De cirkel is rond. De dagen zijn nu werkelijk geteld. Onze epische busreis die welgteld 31 uur bedroeg is nu achter de rug. Het was met voorsprong de langste maar verre van de ergste die we tijdens onze Zuid-Amerikaanse Odyssee hebben ondergaan. De bussen in Chili zijn zo comfortabel dat we ons bij aankomst nog erg fit voelden. Opnieuw een van de tekenen dat Chili geen derdewereld land is en richting Europa kijkt. In de bussen zijn er twee klassen, cama en semi-cama. Letterlijk vertaald bed en semi-bed. Normaal gezien reizen we altijd semi-cama maar deze keer opteerden we, gezien de lange reistijd, voor het eerste. De zetels zijn breed, zacht en je kan ze haast volledig horizontaal instellen. Hierdoor hadden we een bijna normale nachtrust. De weg was geasfalteerd en altijd bijna loodrecht. Dit land is in vele opzichten zoveel zachter als Bolivie. Bovendien worden op de lange-afstandsbussen maaltijden geserveerd, type-vliegtuigkost. Normaal gzien zijn deze behoorlijk goed maar deze keer waren de maaltijden echt amechtig, buiten een lunch van rijst en vlees kregen we alleen maar koekjes als avondeten, ontbijt en middageten. Telkens als we ons hierover druk zouden beginnen maken was een vluchtige gedachte aan de bussen in Bolivie voldoende om dit razendsnel te relativeren.
Het grootste deel van de reis reden we door de Atacama woestijn. Opnieuw werden we getroffen door de uitgestrektheid en de droogte van dit landschap. Op sommige p[laatsen is al 50 jaar geen regen meer gesignaleerd. De eerste dag kregen we niets anders te zien dan zand en duinen, helemaal geen vegetatie, niet het kleinste plukje gras. Bepaalde stukken reden we langs de kust. Het is enigszins bevreemdend om de woestijn en de Pacifische Oceaan te zien samenvloeien. Tegen de ochtend ontpopten zich de eerste tekenen van dappere vegetatie, een plukje gras hier, een plantje daar. Hoe dichter we Santiago naderden hoe meer de vegetatie in dichtheid toenam hoewel nooit meer dan wat cactussen, gras en enkele bomen. Hoewel de Atacama woestijn op ons een diepe indruk heeft nagelaten verkiezen we toch de wouden en de gletsjers in Patagonie.
Opnieuw, een half jaar later, in Santiago vertoeven voelt vreemd. Dingen zijn natuurlijk veranderd, ondertussen is het hier winter waardoor de temeraturen genadiger zijn en veel in het teken staat van skien. De Andes die zo droog en kaal oogde toen we Zuid-Amerika binnenvlogen is nu volledig bedekt onder een dikke laag sneeuw. We kijken terug op een fantastische tijd in Zuid-Amerika, alhoewel we zeker ook moeilijke periodes gekend hebben. De beroving van onze paspoorten en bankkaarten bekleedt zonder twijfel de koppositie. Alle prachtige dingen die we hebben mogen meemaken gaan we zeker missen al kijken we ook uit naar verschillende zaken in Belgie. Vrienden opnieuw zien, bepaalde hobby s die we onderbroken hebben, etc...
De twee dagen die ons nog resten zullen niet veel speciaals meer brengen, wat rondhangen, misschien een museum bezoeken. Mentaal is het voor ons al over. Tot binnenkort.
donderdag 8 juli 2010
maandag 5 juli 2010
Met één been.
Waar waren we ook alweer gebleven? Juist ja, onze week in het amazonegebied. Al zovele busreizen hebben we in deze blog beschreven maar deze, een van de laatste, spande de kroon. Alles wat Bolivaans was, kwam in deze tergende rit tesamen. Alsof de negatieve eigenschappen van dit land vlak voor ons vertrek nog eens goed moesten worden ingewreven. Om te beginnen vertrok de bus twee uur te laat, op zich niet zo erg maar niemand die kan vertellen wanneer die bus nu eindelijk aankomt en dan was de vraag of ze wel zou aankomen. Eens op de bus, ons huis voor de komende 24 uur, werd onmiddellijk duidelijk dat de rit niet zonder pannes zou verlopen. Ronkend en krakend had de motor zelfs moeite om ons de stad uit te worstelen. Minder als een uur later, midden in het hooggebergte, werd de bus tegengehouden voor een vervelende drugscontrole. Hierdoor werd er opnieuw een uur bij de reistijd opgeteld. Toen we eindelijk mochten verder rijden, vervolgde onze weg door het hooggebergte, een hoge pas over, om vervolgens aan de andere kant van het gebergte de afdaling te beginnen richting Coroico. Alles op deze weg kwam ons bekend voor. Helemaal in het begin van onze tijd in Bolivie hebben we deze route immers in omgekeerde richting afgelegd: van Coroico naar La Paz om terug te keren van de Chorro-trek. We passeerden echter niet door Coroico maar reden er onderlangs. Vanaf dan was alles nieuw en begon de kwaliteit van de weg te verslechteren. Reeds meer als vier uur waren we onderweg. Een blik op de kaart was weinig bemoedigend, een tiende van de route ofzo. Ondertussen hadden we de asfaltweg ingeruild voor een hobbelig, knotserig en steeds smaller wordend aardeweggetje. Eentje van de zovele die we al bereden hebben. We waren de bergen overgestoken en volop aan het afdalen in de yunga's, de overgang tussen de Cordillera en de Amazone. De baan slingerde door groene valleien, dichte vegetatie en rotsige kliffen die uitkwamen in een wildstromende rivier. We slaagden erin om van het uitzicht te genieten. Niet voor lang echter. Nadat we eerder al een half uur opgehouden werden door wegenwerken, hielden we opnieuw meer als anderhalf uur halt. Ditmaal voor een ongeluk. Blijkbaar was er een vrachtwagen omgevallen op een auto. Dat zo'n ongeluk gebeurd was, verbaasde ons allerminst. De weg was nauwelijks breed genoeg voor een bus, laat staan voor voertuigen die elkaar in tegenovergestelde richting moeten passeren. De wielen van de bus reden soms letterlijk op het randje van een 100 meter diepe afgrond terwijl de andere kant van de bus tegen rotsen aanschraapte. Soms waren we echt misselijk van angst. Na het ontruimen van het ongeval werd de situatie er alleen gevaarlijker op. Een gigantische fille had zich aan beide kanten van het ongeval gevormd waardoor het convooirijden was en er constant auto's uit de tegenovergestelde richting elkaar voorbij moesten. We reden enkele nederzettingen voorbij: kleine hutjes met strodaken, winkeltjes en huisje die ons reeds aan de jungle deden denken. Net zoals alles. Hoewel het donker werd, was het nog steeds drukkend warm, de vegetatie was dik en weelderig. Dan werd het donker, wat natuurlijk nog gevaarlijker was. Een keer stopten we nog om iets te eten. Daarna geraakte de bus niet meer op gang. Een bekend scenario speelde zich opnieuw af. De buschauffeur die ijverig aan het binnenwerk begon te sleutelen. Waarna de bus zich wonderwel terug op gang trok. Vele, vele uren later, tegen de ochtend, kwamen we dan eindelijk op onze bestemming aan. De bergachtige yunga's hadden plaats gemaakt voor pure vlakke amazone. Rurrenabaque, eindelijk! Bij het uitstappen bezworen we deze bus niet meer terug te nemen, voor geen geld!
Wat valt er over Rurrenabaque te vertellen? Het is warm, niet al te groot, gelegen aan een rivier en omring door beboste heuvels. De mensen die er wonen, zien er iets anders uit dan de hooglanders op de Altiplano. Dit komt natuurlijk omdat de Altiplano het gebergte en de amazone door andere bevolkingsgroepen bewoond worden. Natuurlijk heeft er door de geschiedenis vermenging plaatsgevonden maar toch zie je nog verschillen.
Reeds de volgende dag begonnen we aan een tour. Eerst stond ons meer gehobbel in een jeep te wachten. We verkeerden in het gezelschap van een Ierse vrouw. Onderweg pikten we nog een Duitse groep op die rechtstreeks van La Paz waren overgekomen met het vliegtuig. De jeeprit bracht ons tot bij een rivier, alwaar we aan boord gingen op een kleine open boot. Enkele uren kalvden we over het water. Verschillende diersoorten verdrongen zich haast aan de waterkant zodat het eigenlijk leek alsof zij de toeschouwers waren in plaats van wijzelf. We zagen talloze krokodilachtigen. Onze gids vertelde ons dat het kaaimannen zijn. Later beweerde een andere gids dat er geen kaaimannen leven in Zuid-Amerika, dat het alligatoren zijn. Volgens Wikipedia leven er wel degelijk kaaimannen in Zuid-Amerika en is het een onderfamilie van de alligator. We geven onze eerste gids dus gelijk. Naast de kaaimannen konden we vogels, apen, schildpadden, dolfijnen en een soort van ratachtige wezens spotten. Sommige aapjes kwamen heel dicht. Dit was heel leuk voor foto's maar is eigenlijk niet zo'n goede zaak. Het is een gevolg van het feit dat toeristen dieren voeden waardoor ze het afleren om voor zichzelf te zorgen. Nadien kwamen we op ons kamp aan: een leuke houte woning met hangmatten en goede bedden. In de avond bracht een kort ritje met de boot ons naar een cafe aan de kant van de river waar we samen met een hoop andere toeristen de zonsondergang aanschouwden met een biertje in de hand.
De volgende dag gingen we op zoek naar anaconda's. We staken de river over en dwaalden rond door de drassige grasvlaktes. Dit was niet zonder gevaar, de gids wist ons te vertellen dat twee dagen eerder een ondeugende kaaiman de knieschijf van een meisje had afgebeten. Tijdens het zoeken naar een anaconda was ze op een -in de modder verscholen- kaaiman getrapt. Het verschrikte beest was opgesprongen en had het leven van het meisje in een welgemikte hap verpest. Het 'levende' bewijs hiervan hebben we met eigen ogen gezien. Desbetreffende kaaiman lag dood in de kant. De inhammen van de machettes waarmee ze het dier gedood hadden, nog duidelijk zichtbaar. De knieschijf lag er nog netjes naast. Neen, het laatste is een leguber grapje. Niet helemaal gerust hebben we ons toch niet te diep het veld in gewaagd. We hebben trouwens geen anaconda's gevonden. Blijkbaar zijn er minder en minder anaconda's te vinden. Nog een nevenwerking van het toerisme. In de namiddag gingen we vissen achter piranhas. Opnieuw zonder succes. Alleen de gids was er in geslaagd een klein exemplaar te vangen. Het opsporen van dieren vraagt geluk en is niet per definitie succesvol zoals blijkt.
De dag nadien gingen we in de voormiddag op zoek naar dolfijnen. Die waren er wel degelijk. Al krijg je nooit meer te zien dan een vin of een vluchtig blootgestelde rug. Hier en daar een fonteintje van uitgeproest water. Toch was het een leuk schouwspel en bijzonder om te weten dat er zo diep in de amazone dolfijnen voorkwamen. Wijzelf dachten tot dantoe dat deze dieren alleen in de zee voorkomen, maar dat zijn wij natuurlijk. Nadien mochten we zwemmen in de rivier. De meeste mensen deden dit, wij bleven echter in de boot. We waren het verhaal van de gids nog niet vergeten.
Na deze tour gunden we onszelf niet veel tijd in Rurrenabaque. Onmiddellijk na onze aankomst boekten we een nieuwe tour bij hetzelfde kantoor. Aangezien we drie dagen zitvlees kwekend op een boot hadden doorgebracht, wilden we wat actiever van de natuur genieten. Thans, schreven we ons in voor een driedaagse jungletrekking. De volgende dag verschenen we opnieuw aan het kantoortje en werden we naar een boot begeleid. De gids zou ons opwachten bij aankomst. Drie uur lang scheerden we over de rio Beni. Dat leverde prachtige uitzichten op. Waar we voordien alleen omringd werden door grassige vlaktes met hier en daar een boom, bevonden we ons nu tussen ondoordringbare jungle. Op het einde van de rit, voerden we over heel laag water en moesten de mannen aan boord uitstappen om de boot verder te duwen. Bij aankomst in ons kamp, een gelijkaardige hut als op de pampa's, bleek de gids helemaal niets van een trekking te weten. Bovendien bleken we ons in het kamp van een andere maatschappij te bevinden. Het kantoor waar we de tour geboekt hadden, had ons gewoon uitbesteed aan een andere maatschappij zonder er zich verder veel van aan te trekken. Tussen de gidsen en het vasteland is geen communicatie bij gebrek aan telefoonverbinding. Voor hen is het steeds een verrassing wie er komt en ze doen steeds hetzelfde programma. We hadden de keuze: de volgende dag terugkeren en onmiddellijk ons geld terugeisen of daar dan toch zijnd de standaardtoer maar meedoen en er het beste van maken. Natuurlijk namen we ons, innerlijk kokend van woede, voor om nadien op zijn minst een deel van het geld terug te eisen. Thans sloten we ons aan bij een groep van vier andere personen. De eerste avond schoten we laat in actie en maakten we een klein wandeltoertje door de jungle. De eerste indruk was bijzonder indrukwekkend. De gids bezat zoveel kennis over de planten.. het was alsof we ons in een biologieles bevonden maar dan iets geanimeerder.
Op de tweede dag vertrokken we in de ochtend voor een dagwandeling. De hele dag bleven we weg en maakten een 22 kilometer lange cirkel door de jungle. Op onze weg baden we even in een rivier. Opnieuw kregen we hopen informatie over de planten te verwerken. Op het einde van de dag begon het wel wat monotoom te worden. Anders als in de bergen heb je geen uitzichten en verandert de omgeving nauwelijks. Je kijkt de hele tijd tegen dezelfde groene plantenzee aan. Misschien was het toch maar goed dat we geen drie dagen lang door de jungle moesten trekken. Op het einde van de dag waren we toch blij dat het een actieve dag was geweest. Uiteindelijk hetgene dat we wilden.
Daags nadien ging het er veel rustiger aan toe. De hele ochtend hebben we juweeltjes en armbandjes vervaardigd uit noten. Tim werd gek. Het was net alsof we terug in het creaklasje van de Grabbelpas zaten. Blij dat dit gedaan was, sprongen we op de boot naar Rurrenabaque. De terugrit, stroomafwaarts, bestreek maar de helft van de tijd. Onmiddellijk na aankomst begaven we ons naar het kantoor. Hier beschreven we het probleem en vroegen ons geld terug. De eigenaars bleken in La Paz te zijn en aanvankelijk wou men hen niet opbellen. We drongen aan en plots was het wel mogelijk. Een verhit gesprek aan de telefoon volgde met als enige resultaat dat ze zich zoals verwacht verdedigden met halfslachtige uitvluchten en ons slechts een habbekrats wilden terugbetalen. We konden niets meer doen. Van zeer beleefd tot roepend hebben we ons verdedigd. Op het einde hebben we zelfs gedreigd om dit verhaaltje op internet te zetten. Dat gaan we ook doen. Het was een schrale troost dat enkele andere reizigers getuigen waren van de scene en besloten zich toch maar tot een ander kantoor te wenden. Dit is echt een aspect van Bolivie dat we kotsbeu begonnen te worden. Dat gelieg om meer geld te kunnen aftrommelen, valse beloftes en vaagheid.
Eén dag later namen we het vliegtuig, een wereld van verschil met de heenreis. In een half uurtje zagen we de Amazone overgaan in het hooggebergte. We vlogen op een boogscheut afstand van de Huayna Potisi-piek. Het gebergte overvliegend, strekte de Altiplano zich voor ons uit. Enkele minuten later stonden we aan de grond.
Gisteren traden we opnieuw in onze voetstappen van twee maanden terug en namen de bus van La Paz naar Arica. Hier zijn we dan. Het weer is hier nog steeds hetzelfde dan enkele maanden terug. Arica heeft een bijzonder klimaat. Ongeacht winter of zomer, schommelt de temperatuur jaarlang tussen de 15 en de 30 graden. Ons busticket naar Santiago hebben we reeds op zak. Morgenvroeg vertrekken we. De laatste busreis van onze vakantie. Lang genoeg is het wel, zo'n dertig uur. We mogen ons verwachten aan talloze bagagecontroles onderweg. Toch kijken we er niet zo erg tegenop. Als we de rit naar Rurrenabaque overleefd hebben, hoe erg kan dan een superluxueuze bus met maaltijden aan boord dan zijn?
Het voelt een beetje raar om terug in Chili te zijn. Het werd ons duidelijk dat Chili veel dichter tegen Europa aanleunt dan tegen zijn buurland Bolivie. Opnieuw supermarkten met alles wat je je kan indenken, snelle internetverbinding, warme douches, opnieuw verkeersregels (chauffeurs die mensen overlaten!), straten die niet naar pis ruiken, vers brood, kraantjeswater dat terug gedronken mag worden en hogere prijzen natuurlijk. Ergens voelt het alsof we met één been al terug in Belgie staan.
Wat valt er over Rurrenabaque te vertellen? Het is warm, niet al te groot, gelegen aan een rivier en omring door beboste heuvels. De mensen die er wonen, zien er iets anders uit dan de hooglanders op de Altiplano. Dit komt natuurlijk omdat de Altiplano het gebergte en de amazone door andere bevolkingsgroepen bewoond worden. Natuurlijk heeft er door de geschiedenis vermenging plaatsgevonden maar toch zie je nog verschillen.
Reeds de volgende dag begonnen we aan een tour. Eerst stond ons meer gehobbel in een jeep te wachten. We verkeerden in het gezelschap van een Ierse vrouw. Onderweg pikten we nog een Duitse groep op die rechtstreeks van La Paz waren overgekomen met het vliegtuig. De jeeprit bracht ons tot bij een rivier, alwaar we aan boord gingen op een kleine open boot. Enkele uren kalvden we over het water. Verschillende diersoorten verdrongen zich haast aan de waterkant zodat het eigenlijk leek alsof zij de toeschouwers waren in plaats van wijzelf. We zagen talloze krokodilachtigen. Onze gids vertelde ons dat het kaaimannen zijn. Later beweerde een andere gids dat er geen kaaimannen leven in Zuid-Amerika, dat het alligatoren zijn. Volgens Wikipedia leven er wel degelijk kaaimannen in Zuid-Amerika en is het een onderfamilie van de alligator. We geven onze eerste gids dus gelijk. Naast de kaaimannen konden we vogels, apen, schildpadden, dolfijnen en een soort van ratachtige wezens spotten. Sommige aapjes kwamen heel dicht. Dit was heel leuk voor foto's maar is eigenlijk niet zo'n goede zaak. Het is een gevolg van het feit dat toeristen dieren voeden waardoor ze het afleren om voor zichzelf te zorgen. Nadien kwamen we op ons kamp aan: een leuke houte woning met hangmatten en goede bedden. In de avond bracht een kort ritje met de boot ons naar een cafe aan de kant van de river waar we samen met een hoop andere toeristen de zonsondergang aanschouwden met een biertje in de hand.
De volgende dag gingen we op zoek naar anaconda's. We staken de river over en dwaalden rond door de drassige grasvlaktes. Dit was niet zonder gevaar, de gids wist ons te vertellen dat twee dagen eerder een ondeugende kaaiman de knieschijf van een meisje had afgebeten. Tijdens het zoeken naar een anaconda was ze op een -in de modder verscholen- kaaiman getrapt. Het verschrikte beest was opgesprongen en had het leven van het meisje in een welgemikte hap verpest. Het 'levende' bewijs hiervan hebben we met eigen ogen gezien. Desbetreffende kaaiman lag dood in de kant. De inhammen van de machettes waarmee ze het dier gedood hadden, nog duidelijk zichtbaar. De knieschijf lag er nog netjes naast. Neen, het laatste is een leguber grapje. Niet helemaal gerust hebben we ons toch niet te diep het veld in gewaagd. We hebben trouwens geen anaconda's gevonden. Blijkbaar zijn er minder en minder anaconda's te vinden. Nog een nevenwerking van het toerisme. In de namiddag gingen we vissen achter piranhas. Opnieuw zonder succes. Alleen de gids was er in geslaagd een klein exemplaar te vangen. Het opsporen van dieren vraagt geluk en is niet per definitie succesvol zoals blijkt.
De dag nadien gingen we in de voormiddag op zoek naar dolfijnen. Die waren er wel degelijk. Al krijg je nooit meer te zien dan een vin of een vluchtig blootgestelde rug. Hier en daar een fonteintje van uitgeproest water. Toch was het een leuk schouwspel en bijzonder om te weten dat er zo diep in de amazone dolfijnen voorkwamen. Wijzelf dachten tot dantoe dat deze dieren alleen in de zee voorkomen, maar dat zijn wij natuurlijk. Nadien mochten we zwemmen in de rivier. De meeste mensen deden dit, wij bleven echter in de boot. We waren het verhaal van de gids nog niet vergeten.
Na deze tour gunden we onszelf niet veel tijd in Rurrenabaque. Onmiddellijk na onze aankomst boekten we een nieuwe tour bij hetzelfde kantoor. Aangezien we drie dagen zitvlees kwekend op een boot hadden doorgebracht, wilden we wat actiever van de natuur genieten. Thans, schreven we ons in voor een driedaagse jungletrekking. De volgende dag verschenen we opnieuw aan het kantoortje en werden we naar een boot begeleid. De gids zou ons opwachten bij aankomst. Drie uur lang scheerden we over de rio Beni. Dat leverde prachtige uitzichten op. Waar we voordien alleen omringd werden door grassige vlaktes met hier en daar een boom, bevonden we ons nu tussen ondoordringbare jungle. Op het einde van de rit, voerden we over heel laag water en moesten de mannen aan boord uitstappen om de boot verder te duwen. Bij aankomst in ons kamp, een gelijkaardige hut als op de pampa's, bleek de gids helemaal niets van een trekking te weten. Bovendien bleken we ons in het kamp van een andere maatschappij te bevinden. Het kantoor waar we de tour geboekt hadden, had ons gewoon uitbesteed aan een andere maatschappij zonder er zich verder veel van aan te trekken. Tussen de gidsen en het vasteland is geen communicatie bij gebrek aan telefoonverbinding. Voor hen is het steeds een verrassing wie er komt en ze doen steeds hetzelfde programma. We hadden de keuze: de volgende dag terugkeren en onmiddellijk ons geld terugeisen of daar dan toch zijnd de standaardtoer maar meedoen en er het beste van maken. Natuurlijk namen we ons, innerlijk kokend van woede, voor om nadien op zijn minst een deel van het geld terug te eisen. Thans sloten we ons aan bij een groep van vier andere personen. De eerste avond schoten we laat in actie en maakten we een klein wandeltoertje door de jungle. De eerste indruk was bijzonder indrukwekkend. De gids bezat zoveel kennis over de planten.. het was alsof we ons in een biologieles bevonden maar dan iets geanimeerder.
Op de tweede dag vertrokken we in de ochtend voor een dagwandeling. De hele dag bleven we weg en maakten een 22 kilometer lange cirkel door de jungle. Op onze weg baden we even in een rivier. Opnieuw kregen we hopen informatie over de planten te verwerken. Op het einde van de dag begon het wel wat monotoom te worden. Anders als in de bergen heb je geen uitzichten en verandert de omgeving nauwelijks. Je kijkt de hele tijd tegen dezelfde groene plantenzee aan. Misschien was het toch maar goed dat we geen drie dagen lang door de jungle moesten trekken. Op het einde van de dag waren we toch blij dat het een actieve dag was geweest. Uiteindelijk hetgene dat we wilden.
Daags nadien ging het er veel rustiger aan toe. De hele ochtend hebben we juweeltjes en armbandjes vervaardigd uit noten. Tim werd gek. Het was net alsof we terug in het creaklasje van de Grabbelpas zaten. Blij dat dit gedaan was, sprongen we op de boot naar Rurrenabaque. De terugrit, stroomafwaarts, bestreek maar de helft van de tijd. Onmiddellijk na aankomst begaven we ons naar het kantoor. Hier beschreven we het probleem en vroegen ons geld terug. De eigenaars bleken in La Paz te zijn en aanvankelijk wou men hen niet opbellen. We drongen aan en plots was het wel mogelijk. Een verhit gesprek aan de telefoon volgde met als enige resultaat dat ze zich zoals verwacht verdedigden met halfslachtige uitvluchten en ons slechts een habbekrats wilden terugbetalen. We konden niets meer doen. Van zeer beleefd tot roepend hebben we ons verdedigd. Op het einde hebben we zelfs gedreigd om dit verhaaltje op internet te zetten. Dat gaan we ook doen. Het was een schrale troost dat enkele andere reizigers getuigen waren van de scene en besloten zich toch maar tot een ander kantoor te wenden. Dit is echt een aspect van Bolivie dat we kotsbeu begonnen te worden. Dat gelieg om meer geld te kunnen aftrommelen, valse beloftes en vaagheid.
Eén dag later namen we het vliegtuig, een wereld van verschil met de heenreis. In een half uurtje zagen we de Amazone overgaan in het hooggebergte. We vlogen op een boogscheut afstand van de Huayna Potisi-piek. Het gebergte overvliegend, strekte de Altiplano zich voor ons uit. Enkele minuten later stonden we aan de grond.
Gisteren traden we opnieuw in onze voetstappen van twee maanden terug en namen de bus van La Paz naar Arica. Hier zijn we dan. Het weer is hier nog steeds hetzelfde dan enkele maanden terug. Arica heeft een bijzonder klimaat. Ongeacht winter of zomer, schommelt de temperatuur jaarlang tussen de 15 en de 30 graden. Ons busticket naar Santiago hebben we reeds op zak. Morgenvroeg vertrekken we. De laatste busreis van onze vakantie. Lang genoeg is het wel, zo'n dertig uur. We mogen ons verwachten aan talloze bagagecontroles onderweg. Toch kijken we er niet zo erg tegenop. Als we de rit naar Rurrenabaque overleefd hebben, hoe erg kan dan een superluxueuze bus met maaltijden aan boord dan zijn?
Het voelt een beetje raar om terug in Chili te zijn. Het werd ons duidelijk dat Chili veel dichter tegen Europa aanleunt dan tegen zijn buurland Bolivie. Opnieuw supermarkten met alles wat je je kan indenken, snelle internetverbinding, warme douches, opnieuw verkeersregels (chauffeurs die mensen overlaten!), straten die niet naar pis ruiken, vers brood, kraantjeswater dat terug gedronken mag worden en hogere prijzen natuurlijk. Ergens voelt het alsof we met één been al terug in Belgie staan.
zaterdag 3 juli 2010
Deze keer de laatste...
En voor de zoveelste en meteen ook de laatste keer zijn we in La Paz. We hebben net een weekje Amazone achter de rug. Verstikkend warm en vochtig maar fantastsich mooi en anders dan alles wat we totnogtoe gezien hebben. Deze ochtend hebben we een vliegtuigje vanuit Rurrenabaque genomen naar La Paz. Op een half uurtje hebben we afgelegd wat op de heenreis een 24 uur lange, tergende busrit was. Vandaag hebben we gewoon wat kledij en souvenirs gekocht, nog eens een laatste keer een bananensap gedronken op de markt, nog eens een laatste keer een spotgoedkope maaltijd gegeten op de markt en nog eens naar de kapper geweest. Voor de kapper betaal je een twintigste van de prijs in Belgie, een eurotje of twee maximum. Morgenvroeg nemen we vroeg in de ochtend een bus naar Arica. Vanaf nu geen nieuwigheden meer, alles staat in het teken van terugkeren. In Arica zullen we nog eens een dagje niksen om ons dan aan een epische busrit naar Santiago te wagen. Daar zullen ons nog een dag of drie resten vooraleer we opnieuw naar het belgenland reizen. We zullen het hier missen maar we hebben toch ook wel wat genoeg van het afgetroggel en het gelieg. Gemengde gevoelens dus...
Later volgt een uitgebreid verslag van onze tijd in de Amazone, hopelijk vergezeld van de resterende fotos. Aangezien de verbinding in Chili beter is gaan we er hier geen tijd meer insteken.
Groeten
Later volgt een uitgebreid verslag van onze tijd in de Amazone, hopelijk vergezeld van de resterende fotos. Aangezien de verbinding in Chili beter is gaan we er hier geen tijd meer insteken.
Groeten
donderdag 24 juni 2010
Huayna Potosi
Reeds om acht uur ´s morgens werd ik verwacht aan de deur van het kantoor. Aldaar werd ik opgewacht door een bekend scenario: Miguel, dezelfde taxi chauffeur en dezelfde Toyota die ons een week eerder over de duivelse Boliviaanse wegen had gevoerd. Deze keer wachtte mij echter een kortere en meer comfortabele rit. Een uurtje of twee met tussenstop in El Alto -voor het inslaan van "alimentos"- bracht mij tot aan Campo Bajo. Bajo (laag) is echter een misleidend begrip aangezien de refugio zich reeds op 4600 meter hoogte bevindt. Aan de refugio was het een feestelijke bedoeling. Blijkbaar was het een feestdag op de Aymara-kalender. Op 21 juni viert men Año Neuvo, de kortste dag van het jaar en de terugkeer van de zon. Concreet houdt dit in dat een groepje mensen stomdronken staat te dansen op Boliviaanse en andere muziek. De refugio zelf was zeer proper en comfortabel naar Boliviaanse standaarden. Op het zolderkamertje waar we ons te slapen konden leggen lagen zelfs matrassen. Na een vroege lunch van rijst en kip, afgehaald in El Alto, hesen we ons in onze thermische broek, bonden we onze plastic botten aan de voeten en begaven we ons met crampons en ijsbijl in de hand naar een nabijgelegen gletsjer. Het was slechts een half uurtje stappen maar een bijzonder stuntelig half uurtje. Wandelen op van die stijve kunststof botten is niet van de poes. Dit schoeisel is echter noodzakelijk aangezien ledere trekking botten simpelweg bevriezen op grote hoogte, bovendien zijn extreem stijve zolen noodzakelijk om gletsjers te beklimmen. Aan de voet van de gletsjers bonden we onze crampons om en gingen we aan het werk. We oefenden wat basispasjes op het ijs: omhooglopen, dalen en traverseren. Erg moeilijk was dat niet dus waren we daar snel mee klaar. Aangezien ik een persoonlijke gids had gehuurd -ik wil mijn succes niet laten afhangen van een tweede persoon die ik niet ken- was er veel tijd over. De gids stelde voor om ons nog wat te vermaken. We exploreerden de gletsjer, rappeleerden in een gletsjerspleet en klommen er vervolgens weer uit. Nadat de gids mij beveiligd had kon ik met twee ijsbijlen ter hand een verticale ijswand van een meter of vijf beklimmen. Zalig was dat! Daar was ik dan: op 5000m hoogte recht dat ijs op. Soms was dat even moeilijk, op sommige plekken is het ijs zo hard dat zelfs de punten van mijn crampons en ijsbijlen gewoon uitgleden. Reeds om drie uur waren we terug in de refugio alwaar thee en koekjes werden geserveerd. ´s Avonds werd duidelijk dat ik heel wat klimgenoten had: zo´n acht anderen. Aan tafel maakten we kennis en er werd gezellig gebabbeld. Onder hen bevonden zich twee Nederlanders die half Zuid-Amerika aan het doorfietsen waren. Zeer interessante verhalen leverde dat op. Onder mijn gezellen hadden verschillenden reeds hoofdpijn door de hoogte. Van sommigen kon je al weten dat ze de top nooit zouden halen, hoofdzakelijk omdat ze zichzelf te weinig tijd gunnen om te acclimatiseren. Er werd vroeg naar bed gegaan maar voor mij was het moeilijk om de slaap te vatten.
De dag nadien stond er maar een enkele activiteit op het programma: campo bajo verlaten en naar campo alto trekken. Aangezien deze trek maximum 3 uur in beslag kon nemen hadden we een zee van tijd. Toch vertrokken we redelijk vroeg. Anderhalf uur later waren we al boven. Ondanks de hoogte voelde ik me nog steeds prima en kon ik nog steeds goed tempo maken. Toch moest ik even slikken toen ik de besneeuwde bergtop van Huayna Potosi boven de refugio zag uittorenen. 6088 meter, een heel verschil met 5130 waarop de refugio zich bevond. De uitzichten waren al hemels: talloze bergpieken, de yungas die net aan het oog worden ontrokken door de cordillera en de wolken die vanachter het gebergte opstijgen en zich langzaam -naarmate de namiddag vordert- als hongerige tongen door de valleien glijden. Nog maar eens werd bewezen dat je in Zuid-Amerika echt overal honden tegenkomt. Aan de refugio bevond zich een trouwe viervoeter, wat doet dat beest daar in godsnaam? Die avond was weer gezellig, er voegden zich nog enkele anderen bij ons die rechtstreeks van La Paz naar het hoogteamp waren getrokken. Degenen die beneden al hoofdpijn hadden kregen dit natuurlijk nog erger. Anderen begonnen zich ook slecht te voelen. Ik voelde mij goed, alleen kon ik weer niet slapen. De zenuwen en het vooruitzicht dat we om middernacht al moesten opstaan hielpen niet bepaald. Het was meer wachten dan slapen.
Toen men ons kwam "wakker maken" was ik opgelucht. We nuttigden een snel ontbijt en hesen ons in onze kleren en botten. Meteen besefte ik dat naar toilet gaan een herculeswerk zou worden. Met een tight, trekkingbroek en klimbroek met bretellen om de benen, de romp gehuld in trui, fleece en donsjas en daarbovenop nog eens een harnas was het een opgave om te urineren een dooddoener om een grote boodschap te verlaten. Angstig besefte ik dat een plotse diarreescheut op de berg het einde van de tocht zou kunnen betekenen. Aldus nam ik met dubbele gevoelens van iemand een Immodiumpil aan. De enige pil die ik geslikt heb, rondom mij werd er lustig Diamox (tegen de hoogte), Ibuprofen (tegen de hoofdpijn) en Paracetamol geslikt. Vervolgens togen we op weg, aan de voet van de gletsjer bonden we onze crampons om. In het donker baanden we ons een weg over het ijs. De hemel was wolkenloos en de maan helder, een mooie nacht. Ondanks de hoogte voelde ik mij enorm sterk en fit, onder mij zag ik de hoofdlampen van de anderen steeds kleiner worden. Na het gletsjerstuk voerde de route over een redelijk gemakkelijk en niet al te stijl stuk sneeuw. We vorderden snel en de ademhaling verliep nog steeds zonder problemen. Na drie uur stonden we slechts enkele honderden meters onder de top. Het werd duidelijk dat we aan dit tempo te vroeg op de top zouden aankomen. Met te vroeg bedoel ik in het donker en zonder uitzichten. De gids stelde mij voor een keuze: de gewone weg of een meer technische benadering. Zonder aarzelen koos ik voor dat laatste. In het donker kon ik niet zien waar ik op het punt stond aan te beginnen. Enkele minuten later liepen we terug over knisperend ijs. Even kreeg ik een krop in de keel toen de gids mij meedeelde dat we ons op een ijsgrot bevonden. Dit is een grote holte in het ijs, met andere woorden: als de korst ijs waarop we ons bevonden brak zouden we naar beneden storten. Snel kozen we een andere route en staken een spleet in het ijs over. Ik plantte mijn ijsbijl in het ijs aan de overkant en zwierde mezelf over. Vervolgens begreep ik wat meer technisch inhield: het ging omhoog over een ijswand die loodrecht aanvoelde maar waarschijnlijk ongeveer 75 procent stijl moet geweest zijn. Nu ging het klimmen echt langzaam, elke stap was een taak opzich. Op de punten van onze crampons en met de ijsbijl op het ijs inhakkend hesen we ons naar boven. Ergens was ik blij dat het donker was en ik niet kon zien hoe diep de afgrond zich onder mij uitstrekte. Meer als een uur gingen we zo door. Eens boven de 6000 meter begon alles toch iets moeilijker te worden. Net toen ik begon te wensen dat ik de gemakkelijke weg had genomen kwamen we op de top aan. Het was nog donker. Alleen de lichtzee van El Alto vormde een betoverend zicht. Diep onder mij zag ik andere klimmers naar boven komen. Vier uur hadden we nodig om de top te bereiken. We wachtten op de zonsopgang maar na een half uur dwong de koude ons om af te dalen. Het was immers 15 graden onder nul. De afdaling deden we langs de gewone weg, over een hachelijke en rotsige bergrug. Hierop brak ik een van mijn crampons die we vervolgens oplapten met plastic strips. Erg veel vertrouwen boezemde dit niet in. Als dit op die stijle wand was gebeurd...
Ondertussen begon de zon op te komen en werden we getrakteerd op prachtige uitzichten. La Paz, Illimani, alle omringende bergen, de wolken die door de valleien golfden. De afdaling deden we lopend waar dat ging waardoor we na 1,5 uur al aan campo alto terugwaren. Aldaar at ik blij een soep om vervolgens mijn spullen bijeen te zoeken. Beneden werd duidelijk dat lang niet iedereen het gehaald had. Twee mannen zijn nooit vertrokken omdat ze zich te slecht voelden. Een meisje is voor de helft teruggekeerd en drie anderen vlak voor de top. Moe maar voldaan begon ik aan de afdaling naar campo bajo alwaar transport zou wachten op ons. Beneden stond er ons een onaangename verassing te wachten. Blijbaar hadden ontevreden locals tussen La Paz en Huayna Potosi een wegblokkade opgeworpen. De reden daar ben ik nog steeds niet achter gekomen maar duidelijk was dat vooral toeristen de weg werd belemmerd. Gevolg: een gigantische omweg door het gebergte moest gemaakt worden. Een gemakkelijke rit van 1.5 uur werd thans omgetoverd tot een hachelijk avontuur over hobbelige wegjes met darmomdraaiende haarspeldbochten. De chauffeur was een roekeloze jonge kerel die zijn taxi veel te snel door de bochtjes zwierde. Vaak hield ik met klamme hand mijn hart vast. Op bepaalde momenten was ik enorm bang. De angstjes die ik soms bij het beklimmen van de berg voelde verbleekten volledig. Na vier uur zweten reden we La Paz binnen. De chauffeur kende zijn weg niet zo goed en hij bleef eindeloos rondrazen door de veel te drukke straten. Talloze keren was ik ervan overtuigd dat we een fatale botsing zouden veroorzaken. Een keer werden we zelfs tegengehouden door de politie. Nadat die stiekem wat geld kreeg toegestopt liet hij ons verder met rust.
Eindelijk kwam ik dan toch heelhuids in ons hostel aan, extreem blij dat ik me na die helse rit terug kon herenigen met Elke.
Wat nu? Vandaag hebben nog maar eens een dagje in La Paz rondgehangen: de was gedaan, wat inkoopjes gedaan,... Ondertussen hebben we deze stad wel gezien. Het viel mij op dat ademen in La Paz steeds erg moeilijk blijft, zelfs na het beklimmen van een 6000er. Waarschijnlijk wordt dit meer veroorzaakt door de extreme vervuiling dan door de hoogte, zoals we eerst dachten. Het probleem lijkt erger geworden nu het weer stabiel is en het niet meer regent. Vandaag waren we ook getuige van een bijzondere gebeurtenis. De stad die anders bezaaid is met talloze marktkraampjes zal voorgoed veranderen. Alle marktkramers moeten opkrassen en alle stalletjes worden nu geconcentreerd in een gigantisch, koud ogend en modern gebouw. Morgen zou alles verplaatst moeten zijn. Hoe dan ook... morgenmiddag nemen we de bus naar Rurranebaque, een stadje in het Amazone basin. Vanhieruit willen we de pampas of de jungle bezoeken, een mooie bijna-afsluiter lijkt ons. Het belooft wel een lange en tergende busrit te worden.
De dag nadien stond er maar een enkele activiteit op het programma: campo bajo verlaten en naar campo alto trekken. Aangezien deze trek maximum 3 uur in beslag kon nemen hadden we een zee van tijd. Toch vertrokken we redelijk vroeg. Anderhalf uur later waren we al boven. Ondanks de hoogte voelde ik me nog steeds prima en kon ik nog steeds goed tempo maken. Toch moest ik even slikken toen ik de besneeuwde bergtop van Huayna Potosi boven de refugio zag uittorenen. 6088 meter, een heel verschil met 5130 waarop de refugio zich bevond. De uitzichten waren al hemels: talloze bergpieken, de yungas die net aan het oog worden ontrokken door de cordillera en de wolken die vanachter het gebergte opstijgen en zich langzaam -naarmate de namiddag vordert- als hongerige tongen door de valleien glijden. Nog maar eens werd bewezen dat je in Zuid-Amerika echt overal honden tegenkomt. Aan de refugio bevond zich een trouwe viervoeter, wat doet dat beest daar in godsnaam? Die avond was weer gezellig, er voegden zich nog enkele anderen bij ons die rechtstreeks van La Paz naar het hoogteamp waren getrokken. Degenen die beneden al hoofdpijn hadden kregen dit natuurlijk nog erger. Anderen begonnen zich ook slecht te voelen. Ik voelde mij goed, alleen kon ik weer niet slapen. De zenuwen en het vooruitzicht dat we om middernacht al moesten opstaan hielpen niet bepaald. Het was meer wachten dan slapen.
Toen men ons kwam "wakker maken" was ik opgelucht. We nuttigden een snel ontbijt en hesen ons in onze kleren en botten. Meteen besefte ik dat naar toilet gaan een herculeswerk zou worden. Met een tight, trekkingbroek en klimbroek met bretellen om de benen, de romp gehuld in trui, fleece en donsjas en daarbovenop nog eens een harnas was het een opgave om te urineren een dooddoener om een grote boodschap te verlaten. Angstig besefte ik dat een plotse diarreescheut op de berg het einde van de tocht zou kunnen betekenen. Aldus nam ik met dubbele gevoelens van iemand een Immodiumpil aan. De enige pil die ik geslikt heb, rondom mij werd er lustig Diamox (tegen de hoogte), Ibuprofen (tegen de hoofdpijn) en Paracetamol geslikt. Vervolgens togen we op weg, aan de voet van de gletsjer bonden we onze crampons om. In het donker baanden we ons een weg over het ijs. De hemel was wolkenloos en de maan helder, een mooie nacht. Ondanks de hoogte voelde ik mij enorm sterk en fit, onder mij zag ik de hoofdlampen van de anderen steeds kleiner worden. Na het gletsjerstuk voerde de route over een redelijk gemakkelijk en niet al te stijl stuk sneeuw. We vorderden snel en de ademhaling verliep nog steeds zonder problemen. Na drie uur stonden we slechts enkele honderden meters onder de top. Het werd duidelijk dat we aan dit tempo te vroeg op de top zouden aankomen. Met te vroeg bedoel ik in het donker en zonder uitzichten. De gids stelde mij voor een keuze: de gewone weg of een meer technische benadering. Zonder aarzelen koos ik voor dat laatste. In het donker kon ik niet zien waar ik op het punt stond aan te beginnen. Enkele minuten later liepen we terug over knisperend ijs. Even kreeg ik een krop in de keel toen de gids mij meedeelde dat we ons op een ijsgrot bevonden. Dit is een grote holte in het ijs, met andere woorden: als de korst ijs waarop we ons bevonden brak zouden we naar beneden storten. Snel kozen we een andere route en staken een spleet in het ijs over. Ik plantte mijn ijsbijl in het ijs aan de overkant en zwierde mezelf over. Vervolgens begreep ik wat meer technisch inhield: het ging omhoog over een ijswand die loodrecht aanvoelde maar waarschijnlijk ongeveer 75 procent stijl moet geweest zijn. Nu ging het klimmen echt langzaam, elke stap was een taak opzich. Op de punten van onze crampons en met de ijsbijl op het ijs inhakkend hesen we ons naar boven. Ergens was ik blij dat het donker was en ik niet kon zien hoe diep de afgrond zich onder mij uitstrekte. Meer als een uur gingen we zo door. Eens boven de 6000 meter begon alles toch iets moeilijker te worden. Net toen ik begon te wensen dat ik de gemakkelijke weg had genomen kwamen we op de top aan. Het was nog donker. Alleen de lichtzee van El Alto vormde een betoverend zicht. Diep onder mij zag ik andere klimmers naar boven komen. Vier uur hadden we nodig om de top te bereiken. We wachtten op de zonsopgang maar na een half uur dwong de koude ons om af te dalen. Het was immers 15 graden onder nul. De afdaling deden we langs de gewone weg, over een hachelijke en rotsige bergrug. Hierop brak ik een van mijn crampons die we vervolgens oplapten met plastic strips. Erg veel vertrouwen boezemde dit niet in. Als dit op die stijle wand was gebeurd...
Ondertussen begon de zon op te komen en werden we getrakteerd op prachtige uitzichten. La Paz, Illimani, alle omringende bergen, de wolken die door de valleien golfden. De afdaling deden we lopend waar dat ging waardoor we na 1,5 uur al aan campo alto terugwaren. Aldaar at ik blij een soep om vervolgens mijn spullen bijeen te zoeken. Beneden werd duidelijk dat lang niet iedereen het gehaald had. Twee mannen zijn nooit vertrokken omdat ze zich te slecht voelden. Een meisje is voor de helft teruggekeerd en drie anderen vlak voor de top. Moe maar voldaan begon ik aan de afdaling naar campo bajo alwaar transport zou wachten op ons. Beneden stond er ons een onaangename verassing te wachten. Blijbaar hadden ontevreden locals tussen La Paz en Huayna Potosi een wegblokkade opgeworpen. De reden daar ben ik nog steeds niet achter gekomen maar duidelijk was dat vooral toeristen de weg werd belemmerd. Gevolg: een gigantische omweg door het gebergte moest gemaakt worden. Een gemakkelijke rit van 1.5 uur werd thans omgetoverd tot een hachelijk avontuur over hobbelige wegjes met darmomdraaiende haarspeldbochten. De chauffeur was een roekeloze jonge kerel die zijn taxi veel te snel door de bochtjes zwierde. Vaak hield ik met klamme hand mijn hart vast. Op bepaalde momenten was ik enorm bang. De angstjes die ik soms bij het beklimmen van de berg voelde verbleekten volledig. Na vier uur zweten reden we La Paz binnen. De chauffeur kende zijn weg niet zo goed en hij bleef eindeloos rondrazen door de veel te drukke straten. Talloze keren was ik ervan overtuigd dat we een fatale botsing zouden veroorzaken. Een keer werden we zelfs tegengehouden door de politie. Nadat die stiekem wat geld kreeg toegestopt liet hij ons verder met rust.
Eindelijk kwam ik dan toch heelhuids in ons hostel aan, extreem blij dat ik me na die helse rit terug kon herenigen met Elke.
Wat nu? Vandaag hebben nog maar eens een dagje in La Paz rondgehangen: de was gedaan, wat inkoopjes gedaan,... Ondertussen hebben we deze stad wel gezien. Het viel mij op dat ademen in La Paz steeds erg moeilijk blijft, zelfs na het beklimmen van een 6000er. Waarschijnlijk wordt dit meer veroorzaakt door de extreme vervuiling dan door de hoogte, zoals we eerst dachten. Het probleem lijkt erger geworden nu het weer stabiel is en het niet meer regent. Vandaag waren we ook getuige van een bijzondere gebeurtenis. De stad die anders bezaaid is met talloze marktkraampjes zal voorgoed veranderen. Alle marktkramers moeten opkrassen en alle stalletjes worden nu geconcentreerd in een gigantisch, koud ogend en modern gebouw. Morgen zou alles verplaatst moeten zijn. Hoe dan ook... morgenmiddag nemen we de bus naar Rurranebaque, een stadje in het Amazone basin. Vanhieruit willen we de pampas of de jungle bezoeken, een mooie bijna-afsluiter lijkt ons. Het belooft wel een lange en tergende busrit te worden.
Huayna Potosi
En wederom bevinden we ons in de besmogde straten van La Paz. Veilig en wel. Ik heb de top van Huayna Potosi bereikt: 6088 meter, maar liefst. Later meer hierover. Morgen nemen we een bus naar een stadje in de Amazone.
zondag 20 juni 2010
Me cansare, me cansare...
(Alleen geschreven door Tim)
Elke keer als we er van overtuigd waren dat we onze bestemming nooit zouden bereiken bleek onze angst ongegrond te zijn. Kreunend en protesterend stampte de auto zich een weg naar boven. Met klamme handen hielden we ons hart vast. Zo nu en dan werden we opgeschrikt door het geluid van schrapend metaal, rotsen die de onderkant van de auto geselden.
Elke keer als we er van overtuigd waren dat we onze bestemming nooit zouden bereiken bleek onze angst ongegrond te zijn. Kreunend en protesterend stampte de auto zich een weg naar boven. Met klamme handen hielden we ons hart vast. Zo nu en dan werden we opgeschrikt door het geluid van schrapend metaal, rotsen die de onderkant van de auto geselden.
"¡Bajamos!" riep de gids. Het teken dat we nog maar eens moesten uitstappen om rotsen naar de kant van de weg te slepen of de auto uit een greppel te duwen. De chauffeur en de gids maakten een ontspannen indruk. Er werd gelachen, een nootje gezongen, niets aan de hand. De loeiende motor van de geschoffeerde automobiel vormde het achtergrondkoor. Naar adem happend op deze hoogte schreeuwde het stuk mechaniek om genade.
Eerder die ochtend stond Miguel, onze gids, ons op te wachten aan ons hostal. Een eerste blik op ons transportmiddel leerde ons dat hij alles tot in de puntjes had voorbereid. De wagen was volgestouwd met levensmiddelen en kampeeruitrusting. De auto zelf was een doodgewone taxi, de chauffeur een vriend die hij had opgetrommeld. Niet veel later reden we het ochtendlijke La Paz in, Calle Montes op, de vallei uit, richting El Alto en de altiplano. Een weg die we al zo vaak hebben afgelegd maar ons toch blijft fascineren. Onder weg hielden we halt om de kok op te pikken. Een kok? Dat was nieuw. We hadden verwacht dat de gids zou koken, samen met ons. Neen, alles was groots georganiseerd. Helaas kwam er niemand opdagen. De gids liep zenuwachtig rondjes te draaien buiten de auto, nu en dan proberend betreffende te bereiken met zijn GSM. Een uur te laat kwam dan uiteindelijk onze kok opdagen. De kok bleek echter een kokkin te zijn, 56 jaar oud en evenveel kilos aan overgewicht. Zenuwachtig vroeg ik of zij de hele tocht met ons zou meestappen. Ja, was het antwoord. Of ze dit ooit al eerder had gedaan? No, es la primera vez. De eerste keer. Toen we een kwartiertje later de altiplano overreden en de cordillera real de horizon sierde deden haar reacties vermoeden dat ze nog nooit een berg van dichtbij had gezien. De moed zonk ons in de schoenen. Later, uit gesprekken, zou blijken dat het om de schoonmoeder van onze gids ging. Hij had haar opgetrommeld omdat de gebruikelijke kokkin, een jonge vrouw en tevens haar dochter en partner van de gids, niet kon. Een leugentje ter overtuiging werd hiervoor niet geschuwd: Miguel had haar gezegd dat zijn clienten oudere mensen zijn die slecht te been zijn. Toen we de vrouw vroegen of ze dit alles wel zag zitten: Me cansare, me cansare. Ik zal me vermoeien, ik zal me vermoeien...
Vier hobbelige uren later kwamen we aan op het startpunt van de trek. Een meer, bergen, een gletsjer in de verte, het was een betoverende plaats. Onmiddelijk hadden we lunch, uitgebreid, zoals dat de volgende dagen altijd zou zijn. Die namiddag deden we niet veel meer dan alle uitrusting vanuit de auto over een riviertje naar onze kampplaats (4600 meter) dragen. Snel zetten we de tenten op en installeerden we het nodige. De gids had zelfs een heuse kooktent en stoeltjes voorzien waardoor onze camping meer op het basiskamp van een Mount Everest expeditie leek dan op een het tentenkamp voor een gewone trekking van enkele daagjes. Vervolgens ging onze kokkin weer aan het koken terwijl de gids ezels ging zoeken om al dat gewicht te torsen. Snel was hij terug met het nieuws dat de lastdieren gevonden waren. Ze zouden smorgens vroeg paraat staan. Na een te rijke maaltijd doken we onze slaapzak in.
De volgende ochtend ontwaakten we in een natte tent. s· Nachts wordt het buiten immers zo koud dat alle ademlucht condenseert. Dit was niet het enige euvel. Elke werd wakker met hoogteziekte: diarree, overgeven, zwakheid waren de symptomen. Na het opbreken van het kamp begonnen we met weinig hoop aan de trek. De eerste dag was relatief lang en voerde ons over een hoogte van 4800 meter. Vanop de pas konden we Huayna Potosi in de verte zien opdoemen. Elke kreeg de hele dag geen hap door de keel en Tim heeft voor het grootste gedeelte haar rugzak moeten dragen. s Avonds kampeerden we op een grasvlakte aan een riviertje. Elke voelde zich al iets beter maar kon nog steeds niet eten. De kokkin had de eerste dag overleefd, traag en met veel moeite.
Dag twee moet de beste geweest zijn. De hoogtedemonen hadden de darmen van Elke verlaten en ze kon haar rugzak alweer zelf torsen. Na een goed ontbijt werden de ezels bepakt en voerde de route ons weer over enkele spectaculaire passen. Vrij vroeg in de namiddag kwamen we al op onze bestemming aan: het basiskamp van Condoriri. De berg ontleent zijn naam aan zijn fysieke gelijkenis met een Condor. Dreigend strekt hij zijn vleugels uit over een azuurblauw meer. In de verte loemde een gletsjer. Omdat het zo vroeg was en Tim zich nog kiplekker voelde stelde hij voor aan de gids om in de namiddag dichter naar de gletsjer te trekken. Elke, veel beter maar nog steeds niet 100 procent, zag dit niet zitten en bleef in de kooktent. Na, een traditioneel uitgebreide lunch, liepen we haast de flank van de berg op richting de gletsjer. Achter ons strektte zich het Condoririmeer uit, steeds dieper, steeds verder tot we ons op de meest
magische plaats van de trek bevonden. Een kronkelende gletjes net onder de 5000 meter. Al fototrekkend daalden we af. Het dinner bestond zoals elke dag uit een extreem rijke soep die de goesting om meer en de maag om minder deed schreeuwen. Nadien volgde het segundo, een hotelwaardige maaltijd die dezelfde ambivalente gevoelens oproept.
Dag drie kan kort samengevat worden. Saai en weinig bijonder. Aangezien de gids had geoordeeld dat het aan ons tempo niet mogelijk was om de originele route in een dag te volbrengen had hij de route gewijzigd. Vanuit Condoriri daalden we over een jeepweg af naar Tuni, een klein bergdorpje, om vervolgens dezelfde weg te volgen naar onze laatste en hoogste kamp, op 4700 meter. Hier had Tim die voordien geen last had van de ijle lucht toch hoofdpijn gedurende de nacht. Of was het het slaaptekort dat zich deed gelden? Op die hoogte doe je namelijk geen oog dicht.
De vierde wandeldag (de vijfde in totaal) traden we de dag tegemoet met ijs op onze slaapzakken. Die nacht was het klaarblijkelijk nog kouder geworden dan gewoonlijk. Que frio!
Zoals ondertussen de gewoonte was geworden werd de kokkin reeds vooruitgestuurd terwijl wij onze tenten afbraken. Een half uur later gingen we haar achterna: een 5100 meter hoge pas over. Verbazend hoe dit na enkele dagen voor ons beiden zo vlot ging. Een laatste keer werden we van dichtbij getrakteerd op de beijsde flanken van Huayna Potosi voordat we na een afdaling van enkele uren weer werden opgepikt door dezelfde taxi. Moe maar voldaan keerden we over een gelukkig betere weg terug naar het vertrouwde La Paz.
Verbazend hoe de dikke kokking het geheel overleefd heeft. Hoe ze daarbovenop vaak om 5 uur s morgens opstond om een goede lunch te bereiden voor onderweg. Hoe ze dit alles niet veel trager deed als ons (vooral omdat Elke last had van de hoogte). Het was een bijzondere ervaring, op stap met een hele crew: een gids, kokkin, arriero en vier ezels. De vraagt reist echter, was dit allemaal wel nodig? Wetende dat we al zo vaak evenveel dagen hebben gedaan met alleen onze rugzak op de rug. Dat is Bolivie, soms vraag je een gids en daagt hij niet op, soms krijg je verassend genoeg wat meer. Toch prefereren we de vrijheid van het zelfstandige trekken, iets wat hier door het ontbreken van kaarten en wandelpaden moeilijk tot onmogelijk is.
Wat zijn de plannen nu? Tijdens de trektocht heb ik besloten om met dezelfde gids Huayna Potosi te beklimmen, een 6088 meter hoge berg. Acclimatisatie moet na vorige trek in orde zijn. Elke zou origineel drie dagen in La Paz blijven maar gisteren viel ons een gelukkig toeval te beurt. We hebben enkele mensen ontmoet die naar een festival zouden gaan. Elke is deze morgen met hen vertrokken en gaat waarschijnlijk de hele nacht feesten. Ikzelf ben achtergebleven in La Paz. Morgen vertrek ik naar Campo Bajo om technieken te oefenen op een gletsjer. De tweede dag trekken we naar Campo Alto en op woensdag zal de berg aangevallen worden. Als alles goed verloopt. Daarvoor bidden we!
Vier hobbelige uren later kwamen we aan op het startpunt van de trek. Een meer, bergen, een gletsjer in de verte, het was een betoverende plaats. Onmiddelijk hadden we lunch, uitgebreid, zoals dat de volgende dagen altijd zou zijn. Die namiddag deden we niet veel meer dan alle uitrusting vanuit de auto over een riviertje naar onze kampplaats (4600 meter) dragen. Snel zetten we de tenten op en installeerden we het nodige. De gids had zelfs een heuse kooktent en stoeltjes voorzien waardoor onze camping meer op het basiskamp van een Mount Everest expeditie leek dan op een het tentenkamp voor een gewone trekking van enkele daagjes. Vervolgens ging onze kokkin weer aan het koken terwijl de gids ezels ging zoeken om al dat gewicht te torsen. Snel was hij terug met het nieuws dat de lastdieren gevonden waren. Ze zouden smorgens vroeg paraat staan. Na een te rijke maaltijd doken we onze slaapzak in.
De volgende ochtend ontwaakten we in een natte tent. s· Nachts wordt het buiten immers zo koud dat alle ademlucht condenseert. Dit was niet het enige euvel. Elke werd wakker met hoogteziekte: diarree, overgeven, zwakheid waren de symptomen. Na het opbreken van het kamp begonnen we met weinig hoop aan de trek. De eerste dag was relatief lang en voerde ons over een hoogte van 4800 meter. Vanop de pas konden we Huayna Potosi in de verte zien opdoemen. Elke kreeg de hele dag geen hap door de keel en Tim heeft voor het grootste gedeelte haar rugzak moeten dragen. s Avonds kampeerden we op een grasvlakte aan een riviertje. Elke voelde zich al iets beter maar kon nog steeds niet eten. De kokkin had de eerste dag overleefd, traag en met veel moeite.
Dag twee moet de beste geweest zijn. De hoogtedemonen hadden de darmen van Elke verlaten en ze kon haar rugzak alweer zelf torsen. Na een goed ontbijt werden de ezels bepakt en voerde de route ons weer over enkele spectaculaire passen. Vrij vroeg in de namiddag kwamen we al op onze bestemming aan: het basiskamp van Condoriri. De berg ontleent zijn naam aan zijn fysieke gelijkenis met een Condor. Dreigend strekt hij zijn vleugels uit over een azuurblauw meer. In de verte loemde een gletsjer. Omdat het zo vroeg was en Tim zich nog kiplekker voelde stelde hij voor aan de gids om in de namiddag dichter naar de gletsjer te trekken. Elke, veel beter maar nog steeds niet 100 procent, zag dit niet zitten en bleef in de kooktent. Na, een traditioneel uitgebreide lunch, liepen we haast de flank van de berg op richting de gletsjer. Achter ons strektte zich het Condoririmeer uit, steeds dieper, steeds verder tot we ons op de meest
magische plaats van de trek bevonden. Een kronkelende gletjes net onder de 5000 meter. Al fototrekkend daalden we af. Het dinner bestond zoals elke dag uit een extreem rijke soep die de goesting om meer en de maag om minder deed schreeuwen. Nadien volgde het segundo, een hotelwaardige maaltijd die dezelfde ambivalente gevoelens oproept.
Dag drie kan kort samengevat worden. Saai en weinig bijonder. Aangezien de gids had geoordeeld dat het aan ons tempo niet mogelijk was om de originele route in een dag te volbrengen had hij de route gewijzigd. Vanuit Condoriri daalden we over een jeepweg af naar Tuni, een klein bergdorpje, om vervolgens dezelfde weg te volgen naar onze laatste en hoogste kamp, op 4700 meter. Hier had Tim die voordien geen last had van de ijle lucht toch hoofdpijn gedurende de nacht. Of was het het slaaptekort dat zich deed gelden? Op die hoogte doe je namelijk geen oog dicht.
De vierde wandeldag (de vijfde in totaal) traden we de dag tegemoet met ijs op onze slaapzakken. Die nacht was het klaarblijkelijk nog kouder geworden dan gewoonlijk. Que frio!
Zoals ondertussen de gewoonte was geworden werd de kokkin reeds vooruitgestuurd terwijl wij onze tenten afbraken. Een half uur later gingen we haar achterna: een 5100 meter hoge pas over. Verbazend hoe dit na enkele dagen voor ons beiden zo vlot ging. Een laatste keer werden we van dichtbij getrakteerd op de beijsde flanken van Huayna Potosi voordat we na een afdaling van enkele uren weer werden opgepikt door dezelfde taxi. Moe maar voldaan keerden we over een gelukkig betere weg terug naar het vertrouwde La Paz.
Verbazend hoe de dikke kokking het geheel overleefd heeft. Hoe ze daarbovenop vaak om 5 uur s morgens opstond om een goede lunch te bereiden voor onderweg. Hoe ze dit alles niet veel trager deed als ons (vooral omdat Elke last had van de hoogte). Het was een bijzondere ervaring, op stap met een hele crew: een gids, kokkin, arriero en vier ezels. De vraagt reist echter, was dit allemaal wel nodig? Wetende dat we al zo vaak evenveel dagen hebben gedaan met alleen onze rugzak op de rug. Dat is Bolivie, soms vraag je een gids en daagt hij niet op, soms krijg je verassend genoeg wat meer. Toch prefereren we de vrijheid van het zelfstandige trekken, iets wat hier door het ontbreken van kaarten en wandelpaden moeilijk tot onmogelijk is.
Wat zijn de plannen nu? Tijdens de trektocht heb ik besloten om met dezelfde gids Huayna Potosi te beklimmen, een 6088 meter hoge berg. Acclimatisatie moet na vorige trek in orde zijn. Elke zou origineel drie dagen in La Paz blijven maar gisteren viel ons een gelukkig toeval te beurt. We hebben enkele mensen ontmoet die naar een festival zouden gaan. Elke is deze morgen met hen vertrokken en gaat waarschijnlijk de hele nacht feesten. Ikzelf ben achtergebleven in La Paz. Morgen vertrek ik naar Campo Bajo om technieken te oefenen op een gletsjer. De tweede dag trekken we naar Campo Alto en op woensdag zal de berg aangevallen worden. Als alles goed verloopt. Daarvoor bidden we!
zaterdag 19 juni 2010
Me cansare, me cansare...
En we zijn weer veilig terug in de beschaving wedergekeerd. Meer uitgebreide literatuur volgt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
