enige. Na het raften werden we getrakteerd op een breugeliaanse barbeque: Argentijnse steaks, rauwkost, brood en wijn. Nadien sprongen we terug op de bus om even later al terug halt te houden voor het dessert: tarta frita. Dit zijn gefritureerde broodjes, zeer lekker. Het raften was dus eerder een gastronomische ervaring, zeker wel gezellig. Zondag maakten we een kleine wandeling. Niets speciaal. Want de volgende dag zou Tim immers Volcan Lanin gaan beklimmen.
Om 6u30 tekende ik present aan de ingang van ons hostel. Niet veel later werd ik opgepikt door de gids. Voor het eerst zag ik mijn companen waarmee ik de komende twee dagen zou doorbrengen. Het bleek dat ik de enige buitenlander was tussen drie Argentijnen. Gelukkig is mijn Spaans ondertussen degelijk genoeg om een bevredigend contact te kunnen hebben. Bovendien waren het alledrie sympathieke kerels die zich niet te goed voelden om zich aan mij aan te passen. Onderweg naar de voet van de vulkaan werd de obligate maté al bovengehaald. Maté is een warme drank die met behulp van een soort matépijp gedronken wordt. Het is een soort van thee. Letterlijk elke Argentijn hangt de hele dag aan zijn pijpje te lurken. Ook ikzelf ben deze drank beginnen te gebruiken. Zij het in meer gematigde hoeveelheden.
Rond 9u in de ochtend begonnen we aan het eerste deel van de bestijging. Hoewel redelijk stijl, was dit niet al te moeilijk en hield de gids een zeer gematigd tempo aan. We namen zeker voldoende tijd om te rusten en foto's te nemen. Het was duidelijk dat we tijd genoeg hadden. Bovendien was het broeiend heet. Rond 13u bereikten we de refugio die op een slordige 2300 meter gelegen was. Van de refugio moet men niet teveel voorstellen. Het is een kleine metalen bunker die in wezen eigendom is van het Argentijnse leger. Aangezien het doel van de dag bereikt was, hingen we wat rond, voerden we wat conversaties en genoten we van de impressionante uitzichten om ons heen. In de verte konden we Volcan Llaima zijn rookpluimen zien uitpluffen. Er zijn nog zoveel actieve vulkanen in Chili. Even later kwam een heel regiment soldaten de berg op gemarcheerd. In een mum van tijd was de refugio nokvol militairen. Het was toch een bijzonder gevoel om als enige buitenlander tussen een heel regiment soldaten te zitten. In de vroege avond aten we wat pasta om tegen 21u te gaan slapen. Aangezien de hut stampvol zweterige lijven zat, prefereerden de gids en ikzelf om de nacht onder open hemel door te brengen. Een pracht van een ervaring, wat een sterrenhemel. Vanuit mijn slaapzak had ik een ultiem uitzicht op de bergtop die we morgen zouden proberen te veroveren. Vermits ik toch een beetje zenuwachtig was, kon ik de slaap niet vatten voor 12u 's nachts. Om 1u15 schoot ik alweer wakker. We hadden afgesproken om op te staan om 1u30. Veel slaap heb ik dus niet gehad.
Na een vluchtig ontbijt van café con leche en koeken stapten we het duister in. Met onze hoofdlampen als enige baken. Na een uurtje bereikten we de sneeuwgrens. In het donker bonden we onze crampons onder de voeten. Verrassend genoeg was het duizend keer eenvoudiger om op ijs te wandelen dan op het losse vulkanische gesteente. Het voelde zelfs veiliger. Tegen 6u begon de zon erdoor te komen. Het was een bevrijdende ervaring na uren door het donker gelopen te hebben. Blindelings vertrouwend op de gids, niet wetend waar we ons bevonden. Het was geweldig om de ochtendgloed te ontwaren. De route voerde ons verder over een nog stijler stuk ijs. Enkele uren lang klommen we omhoog over een veld van penitentes. Toen de gids ons vertelde dat de top slechts 10 minuten van ons lag, vlogen we haast naar boven. Om 9u stonden we er dan uiteindelijk. Ik kom woorden tekort om te beschrijven hoe we ons voelden. Overal om ons heen werden we omringd door talloze vulkanen en meren. Jammer genoeg was de wind te sterk om er een gezellig theekransje te houden. Enkele minuten later daalden we alweer af. Meteen werd ook duidelijk waarom we zo vroeg waren opgestaan. Aangezien de zon nu vrij spel had, begon de sneeuw steeds zachter te worden. Dit bemoeilijkt het begaan ervan. Bovendien vergroot de kans dat stenen die anders vastgevroren zitten naar beneden stortten en op onze weliswaar gehelmde hoofden terecht komen. Tijdens de afdaling werden we allemaal toch wel bevangen door vermoeidheid. De adrenaline die onze vermoeidheid maskeerden begon immers weg te ebben nu ons doel bereikt was. Tegen 1u in de namiddag bereikten we terug de refugio. Hier deden we ons tegoed aan chorizo, olijven, maté en andere lekkernijen. Na een rustpauze van twee uur daalden we ineens helemaal af naar de voet van de berg. Vreemd genoeg bleek de vermoeidheid verdwenen te zijn en renden we haast naar beneden. In de vooravond zaten we alweer terug in de jeep op weg naar San Martin De Los Andes.
Alles bij elkaar was het een onvergetelijke ervaring. De top bleek nog het minst belangrijke van alles te zijn. Het als enige buitenlander tussen zoveel Argentijnen vertoeven, merken dat je ondanks de taalbarriere toch in staat bent om met hen een band op te bouwen, samen mate drinken, het slapen onder de sterrenhemel, het klimmen in het donker, de belachelijk spectaculaire uitzichten... Een geheel dat de hevige spierpijn achteraf zeker de moeite waard maakt.
Elke heeft er in tegenstelling een rustige twee dagen van gemaakt: terrasjes, lezen, genieten van de alomtegenwoodige zonneschijn.
Ondertussen bevinden we ons in Entre Lagos. Een gehuchtje dat we eerder al voorbij waren gekomen maar toen hebben overgeslagen. We zijn gisteren naar hier gelift vanuit Villa La Angostura, alwaar we de vorige dag per bus naartoe zijn gereisd van San Martin. Onze hoofdlift was een 80jarige Argentijn van Nederlandse afkomst. Grappig om met hem in het Nederlands te communiceren. Entre Lagos bevindt zich alweer in Chili.
Normaal gezien zouden we vandaag een trektocht naar Volcan Puyehue gestart hebben. Vermits Tim 3 dagen na de beklimming nog steeds vrij intense spierpijnen ondervond, hebben we dit plan ingeruild voor een bezoekje aan nabijgelegen thermen. Dit zijn bijzonder warme plassen water van natuurlijke oorsprong. Je vindt deze vaak terug in vulkanische gebieden. Eerst betaalden we voor toegang tot een georganiseerde therm. In wezen was dit niet meer dan een warmwaterbron met een hek errond en een gebouwtje waar men toegang aanrekende. Even later ontdekten we dat er zich 80 meter verder gratis bronnen bevonden. Desalniettemin was het heerlijk om onze lijven te weken in het agua caliente. De bronnen hadden een zalvende werking op de spierpijnen van Tim. Morgen zullen we dus alsnog aan onze vierdaagse beginnen.
Om 6u30 tekende ik present aan de ingang van ons hostel. Niet veel later werd ik opgepikt door de gids. Voor het eerst zag ik mijn companen waarmee ik de komende twee dagen zou doorbrengen. Het bleek dat ik de enige buitenlander was tussen drie Argentijnen. Gelukkig is mijn Spaans ondertussen degelijk genoeg om een bevredigend contact te kunnen hebben. Bovendien waren het alledrie sympathieke kerels die zich niet te goed voelden om zich aan mij aan te passen. Onderweg naar de voet van de vulkaan werd de obligate maté al bovengehaald. Maté is een warme drank die met behulp van een soort matépijp gedronken wordt. Het is een soort van thee. Letterlijk elke Argentijn hangt de hele dag aan zijn pijpje te lurken. Ook ikzelf ben deze drank beginnen te gebruiken. Zij het in meer gematigde hoeveelheden.
Rond 9u in de ochtend begonnen we aan het eerste deel van de bestijging. Hoewel redelijk stijl, was dit niet al te moeilijk en hield de gids een zeer gematigd tempo aan. We namen zeker voldoende tijd om te rusten en foto's te nemen. Het was duidelijk dat we tijd genoeg hadden. Bovendien was het broeiend heet. Rond 13u bereikten we de refugio die op een slordige 2300 meter gelegen was. Van de refugio moet men niet teveel voorstellen. Het is een kleine metalen bunker die in wezen eigendom is van het Argentijnse leger. Aangezien het doel van de dag bereikt was, hingen we wat rond, voerden we wat conversaties en genoten we van de impressionante uitzichten om ons heen. In de verte konden we Volcan Llaima zijn rookpluimen zien uitpluffen. Er zijn nog zoveel actieve vulkanen in Chili. Even later kwam een heel regiment soldaten de berg op gemarcheerd. In een mum van tijd was de refugio nokvol militairen. Het was toch een bijzonder gevoel om als enige buitenlander tussen een heel regiment soldaten te zitten. In de vroege avond aten we wat pasta om tegen 21u te gaan slapen. Aangezien de hut stampvol zweterige lijven zat, prefereerden de gids en ikzelf om de nacht onder open hemel door te brengen. Een pracht van een ervaring, wat een sterrenhemel. Vanuit mijn slaapzak had ik een ultiem uitzicht op de bergtop die we morgen zouden proberen te veroveren. Vermits ik toch een beetje zenuwachtig was, kon ik de slaap niet vatten voor 12u 's nachts. Om 1u15 schoot ik alweer wakker. We hadden afgesproken om op te staan om 1u30. Veel slaap heb ik dus niet gehad.
Na een vluchtig ontbijt van café con leche en koeken stapten we het duister in. Met onze hoofdlampen als enige baken. Na een uurtje bereikten we de sneeuwgrens. In het donker bonden we onze crampons onder de voeten. Verrassend genoeg was het duizend keer eenvoudiger om op ijs te wandelen dan op het losse vulkanische gesteente. Het voelde zelfs veiliger. Tegen 6u begon de zon erdoor te komen. Het was een bevrijdende ervaring na uren door het donker gelopen te hebben. Blindelings vertrouwend op de gids, niet wetend waar we ons bevonden. Het was geweldig om de ochtendgloed te ontwaren. De route voerde ons verder over een nog stijler stuk ijs. Enkele uren lang klommen we omhoog over een veld van penitentes. Toen de gids ons vertelde dat de top slechts 10 minuten van ons lag, vlogen we haast naar boven. Om 9u stonden we er dan uiteindelijk. Ik kom woorden tekort om te beschrijven hoe we ons voelden. Overal om ons heen werden we omringd door talloze vulkanen en meren. Jammer genoeg was de wind te sterk om er een gezellig theekransje te houden. Enkele minuten later daalden we alweer af. Meteen werd ook duidelijk waarom we zo vroeg waren opgestaan. Aangezien de zon nu vrij spel had, begon de sneeuw steeds zachter te worden. Dit bemoeilijkt het begaan ervan. Bovendien vergroot de kans dat stenen die anders vastgevroren zitten naar beneden stortten en op onze weliswaar gehelmde hoofden terecht komen. Tijdens de afdaling werden we allemaal toch wel bevangen door vermoeidheid. De adrenaline die onze vermoeidheid maskeerden begon immers weg te ebben nu ons doel bereikt was. Tegen 1u in de namiddag bereikten we terug de refugio. Hier deden we ons tegoed aan chorizo, olijven, maté en andere lekkernijen. Na een rustpauze van twee uur daalden we ineens helemaal af naar de voet van de berg. Vreemd genoeg bleek de vermoeidheid verdwenen te zijn en renden we haast naar beneden. In de vooravond zaten we alweer terug in de jeep op weg naar San Martin De Los Andes.
Alles bij elkaar was het een onvergetelijke ervaring. De top bleek nog het minst belangrijke van alles te zijn. Het als enige buitenlander tussen zoveel Argentijnen vertoeven, merken dat je ondanks de taalbarriere toch in staat bent om met hen een band op te bouwen, samen mate drinken, het slapen onder de sterrenhemel, het klimmen in het donker, de belachelijk spectaculaire uitzichten... Een geheel dat de hevige spierpijn achteraf zeker de moeite waard maakt.
Elke heeft er in tegenstelling een rustige twee dagen van gemaakt: terrasjes, lezen, genieten van de alomtegenwoodige zonneschijn.
Ondertussen bevinden we ons in Entre Lagos. Een gehuchtje dat we eerder al voorbij waren gekomen maar toen hebben overgeslagen. We zijn gisteren naar hier gelift vanuit Villa La Angostura, alwaar we de vorige dag per bus naartoe zijn gereisd van San Martin. Onze hoofdlift was een 80jarige Argentijn van Nederlandse afkomst. Grappig om met hem in het Nederlands te communiceren. Entre Lagos bevindt zich alweer in Chili.
Normaal gezien zouden we vandaag een trektocht naar Volcan Puyehue gestart hebben. Vermits Tim 3 dagen na de beklimming nog steeds vrij intense spierpijnen ondervond, hebben we dit plan ingeruild voor een bezoekje aan nabijgelegen thermen. Dit zijn bijzonder warme plassen water van natuurlijke oorsprong. Je vindt deze vaak terug in vulkanische gebieden. Eerst betaalden we voor toegang tot een georganiseerde therm. In wezen was dit niet meer dan een warmwaterbron met een hek errond en een gebouwtje waar men toegang aanrekende. Even later ontdekten we dat er zich 80 meter verder gratis bronnen bevonden. Desalniettemin was het heerlijk om onze lijven te weken in het agua caliente. De bronnen hadden een zalvende werking op de spierpijnen van Tim. Morgen zullen we dus alsnog aan onze vierdaagse beginnen.
dinsdag 16 maart 2010
Alta Cocina
Een bericht in telegramstijl: Ik (Tim) sta terug op de begane grond. Geen ongelukken gebeurd. Het was een onvergetelijke ervaring! Later meer hierover...
vrijdag 12 maart 2010
San Martin De Los Andes
En de hemelsluizen sloten zich alweer dezelfde dag. Jaja, de weergoden zijn ons goedgezind. De volgende dag namen we een busje naar Chepu om half zeven in de ochtend. God weet waarom bussen hier soms zo vroeg vertrekken. Daar aangekomen werden we verrast door een spectaculair huwelijk van goudgele stranden, dicht regenwoud en flarden ochtendnevel die het geheel een mysterieus tintje gaf. Eens in het dorpje gingen we op zoek naar iemand met een boot. Om het nationale park te bereiken was het noodzakelijk om per boot een rivier over te steken. Na een queeste van twee uur vonden we iemand die bereid was om ons tegen een flinke smak geld over te zetten. Het was een vriendelijke oude man die zijn vriendelijkheid vooral concentreerde op Elke. De boottrip zelf was al zeker de moeite waard. Even waanden we ons op een rivier in de jungle. Al een half uurtje later stonden we opnieuw aan wal. Het gaf ons toch een vreemd gevoel: onze enige manier om terug te keren was de boot en het woord van de oude man. Hij zou ons om 19u de volgende dag terug komen ophalen. Wijselijk betaalden we maar de helft van de afgesproken som.
Omdat het gebied zo afgelegen leek, verwachtten we ons niet aan een goed bewegwijzerd pad. Het was integendeel zeer goed aangeduid. Het eerste stuk ploeterden we soms kniediep door de modder om nadien op een betoverend strand uit te komen. Op het strand stond een aangespoelde boot. Goed gemutst dartelden we het strand over. Men had ons verteld dat we aan het einde van het strand omhoog moesten gaan. Ongeveer aan het einde van het strand zagen we voetstappen de duinen inlopen. Enigszins onzeker volgden we deze. Toen we zagen dat in de duinen een zeer duidelijk pad het bos inliep waren we ervan overtuigd dat we de juiste weg namen. We volgden dit pad ongeveer twee uur. De omgeving bestond uit dicht regenwoud en modderige ondergrond. Op sommige momenten moesten we wat zoeken maar meestal was het erg duidelijk. Daarom waren we ook compleet verrast toen het pas na twee uur gewoon doodliep. Niet in staat om dit te geloven, zochtten we nog een uur verder of het toch niet ergens anders opnieuw begon. Daarna beseften we dat we wel fout moesten zijn. We waren immers constant landinwaarts getrokken terwijl we eigenlijk langs de kustlijn moesten blijven. Omdat er van dit gebied geen kaarten bestaan en het pad erg duidelijk was, hadden we hier niet eerder bij stilgestaan. Het toeval wou dat er aan het einde van het pad een leegstaand huis stond. Het was een erg eenvoudig houten huis maar het was wel voorzien van een primitieve badkamer en stromend water afkomstig van een regenton. Aangezien we op heel de weg nog geen bruikbaar drinkwater waren tegengekomen, besloten we hier te blijven. Ergens voelden we ons toch niet gemakkelijk om in iemand zijn huis te koken, slapen en eten. Spannend was het wel. Het was duidelijk dat hier recent nog iemand geweest was.
De volgende ochtend keken we aan tegen een ellendige dag. De boot kwam ons immers pas ophalen om 19u. Een lange dag om te wachten. Ongerust over de mogelijke terugkomst van de eigenaar vertrokken we maar vroeg genoeg. Dit keer zonder zoeken stonden we na een uurtje al terug op het strand. Aangezien we toch tijd hadden, keken we even rond of we toch geen ander pad zagen. En ja, inderdaad, nog geen 50 meter verder stond een pijl en kronkelde een welgemarkeerd pad langs de kustlijn. Het is moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door ons heen ging. Het was immers de bedoeling om dit pad gisteren gevolgd te hebben, dan te kamperen en vandaaruit naar een zeeleeuwenkolonie toe te stappen. Dit zou het hoogtepunt van onze tocht moeten geweest zijn. Aangezien we toch nog heel de dag hadden, besloten we het pad maar te volgen zover we nog konden. Dit was echt een goede beslissing. Hoewel we de zeeleeuwenkolonie nooit bereikt hebben, waren de uitzichten voortdurend belonend en stopten we op het mooiste strand dat we tot nu toe gezien hadden. Al bij al waren we nog ruim op tijd terug voor onze boot.
De dag erna verlieten we Chepu alweer per bus om een uurtje later al terug in Ancud aan te komen. Aangezien we het in deze stad al wel gehad hadden, reisden we ineens verder. We namen een collectivo tot op de hoofdweg alwaar we na tien minuten liften al werden opgepikt. Deze lift bracht ons helemaal tot in Puerto Montt. De ferry moesten we niet eens betalen. Vermits we in Puerto Montt ook al geweest waren, stelden we ons opnieuw op langs de kant van de weg met de bedoeling tot in Osorno te geraken. Ook hier geraakten we na een minuut al weg. De lift bracht ons tot in Puerto Varas. Het was er zo mooi dat we onze liftplannen voor de dag maar opborgen en er bleven voor een nacht. Het stadje is gelegen aan een azuurblauw meer en wordt compleet gedomineerd voor de Osorno vulkaan. Tim kreeg plots het idee om deze te beklimmen maar dat bleek moeilijker als gedacht. Er was weinig informatie beschikbaar en de enige gids die gecontacteerd kon worden, vroeg verschrikkelijk veel geld. Dit was jammer maar er is nog altijd het andere plan.
De ochtend daarop positioneerden we ons opnieuw langs de kant van de weg. Snel werd duidelijk dat het hier moeilijk om te liften was. We hielden een bus tegen die ons naar Osorno bracht. In Osorno zagen we dat er bijna rechtstreekse bussen naar onze eindbestemming reden. We namen deze dan maar. In een rit van ongeveer negen uur bereikten we enigszins geradbraakt San Martin De Los Andes in Argentinië.
Waarom opeens zo'n haast? Tim wil Volcan Lanin beklimmen en op dit moment is het perfect weer om dit te doen. Een kans om te grijpen! Vandaag hebben we wat informatie verzameld. Het is verplicht om een gids te huren. Het gaat hier om een 3700 meter hoge, uitgedoofde vulkaan. Aangezien de route over sneeuw en ijs voert, heb je stijgijzers en een ijsbijl nodig. Je mag de beklimming alleen zelfstandig ondernemen als je ervaring hebt met deze uitrusting. Dit is dus niet het geval. Op dit moment is alles in orde gebracht. Er is een voorschot betaald en binnen enkele uren heeft Tim een ontmoeting met de gids om elkaar te leren kennen. Het vertrek is gepland op maandagochtend. De eerste dag klimmen we naar een refugio op 3000 meter hoogte. De volgende dag doen we in alle vroegte een toppoging om dezelfde dag nog helemaal naar de voet van de vulkaan af te dalen. Hij kijkt er enorm naar uit. Het is de hoogste piek in Patagonië bereikbaar zonder touw. Elke zal twee dagen in San Martin De Los Andes blijven. Ze zag deze inspanning minder goed zitten. We zullen elkaar terug ontmoeten op dinsdagavond in het hostel.
Ondertussen blijven we niet op ons gat zitten. Morgen gaan we samen raften. Het is een hele dag met barbeque inclusief dus het belooft fijn te worden. We hebben net ons budget gecheckt, we kunnen ons wat duurdere dingen permitteren.
Foto's van het eiland volgen later nog. Er is iets mis waardoor we geen foto's kunnen oploaden.
Hasta luego
Omdat het gebied zo afgelegen leek, verwachtten we ons niet aan een goed bewegwijzerd pad. Het was integendeel zeer goed aangeduid. Het eerste stuk ploeterden we soms kniediep door de modder om nadien op een betoverend strand uit te komen. Op het strand stond een aangespoelde boot. Goed gemutst dartelden we het strand over. Men had ons verteld dat we aan het einde van het strand omhoog moesten gaan. Ongeveer aan het einde van het strand zagen we voetstappen de duinen inlopen. Enigszins onzeker volgden we deze. Toen we zagen dat in de duinen een zeer duidelijk pad het bos inliep waren we ervan overtuigd dat we de juiste weg namen. We volgden dit pad ongeveer twee uur. De omgeving bestond uit dicht regenwoud en modderige ondergrond. Op sommige momenten moesten we wat zoeken maar meestal was het erg duidelijk. Daarom waren we ook compleet verrast toen het pas na twee uur gewoon doodliep. Niet in staat om dit te geloven, zochtten we nog een uur verder of het toch niet ergens anders opnieuw begon. Daarna beseften we dat we wel fout moesten zijn. We waren immers constant landinwaarts getrokken terwijl we eigenlijk langs de kustlijn moesten blijven. Omdat er van dit gebied geen kaarten bestaan en het pad erg duidelijk was, hadden we hier niet eerder bij stilgestaan. Het toeval wou dat er aan het einde van het pad een leegstaand huis stond. Het was een erg eenvoudig houten huis maar het was wel voorzien van een primitieve badkamer en stromend water afkomstig van een regenton. Aangezien we op heel de weg nog geen bruikbaar drinkwater waren tegengekomen, besloten we hier te blijven. Ergens voelden we ons toch niet gemakkelijk om in iemand zijn huis te koken, slapen en eten. Spannend was het wel. Het was duidelijk dat hier recent nog iemand geweest was.
De volgende ochtend keken we aan tegen een ellendige dag. De boot kwam ons immers pas ophalen om 19u. Een lange dag om te wachten. Ongerust over de mogelijke terugkomst van de eigenaar vertrokken we maar vroeg genoeg. Dit keer zonder zoeken stonden we na een uurtje al terug op het strand. Aangezien we toch tijd hadden, keken we even rond of we toch geen ander pad zagen. En ja, inderdaad, nog geen 50 meter verder stond een pijl en kronkelde een welgemarkeerd pad langs de kustlijn. Het is moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door ons heen ging. Het was immers de bedoeling om dit pad gisteren gevolgd te hebben, dan te kamperen en vandaaruit naar een zeeleeuwenkolonie toe te stappen. Dit zou het hoogtepunt van onze tocht moeten geweest zijn. Aangezien we toch nog heel de dag hadden, besloten we het pad maar te volgen zover we nog konden. Dit was echt een goede beslissing. Hoewel we de zeeleeuwenkolonie nooit bereikt hebben, waren de uitzichten voortdurend belonend en stopten we op het mooiste strand dat we tot nu toe gezien hadden. Al bij al waren we nog ruim op tijd terug voor onze boot.
De dag erna verlieten we Chepu alweer per bus om een uurtje later al terug in Ancud aan te komen. Aangezien we het in deze stad al wel gehad hadden, reisden we ineens verder. We namen een collectivo tot op de hoofdweg alwaar we na tien minuten liften al werden opgepikt. Deze lift bracht ons helemaal tot in Puerto Montt. De ferry moesten we niet eens betalen. Vermits we in Puerto Montt ook al geweest waren, stelden we ons opnieuw op langs de kant van de weg met de bedoeling tot in Osorno te geraken. Ook hier geraakten we na een minuut al weg. De lift bracht ons tot in Puerto Varas. Het was er zo mooi dat we onze liftplannen voor de dag maar opborgen en er bleven voor een nacht. Het stadje is gelegen aan een azuurblauw meer en wordt compleet gedomineerd voor de Osorno vulkaan. Tim kreeg plots het idee om deze te beklimmen maar dat bleek moeilijker als gedacht. Er was weinig informatie beschikbaar en de enige gids die gecontacteerd kon worden, vroeg verschrikkelijk veel geld. Dit was jammer maar er is nog altijd het andere plan.
De ochtend daarop positioneerden we ons opnieuw langs de kant van de weg. Snel werd duidelijk dat het hier moeilijk om te liften was. We hielden een bus tegen die ons naar Osorno bracht. In Osorno zagen we dat er bijna rechtstreekse bussen naar onze eindbestemming reden. We namen deze dan maar. In een rit van ongeveer negen uur bereikten we enigszins geradbraakt San Martin De Los Andes in Argentinië.
Waarom opeens zo'n haast? Tim wil Volcan Lanin beklimmen en op dit moment is het perfect weer om dit te doen. Een kans om te grijpen! Vandaag hebben we wat informatie verzameld. Het is verplicht om een gids te huren. Het gaat hier om een 3700 meter hoge, uitgedoofde vulkaan. Aangezien de route over sneeuw en ijs voert, heb je stijgijzers en een ijsbijl nodig. Je mag de beklimming alleen zelfstandig ondernemen als je ervaring hebt met deze uitrusting. Dit is dus niet het geval. Op dit moment is alles in orde gebracht. Er is een voorschot betaald en binnen enkele uren heeft Tim een ontmoeting met de gids om elkaar te leren kennen. Het vertrek is gepland op maandagochtend. De eerste dag klimmen we naar een refugio op 3000 meter hoogte. De volgende dag doen we in alle vroegte een toppoging om dezelfde dag nog helemaal naar de voet van de vulkaan af te dalen. Hij kijkt er enorm naar uit. Het is de hoogste piek in Patagonië bereikbaar zonder touw. Elke zal twee dagen in San Martin De Los Andes blijven. Ze zag deze inspanning minder goed zitten. We zullen elkaar terug ontmoeten op dinsdagavond in het hostel.
Ondertussen blijven we niet op ons gat zitten. Morgen gaan we samen raften. Het is een hele dag met barbeque inclusief dus het belooft fijn te worden. We hebben net ons budget gecheckt, we kunnen ons wat duurdere dingen permitteren.
Foto's van het eiland volgen later nog. Er is iets mis waardoor we geen foto's kunnen oploaden.
Hasta luego
zondag 7 maart 2010
Curanto, ayudando la gente de tener buen sexo...
Omdat Puerto Montt een stad is met een respectabele omvang schatten we in dat liften zeer moeilijk tot onmogelijk zou zijn. Bovendien reden er zoveel bussen aan een betaalbare prijs. Aldus besloten we het onszelf gemakkelijk te maken en de bus naar Castro te nemen. Castro is de hoofdstad van Chiloe. De rit voerde over een asfaltweg zoals we die al in eeuwen niet meer gehad hebben. We merken echt wel dat de infrastructuur beter wordt naarmate we noordelijker reizen. De zeestraat tussen het vasteland en Chiloe staken we over met een korte boottrip. Toch was deze lang genoeg om Tim misselijk te maken. Of zaten de biertjes van de vorige avond er nog voor iets tussen? De misselijkheid had wel een positief neveneffect: terwijl de meeste mensen in de bus bleven zitten, probeerde Tim zich staande te houden aan het dek. Hierdoor was hij de enige die enkele zeeleeuwen langs de boot zag zwemmen. Eens aangekomen in Castro trakteerden de weergoden ons op stralend weer. Dit hadden we niet verwacht aangezien we in Puerto Montt in de regen waren vertrokken.
In Castro snoven we de sfeer wat op en regelden we wat praktische zaken. Aangezien we enkele dagen in het nationale park wilden doorbrengen moesten we eten inslaan en informatie inwinnen. Dit laatste bleek een zeer moeilijke opdracht te zijn. CONAF, de organisatie die alle nationale parken beheerd, beschikt over een pracht van een kantoor maar ze weten van toeten nog blazen. De enige beschikbare kaart was niet veel beter dan een schets. Dit is echt overal het geval in Chili. Vaak geven ze zelfs misleidende en foutieve informatie. Ook deze keer zouden we hiermee geconfronteerd worden.
De volgende dag namen we de eerste bus naar Cucao. Opnieuw was liften geen optie aangezien de weg ernaartoe weinig of geen verkeer droeg. Misschien durfden we ook niet meer zo goed na onze ervaring in La Junta. De bus zette ons na een korte rit van 50km af aan de ingang van het nationale park. De kaart gaf aan dat je op vijf uur naar een strand kon wandelen en terug. Je had er ook de optie om te kamperen maar we besloten er een gewone dagwandeling van te maken zonder rugzak. Aldus zetten we onze tent op aan het begin van de route. De camping was werkelijk ongezien: ruim en vlak, beschut met exotische vegetatie en zelfs een tafel, vuurplaats en douches. Dit allemaal gratis en perfect onderhouden. In de late voormiddag begonnen we eraan. Eerst volgenden we een asfaltweg die doodliep op de kust. Vervolgens volgden we enkele uren de kustlijn om tenslotte een dorpje in het vizier te krijgen. Hier kwamen we enkele mensen tegen. Bleek dat het van hier nog twee uur was naar het strand terwijl we er eigenlijk al bijna dachten te zijn. Uiteindelijk bleek het in plaats van 5 uur, 8 uur wandelen te zijn. Hadden we dit geweten, hadden we zeker onze tent meegenomen. Hoe dan ook, was het een zalig parcours. De omgeving was er echt fantastisch: dichte haast ondoordringbare vegetatie en luxueus regenwoud zoals we dat nog nooit hadden gezien. Het was er zo anders dan alles wat we hiervoor zijn tegengekomen. Het was verfrissend om na een maand in de bergen uitgestrekte kustlijnen te volgen. Soms waanden we ons in een paradijs. Na deze dag kwamen we moe maar voldaan terug bij onze tent aan. Toch ook met een gevoel van: hadden we onze tent maar meegenomen...
We hadden gepland om de volgende dag naar het hoogste punt van het eiland te gaan: zo'n 600 meter. Aangezien Elke last had van haar knieën en het toch wel wat stijgen betrof, besloot ze de bus eerder terug te nemen. Tim zou de volgende dag pas terugkeren. Intussen waren we er wel achter gekomen dat je eerst een meer moest oversteken om aan de trek te kunnen beginnen. Aangezien het niet zeker was of dit mogelijk zou zijn, wandelde Elke nog wel even mee tot aan het meer. Eens bij het meer zagen we slechts twee kleine roeibootjes liggen. Meteen werd duidelijk dat het een onwaarschijnlijk scenario zou worden. Toch klopten we nog ergens aan om te vragen of het mogelijk was om het meer over te steken. De vrouw verwees ons door naar een huis aan de overkant. Zij zouden een boot hebben. Opgemonterd begaven we ons op het erf van het huis. We werden echter bruut opgeschrikt door twee woeste waakhonden. Bijna in onze broek schijtend renden we ervandoor. Ze liepen los en het leek alsof ze ons echt wilden hebben. Gelukkig liepen ze ons niet achterna eens we het erf af waren. Honden zijn echt een probleem in Chili en Argentinie en naar verluid de rest van Zuid-Amerika. Zwerfhonden maken een vast aandeel uit van het straatbeeld. Wanneer je eten bij je hebt, krijg je ze niet meer afgeschud. Aangezien er na het verkrijgen van een boot nog andere barrières te overwinnen waren (de prijs van de boot, navigatie van het meer, het vinden van het pad aan de overkant van het reusachtig meer, etc) besloten we maar samen terug te keren. Tegen de middag braken we onze tent weer op om de bus terug naar Castro te nemen. Tijdens het opbreken van de tent sloeg het toeval weer toe. De Amerikaan die we in Chaiten ontmoet hadden en waarmee we een hostel in Puerto Montt gedeeld hebben, kwamen we daar tegen. Hij is ook degene met wie Tim de eerder vermelde biertjes had geconsumeerd. Het is al de zoveelste keer dat dit ons overkomt.
De volgende dag besloten we om onze angst te doorbreken en het liften nog maar eens een kans te geven. Vlot geraakten we in een rit, in de laadbak van een jeep, tot in Ancud. Gisteren brachten we de namiddag door op een strandje dat haast idilisch zou zijn als je het afval zou wegdenken. Het was ontzettend warm en we haalden onze zwemshort en bikini boven. 's Avonds genoten we van een typisch Chiloteens gerecht: curanto. Dit is een reusachtig bord met drie soorten vlees, drie soorten aardappelen en twee soorten zeevruchten. Zeer bijzonder.
Vandaag bevinden we ons nog steeds in dezelfde stad. De hemelsluizen staan wagewijd open en het is zondag dus veel zal er vandaag niet te doen zijn. Morgenvroeg nemen we een bus naar Chepu om vandaaruit het ander deel van het nationaal park te bezichtigen. Hopelijk heeft Elke daar niet teveel last van haar knieën.
In Castro snoven we de sfeer wat op en regelden we wat praktische zaken. Aangezien we enkele dagen in het nationale park wilden doorbrengen moesten we eten inslaan en informatie inwinnen. Dit laatste bleek een zeer moeilijke opdracht te zijn. CONAF, de organisatie die alle nationale parken beheerd, beschikt over een pracht van een kantoor maar ze weten van toeten nog blazen. De enige beschikbare kaart was niet veel beter dan een schets. Dit is echt overal het geval in Chili. Vaak geven ze zelfs misleidende en foutieve informatie. Ook deze keer zouden we hiermee geconfronteerd worden.
De volgende dag namen we de eerste bus naar Cucao. Opnieuw was liften geen optie aangezien de weg ernaartoe weinig of geen verkeer droeg. Misschien durfden we ook niet meer zo goed na onze ervaring in La Junta. De bus zette ons na een korte rit van 50km af aan de ingang van het nationale park. De kaart gaf aan dat je op vijf uur naar een strand kon wandelen en terug. Je had er ook de optie om te kamperen maar we besloten er een gewone dagwandeling van te maken zonder rugzak. Aldus zetten we onze tent op aan het begin van de route. De camping was werkelijk ongezien: ruim en vlak, beschut met exotische vegetatie en zelfs een tafel, vuurplaats en douches. Dit allemaal gratis en perfect onderhouden. In de late voormiddag begonnen we eraan. Eerst volgenden we een asfaltweg die doodliep op de kust. Vervolgens volgden we enkele uren de kustlijn om tenslotte een dorpje in het vizier te krijgen. Hier kwamen we enkele mensen tegen. Bleek dat het van hier nog twee uur was naar het strand terwijl we er eigenlijk al bijna dachten te zijn. Uiteindelijk bleek het in plaats van 5 uur, 8 uur wandelen te zijn. Hadden we dit geweten, hadden we zeker onze tent meegenomen. Hoe dan ook, was het een zalig parcours. De omgeving was er echt fantastisch: dichte haast ondoordringbare vegetatie en luxueus regenwoud zoals we dat nog nooit hadden gezien. Het was er zo anders dan alles wat we hiervoor zijn tegengekomen. Het was verfrissend om na een maand in de bergen uitgestrekte kustlijnen te volgen. Soms waanden we ons in een paradijs. Na deze dag kwamen we moe maar voldaan terug bij onze tent aan. Toch ook met een gevoel van: hadden we onze tent maar meegenomen...
We hadden gepland om de volgende dag naar het hoogste punt van het eiland te gaan: zo'n 600 meter. Aangezien Elke last had van haar knieën en het toch wel wat stijgen betrof, besloot ze de bus eerder terug te nemen. Tim zou de volgende dag pas terugkeren. Intussen waren we er wel achter gekomen dat je eerst een meer moest oversteken om aan de trek te kunnen beginnen. Aangezien het niet zeker was of dit mogelijk zou zijn, wandelde Elke nog wel even mee tot aan het meer. Eens bij het meer zagen we slechts twee kleine roeibootjes liggen. Meteen werd duidelijk dat het een onwaarschijnlijk scenario zou worden. Toch klopten we nog ergens aan om te vragen of het mogelijk was om het meer over te steken. De vrouw verwees ons door naar een huis aan de overkant. Zij zouden een boot hebben. Opgemonterd begaven we ons op het erf van het huis. We werden echter bruut opgeschrikt door twee woeste waakhonden. Bijna in onze broek schijtend renden we ervandoor. Ze liepen los en het leek alsof ze ons echt wilden hebben. Gelukkig liepen ze ons niet achterna eens we het erf af waren. Honden zijn echt een probleem in Chili en Argentinie en naar verluid de rest van Zuid-Amerika. Zwerfhonden maken een vast aandeel uit van het straatbeeld. Wanneer je eten bij je hebt, krijg je ze niet meer afgeschud. Aangezien er na het verkrijgen van een boot nog andere barrières te overwinnen waren (de prijs van de boot, navigatie van het meer, het vinden van het pad aan de overkant van het reusachtig meer, etc) besloten we maar samen terug te keren. Tegen de middag braken we onze tent weer op om de bus terug naar Castro te nemen. Tijdens het opbreken van de tent sloeg het toeval weer toe. De Amerikaan die we in Chaiten ontmoet hadden en waarmee we een hostel in Puerto Montt gedeeld hebben, kwamen we daar tegen. Hij is ook degene met wie Tim de eerder vermelde biertjes had geconsumeerd. Het is al de zoveelste keer dat dit ons overkomt.
De volgende dag besloten we om onze angst te doorbreken en het liften nog maar eens een kans te geven. Vlot geraakten we in een rit, in de laadbak van een jeep, tot in Ancud. Gisteren brachten we de namiddag door op een strandje dat haast idilisch zou zijn als je het afval zou wegdenken. Het was ontzettend warm en we haalden onze zwemshort en bikini boven. 's Avonds genoten we van een typisch Chiloteens gerecht: curanto. Dit is een reusachtig bord met drie soorten vlees, drie soorten aardappelen en twee soorten zeevruchten. Zeer bijzonder.
Vandaag bevinden we ons nog steeds in dezelfde stad. De hemelsluizen staan wagewijd open en het is zondag dus veel zal er vandaag niet te doen zijn. Morgenvroeg nemen we een bus naar Chepu om vandaaruit het ander deel van het nationaal park te bezichtigen. Hopelijk heeft Elke daar niet teveel last van haar knieën.
dinsdag 2 maart 2010
Apocalyps La Junta
We zullen maar beginnen met datgene dat momenteel het meest in de media komt: de aardbeving in Chili. De vader van Tim heeft de situatie in een reactie op ons vorige bericht al haarscherp geanalyseerd. Het is inderdaad zo dat we er zelf totaal niets van gemerkt hebben. Het is zo dat we het nieuws zelfs vanuit België te weten zijn gekomen. We kregen een ongerust bericht van een vriendin van Elke. Daarop zijn we gaan rondvragen in het dorp wat er eigenlijk aan de hand was. Ons Spaans is te beperkt om alles te vatten maar we begrepen wel dat een groot gebied getroffen was ten noorden van ons, het dodental in de honderden liep en er veel schade was. Al de rest was voor ons een vraagteken. In ieder geval hebben we er momenteel nog niets van gemerkt. Wel hebben we ondertussen al met meer mensen gesproken en hebben we toegang tot media. We kennen nu de omvang van de ramp. In de eerste plaats zijn we toch wel geschrokken van het dodental en het feit dat we er nu toch ook niet zo ver vandaan zitten. De plaats waar we ons bevinden, heeft zelfs milde schokken ondervonden. In een van onze eerste berichten hebben we het gehad over de familie waarmee we de avond doorgebracht hebben. De vriendin van een van de jongens woont slechts op enkele kilometers van het epicentrum. Dat brengt het toch dichterbij. We gaan nog contact met hen opnemen en uitzoeken hoe het onze reisweg zal beïnvloeden. Sowieso waren we niet van plan om door het getroffen gebied te reizen. We zullen er misschien wel rekening met moeten houden dat sommige wegen onderbroken kunnen zijn en bepaalde dorpen zonder voorzieningen zijn gevallen. Dit gaan we vandaag navragen.
Maar wat hebben we de laatste dagen zoal uitgespookt? Tot onze 'spijt' niet al te veel. Twee dagen na onze vorige trektocht zijn we Coyhaique uitgelift. We hadden het doel om tot in Chaiten te geraken om aldaar een boot naar Chiloé te nemen. Dit is een groot eiland aan de kust van Chili. Het is een eiland bedekt met regenwoud, stranden en kleine dorpen. Het leek ons een leuke afwisseling. De eerste dag ging zeer vlot. Er was zelfs sprake van een primeur: meeliften met de militaire politie, zeer vriendelijke mensen overigens. Onze laatste lift van de dag bracht ons in La Junta, op 150km van Chaiten. Het was al vroege avond en we besloten hier de nacht door te brengen. La Junta is werkelijk een stoffig, klein en nietszeggend dorpje. De faciliteiten zijn er zeer beperkt en vers voedsel is nauwelijks te verkrijgen. Dit komt omdat het midden op de Caretera Austral ligt, vrij diep in het binnenland en daarom moeilijk te bereiken voor transport. De volgende ochtend begonnen we vol goede moed aan het liften. 150km is toch niets. Dat dachten we... Twee uur later en na slechts drie auto's gepasseerd zien te hebben, begon het tot ons door te dringen dat het niet zo gemakkelijk zou worden. Bovendien was het zinderend heet en enorm stoffig. Dit maakte het er niet aangenamer op. Nog eens drie uur later gooiden we de handdoek in de ring en begaven we ons met de staart tussen de benen terug naar onze slaapplaats. De rest van de namiddag verveelden we ons steendood.
De volgende dag hetzelfde scenario. Opnieuw vijf uur vruchteloos aan de kant zitten. Met hangende schouders dropen we opnieuw af en zochten een busstation. Gelukkig bestond het en waren we in staat een ticket te boeken voor maandagochtend, vertrek zes uur 's morgens. Nadien probeerden we het tij nog wat te keren door gezellig iets te drinken. We zaten nog geen tien minuten neer toen we werden opgeschrokken door een alarm. Enkele minuten later zagen we verschillende auto's passeren en de buren opgejaagd met elkaar praten. Eerst dachten we aan een bosbrand maar nadien bleek dat er een veertienjarige jongen verdronken was in de rivier. We hadden ze een uur voordien nog zien zwemmen in het water toen we stonden te liften. Onmiddellijk werd ons duidelijk dat de pech van de dagen voordien niet veel te betekenen heeft.
Na een DERDE nacht in hetzelfde hostel namen we dan maar de bus. Drie uur later arriveerden we in Chaiten. Het dorp was kleiner dan we verwacht hadden maar dat was niet het enige. Blijkbaar was er twee jaar geleden een vulkaanuitbarsting geweest. Hierdoor heeft de lokale bevolking tot op heden nog altijd geen beschikking over elektriciteit, warm water en de mogelijkheid om geld af te halen. Er is immers gewoon geen bank. Ook betalen met plastic geld was er onmogelijk. Het toeval wou dat we nog slechts 4.5 euro op zak hadden omdat er ook in La Junta geen bank was. Normaal gezien hadden we nog minstens een dag in Chaiten willen blijven om dan de boot naar Chiloé te nemen. Helaas konden we noch overnachting noch eten betalen waardoor we gedwongen waren om onmiddellijk de boot naar Puerto Montt te nemen. GELUKKIG was het bootkantoor de enige plaats waar je wel met Visa kon betalen. Dus dezelfde namiddag scheepten we nog in op de acht uur lange boottocht naar Puerto Montt. Ook dit was een verrassing. Aangezien we alles in zeven haasten moesten regelen, wisten we niet dat het zo lang zou duren. Aldus bevinden we ons nu in Puerto Montt. Morgen gaan we alsnog van hieruit naar Chiloé. Of we dit liftend of met de bus zullen doen, is nog niet duidelijk. We gaan eerst eens bekijken of het wel mogelijk is om zo de stad uit te geraken.
Hoewel de laatste dagen iets minder voorspoedig zijn verlopen, zijn we op dit moment toch blij dat we uit La Junta zijn geraakt en snel terug op een mooie plaats zullen zijn. Ondanks we ons op mindere momenten toch gefrustreerd voelen, kijken we er achteraf altijd positief op terug. Zeker als je het kadert in het geheel van de gebeurtenissen. Op Chiloé zijn we van plan om enkele dagen door de natuur te trekken. Je kan er twee trektochten maken langs stranden en door regenwoud. Eentje zullen we samen doen en de ander zal Tim er waarschijnlijk alleen bij nemen, als het weer meevalt natuurlijk. Intussen is de hitte omgeslagen in mildere temperaturen en een grauwgrijze hemel. Je hoort nog van ons.
Maar wat hebben we de laatste dagen zoal uitgespookt? Tot onze 'spijt' niet al te veel. Twee dagen na onze vorige trektocht zijn we Coyhaique uitgelift. We hadden het doel om tot in Chaiten te geraken om aldaar een boot naar Chiloé te nemen. Dit is een groot eiland aan de kust van Chili. Het is een eiland bedekt met regenwoud, stranden en kleine dorpen. Het leek ons een leuke afwisseling. De eerste dag ging zeer vlot. Er was zelfs sprake van een primeur: meeliften met de militaire politie, zeer vriendelijke mensen overigens. Onze laatste lift van de dag bracht ons in La Junta, op 150km van Chaiten. Het was al vroege avond en we besloten hier de nacht door te brengen. La Junta is werkelijk een stoffig, klein en nietszeggend dorpje. De faciliteiten zijn er zeer beperkt en vers voedsel is nauwelijks te verkrijgen. Dit komt omdat het midden op de Caretera Austral ligt, vrij diep in het binnenland en daarom moeilijk te bereiken voor transport. De volgende ochtend begonnen we vol goede moed aan het liften. 150km is toch niets. Dat dachten we... Twee uur later en na slechts drie auto's gepasseerd zien te hebben, begon het tot ons door te dringen dat het niet zo gemakkelijk zou worden. Bovendien was het zinderend heet en enorm stoffig. Dit maakte het er niet aangenamer op. Nog eens drie uur later gooiden we de handdoek in de ring en begaven we ons met de staart tussen de benen terug naar onze slaapplaats. De rest van de namiddag verveelden we ons steendood.
De volgende dag hetzelfde scenario. Opnieuw vijf uur vruchteloos aan de kant zitten. Met hangende schouders dropen we opnieuw af en zochten een busstation. Gelukkig bestond het en waren we in staat een ticket te boeken voor maandagochtend, vertrek zes uur 's morgens. Nadien probeerden we het tij nog wat te keren door gezellig iets te drinken. We zaten nog geen tien minuten neer toen we werden opgeschrokken door een alarm. Enkele minuten later zagen we verschillende auto's passeren en de buren opgejaagd met elkaar praten. Eerst dachten we aan een bosbrand maar nadien bleek dat er een veertienjarige jongen verdronken was in de rivier. We hadden ze een uur voordien nog zien zwemmen in het water toen we stonden te liften. Onmiddellijk werd ons duidelijk dat de pech van de dagen voordien niet veel te betekenen heeft.
Na een DERDE nacht in hetzelfde hostel namen we dan maar de bus. Drie uur later arriveerden we in Chaiten. Het dorp was kleiner dan we verwacht hadden maar dat was niet het enige. Blijkbaar was er twee jaar geleden een vulkaanuitbarsting geweest. Hierdoor heeft de lokale bevolking tot op heden nog altijd geen beschikking over elektriciteit, warm water en de mogelijkheid om geld af te halen. Er is immers gewoon geen bank. Ook betalen met plastic geld was er onmogelijk. Het toeval wou dat we nog slechts 4.5 euro op zak hadden omdat er ook in La Junta geen bank was. Normaal gezien hadden we nog minstens een dag in Chaiten willen blijven om dan de boot naar Chiloé te nemen. Helaas konden we noch overnachting noch eten betalen waardoor we gedwongen waren om onmiddellijk de boot naar Puerto Montt te nemen. GELUKKIG was het bootkantoor de enige plaats waar je wel met Visa kon betalen. Dus dezelfde namiddag scheepten we nog in op de acht uur lange boottocht naar Puerto Montt. Ook dit was een verrassing. Aangezien we alles in zeven haasten moesten regelen, wisten we niet dat het zo lang zou duren. Aldus bevinden we ons nu in Puerto Montt. Morgen gaan we alsnog van hieruit naar Chiloé. Of we dit liftend of met de bus zullen doen, is nog niet duidelijk. We gaan eerst eens bekijken of het wel mogelijk is om zo de stad uit te geraken.
Hoewel de laatste dagen iets minder voorspoedig zijn verlopen, zijn we op dit moment toch blij dat we uit La Junta zijn geraakt en snel terug op een mooie plaats zullen zijn. Ondanks we ons op mindere momenten toch gefrustreerd voelen, kijken we er achteraf altijd positief op terug. Zeker als je het kadert in het geheel van de gebeurtenissen. Op Chiloé zijn we van plan om enkele dagen door de natuur te trekken. Je kan er twee trektochten maken langs stranden en door regenwoud. Eentje zullen we samen doen en de ander zal Tim er waarschijnlijk alleen bij nemen, als het weer meevalt natuurlijk. Intussen is de hitte omgeslagen in mildere temperaturen en een grauwgrijze hemel. Je hoort nog van ons.
Abonneren op:
Posts (Atom)
