maandag 29 maart 2010

Adembenemende dagen

We vermeldden al dat onze geplande trektocht in Puyehue niet door is gegaan. Letterlijk in het water gevallen. Aangezien de weersvoorspellingen er voor de komende week niet al te rooskleurig uitzagen en de kans op lange periodes van goed weer steeds kleiner wordt naarmate de zomer ten einde loopt, besloten we niet te wachten. Aldus namen we de bus naar Temuco. We wisten dat er in de stad zelf niet veel te zoeken zou zijn maar het bracht ons dichter naar het noorden en hopelijk dichter bij beter weer. Bovendien was het een gemakkelijke uitvalsbasis om in geval van nood terug de grens met Argentinië over te gaan. In ieder geval zou er meer te beleven zijn dan in het hol waar we daarvoor onze nagels zaten af te kloven. In Temuco werden we geconfronteerd met meer dagen van regen. Het hostal waar we onszelf hadden geïnstalleerd, kan men op zijn minst bijzonder noemen. De eigenaar lag heel de dag in zijn bed en wanneer je hem iets vroeg (de sleutel van onze kamer bijvoorbeeld), stootte hij onverstaanbaar gebrabbel uit en dook hij angstvallig terug onder de lakens. Bovendien werd er dikwijls niet open gedaan als je aanbelde, waardoor je jezelf verplicht vond om over het hek te klimmen. Gelukkig onmoetten we er nog iemand anders waarmee we de dag doorbrachten. Zo ging de tijd toch min of meer aangenaam voorbij. Toch was een dag in dit deprimerende oord al genoeg. Vermits ondertussen duidelijk was geworden dat het nog lang zou regenen in de hele regio, besloten we de grens met Argentinië maar over te steken. Dit hadden we sowieso moeten doen om het getroffen gebied van de aardbeving te vermijden. Stilaan begonnen we immers kleine tekenen van schade te zien.

Omdat we de laatste tijd zoveel met de bus hadden gereisd, hoofdzakelijk omdat we ons toen in een van de meest verstedelijkte gebieden van Chili bevonden, besloten we nog eens te liften. Tot onze verbazing geraakten we vlot weg. We hadden zelfs lunch met twee jonge kerels. Een combinatie van ritten, waaronder een kort stukje met de bus, bracht ons tot aan aan petieterig grensdorpje. Hier deden we niet meer dan de nacht doorbrengen en televisie kijken. De volgende morgen werd onmiddellijk duidelijk dat liften niet meer zou lukken. Geen enkele auto reed de grenspost voorbij. Gelukkig konden we in de voormiddag een grensoverschrijdende bus nemen. Aangezien we al de beschreven tijd in de regen zaten, valt er over het landschap niet veel te zeggen. Het schijnt er mooi te zijn. De bus bracht ons een eindje over de grens waarna we opnieuw trachtten te liften. Fascinerend is dat het weer eens de grens over compleet het tegenovergestelde was: warm droog en geen wolkje aan de lucht. Dit is een typisch fenomeen aangezien Argentinië in de regenschaduw van de Andes ligt. Hoewel er zeer weinig verkeer was, geraakten we opnieuw verrassend vlot weg. Op het einde van de dag strandden we enkele honderden kilometers verder in een klein dorpje op de route 40. Ons idee was om een heel pak noordelijker tot in Mendoza te geraken. We gingen er slapen met het idee de volgende morgen verder te reizen. Gezien de vlotheid van de afgelopen dag, maakten we ons hier geen zorgen over. De realiteit bleek anders...

Na vier uur langs de kant te zitten in de bakkende zon en slechts twee auto's zien gepasseerd te hebben, gooiden we de handdoek in de ring. Instinctief dachtten we terug aan La Junta. Het koude zweet kwam ons in de nek te staan. Rondvraag leerde ons dat er die avond zelf om 12u een busje richting Mendoza vertrok. Na een dag die we vulden met televisie kijken (vluchtend voor de hitte) namen we eerder vermeld busje. Zes hobbelige en slapeloze uren later, werden we afgezet in San Rafaël, niet Mendoza zoals we gehoopt hadden. Hier moesten we nog twee uur wachten in het busstation alvorens we een connectie richting Mendoza konden nemen. Uiteindelijk kwamen we rond de middag hier aan. We namen het eerste hostal dat we tegenkwamen. We hebben er nu enkele nachten doorgebracht en het is zeker geen slechte plaats. Niet alleen het weer is hier anders maar ook het klimaat. Hoewel het hier al herfst is, overschrijdt het kwik nog steeds de dertig graden. Ook de voorspellingen waren uitstekend. Daarom begonnen we onmiddellijk met voorbereidingen voor een trektocht.

De volgende dag namen we een bus naar de ingang van parque provincial Aconcagua. Aconcagua is de hoogste piek van Amerika en de hoogste buiten de Himalaya's. Een kleine 7000 meter. In de zomermaanden is het een extreem populaire klim aangezien er geen technische vaardigheden voor vereist zijn. De campings rond de berg zijn dan pure gekheid: honderden tenten, ezels, dragers en gidsen. Aangezien het seizoen momenteel ten einde is en men bezig was om het park af te sluiten, was het er bijzonder kalm. Er was nog maar een trektocht toegestaan.

De ingang van het park was gelegen op 2900 meter. Onmiddellijk zagen we het contrast met Patagonië. In Patagonië liggen de sneeuwlijnen dikwijls lager dan 1000 meter en lopen de wegen zelden hoger dan 1000 meter. Hier was het aangenaam, zonnig en droog en bevonden we ons op een van de belangrijkste internationale passen van het land. Na onze check-in volgde een korte wandeling naar Confluencia. Dit is een kampplaats die normaal gebruikt wordt door klimmers als tussenstop op weg naar het basiskamp. Confluencia is gelegen op 3400 meter. Komende van het laaggelegen Mendoza voelden we hier duidelijk het effect van de hoogte: kortademigheid en een beetje duizelig. Ook ons kookvuur leek het moeilijker als anders te hebben. Ook tijdens de nacht hadden we last van de hoogte. De slaap vatten was redelijk moeilijk. Een onrustig gevoel leek zich van ons meester gemaakt te hebben.

De dag erop was de dag waar het om draaide. We lieten onze tent staan en namen alleen het hoogst noodzakelijke mee waaronder voldoende water. We volgden de vallei tot aan Plaza Francia. Dit is een plaats die gebruikt wordt als basiskamp voor klimmers die de zuidkant van de Aconcagua willen beklimmen. Aangezien dit extreem moeilijk is, wordt dit maar door zeer weinig mensen ondernomen. Het bevindt zich op 4200 meter hoogte en je hebt er de meest spectaculaire uitzichten op de met gletsjers overlapte zuidkant. Hoe hoger we kwamen, hoe duidelijker we de ijlte van de lucht ervoeren. Hoewel we vrij traag wandelden en vaak rustten, hadden we een hartslag en ademhaling alsof we aan het joggen waren. 4000 meter leek een echt keerpunt. Vanaf hier werd het echt duidelijk hoe hoog we waren. Een man die voor ons was vertrokken, keerde hier terug omdat hij teveel hoofdpijn had. Wij zelf hadden hier helemaal geen last van. Aangezien Plaza Francia zo impressionant was, aten we er samen met twee Hollanders onze bokes op. Onze hoogste lunch ooit. Ondanks de hoogte was het nog steeds warm genoeg om comfortabel stil te zitten in shorts en een dun pulletje of T shirt. Na een uurtje rusten, keerden we terug naar onze tent. Verrassend genoeg begon tijdens de afdaling de hoofdpijn pas toe te slaan. Aangekomen op de camping bereikte dit vooral bij Tim een hoogtepunt. Niet veel later lag hij geïmobiliseerd in de tent. Aangezien er zich nog rangers op het kampterrein bevonden, ging Elke vragen om een pijnstiller te krijgen. Dit werd onmiddellijk erg serieus genomen. Tien minuten later werd Tim in de dokterstent ontboden. Na een check-up van het zuurstofniveau, hartslag en bloeddruk bleek er niets aan de hand te zijn. Er werd hem verzekerd dat dit een normale conditie was. Met een pijnstiller en de raad om zoveel mogelijk te drinken, werd hij heen gestuurd. Na het innemen van de pijnstiller en twee liter water was de hoofdpijn bijna volledig verdwenen en was hij terug in staat om te eten. Die nacht sliepen we al pakken beter.

De volgende dag braken we rustig de tent af. We moeten toch ook vermelden dat het 's ochtends ontzettend koud was. Donshandschoenen waren geen overbodige luxe. Op het gemak daalden we af om in de namiddag onze bus terug naar Mendoza te nemen. Maar eerst hingen we wat rond in Puenta del Inca, een gezellig toeristisch dorpje dat vernoemd is naar een natuurlijke stenen brug over een rivier. Gisterenavond kwamen we terug in Mendoza aan. Vandaag deden we niet meer dan wat dingetjes regelen.

Wat zijn onze plannen voor de nabije toekomst? Aangezien hier veel dingen te doen zijn en het klimaat hier nog erg gunstig lijkt, willen we Mendoza nog wat langer als uitvalsbasis gebruiken. We willen een paar nachten kamperen aan een skicentrum op een uur rijden van de stad. Het centrum is op 2800 meter gelegen en kan als uitvalsbasis gebruikt worden voor kortere en langere tochten van boven de 4000 meter. Aangezien we nog niet genoeg geaclimatiseerd zijn, lijkt het ons een goed idee om telkens laag te slapen. Het blijkt alleen moeilijk te zijn om aan het centrum te geraken. We hebben één kantoortje gevonden dat transport kan regelen. We weten alleen nog niet of ze ons morgen, al dan niet woensdag kunnen meenemen. We zullen wel zien. Hoe dan ook hebben we de laatste week terug als erg positief ervaren. Het deed deugd om nog eens de wildernis in te gaan.

3 opmerkingen:

  1. Ik ben blij dat ik terug in de de bewoonde wereld ben, en jullie avonturen terug kan volgen. Ik heb wel veel leesvoer in te halen maar ben blij dat alles ok is met jullie. Alvast big hug van enkele duizenden kilometers hogerop.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lap, ik zie hier weer groen van jaloezie... Geniet er nog van!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wederom een straf verhaal! Hier thuis alles in orde.

    BeantwoordenVerwijderen