maandag 5 juli 2010

Met één been.

Waar waren we ook alweer gebleven? Juist ja, onze week in het amazonegebied. Al zovele busreizen hebben we in deze blog beschreven maar deze, een van de laatste, spande de kroon. Alles wat Bolivaans was, kwam in deze tergende rit tesamen. Alsof de negatieve eigenschappen van dit land vlak voor ons vertrek nog eens goed moesten worden ingewreven. Om te beginnen vertrok de bus twee uur te laat, op zich niet zo erg maar niemand die kan vertellen wanneer die bus nu eindelijk aankomt en dan was de vraag of ze wel zou aankomen. Eens op de bus, ons huis voor de komende 24 uur, werd onmiddellijk duidelijk dat de rit niet zonder pannes zou verlopen. Ronkend en krakend had de motor zelfs moeite om ons de stad uit te worstelen. Minder als een uur later, midden in het hooggebergte, werd de bus tegengehouden voor een vervelende drugscontrole. Hierdoor werd er opnieuw een uur bij de reistijd opgeteld. Toen we eindelijk mochten verder rijden, vervolgde onze weg door het hooggebergte, een hoge pas over, om vervolgens aan de andere kant van het gebergte de afdaling te beginnen richting Coroico. Alles op deze weg kwam ons bekend voor. Helemaal in het begin van onze tijd in Bolivie hebben we deze route immers in omgekeerde richting afgelegd: van Coroico naar La Paz om terug te keren van de Chorro-trek. We passeerden echter niet door Coroico maar reden er onderlangs. Vanaf dan was alles nieuw en begon de kwaliteit van de weg te verslechteren. Reeds meer als vier uur waren we onderweg. Een blik op de kaart was weinig bemoedigend, een tiende van de route ofzo. Ondertussen hadden we de asfaltweg ingeruild voor een hobbelig, knotserig en steeds smaller wordend aardeweggetje. Eentje van de zovele die we al bereden hebben. We waren de bergen overgestoken en volop aan het afdalen in de yunga's, de overgang tussen de Cordillera en de Amazone. De baan slingerde door groene valleien, dichte vegetatie en rotsige kliffen die uitkwamen in een wildstromende rivier. We slaagden erin om van het uitzicht te genieten. Niet voor lang echter. Nadat we eerder al een half uur opgehouden werden door wegenwerken, hielden we opnieuw meer als anderhalf uur halt. Ditmaal voor een ongeluk. Blijkbaar was er een vrachtwagen omgevallen op een auto. Dat zo'n ongeluk gebeurd was, verbaasde ons allerminst. De weg was nauwelijks breed genoeg voor een bus, laat staan voor voertuigen die elkaar in tegenovergestelde richting moeten passeren. De wielen van de bus reden soms letterlijk op het randje van een 100 meter diepe afgrond terwijl de andere kant van de bus tegen rotsen aanschraapte. Soms waren we echt misselijk van angst. Na het ontruimen van het ongeval werd de situatie er alleen gevaarlijker op. Een gigantische fille had zich aan beide kanten van het ongeval gevormd waardoor het convooirijden was en er constant auto's uit de tegenovergestelde richting elkaar voorbij moesten. We reden enkele nederzettingen voorbij: kleine hutjes met strodaken, winkeltjes en huisje die ons reeds aan de jungle deden denken. Net zoals alles. Hoewel het donker werd, was het nog steeds drukkend warm, de vegetatie was dik en weelderig. Dan werd het donker, wat natuurlijk nog gevaarlijker was. Een keer stopten we nog om iets te eten. Daarna geraakte de bus niet meer op gang. Een bekend scenario speelde zich opnieuw af. De buschauffeur die ijverig aan het binnenwerk begon te sleutelen. Waarna de bus zich wonderwel terug op gang trok. Vele, vele uren later, tegen de ochtend, kwamen we dan eindelijk op onze bestemming aan. De bergachtige yunga's hadden plaats gemaakt voor pure vlakke amazone. Rurrenabaque, eindelijk! Bij het uitstappen bezworen we deze bus niet meer terug te nemen, voor geen geld!

Wat valt er over Rurrenabaque te vertellen? Het is warm, niet al te groot, gelegen aan een rivier en omring door beboste heuvels. De mensen die er wonen, zien er iets anders uit dan de hooglanders op de Altiplano. Dit komt natuurlijk omdat de Altiplano het gebergte en de amazone door andere bevolkingsgroepen bewoond worden. Natuurlijk heeft er door de geschiedenis vermenging plaatsgevonden maar toch zie je nog verschillen.

Reeds de volgende dag begonnen we aan een tour. Eerst stond ons meer gehobbel in een jeep te wachten. We verkeerden in het gezelschap van een Ierse vrouw. Onderweg pikten we nog een Duitse groep op die rechtstreeks van La Paz waren overgekomen met het vliegtuig. De jeeprit bracht ons tot bij een rivier, alwaar we aan boord gingen op een kleine open boot. Enkele uren kalvden we over het water. Verschillende diersoorten verdrongen zich haast aan de waterkant zodat het eigenlijk leek alsof zij de toeschouwers waren in plaats van wijzelf. We zagen talloze krokodilachtigen. Onze gids vertelde ons dat het kaaimannen zijn. Later beweerde een andere gids dat er geen kaaimannen leven in Zuid-Amerika, dat het alligatoren zijn. Volgens Wikipedia leven er wel degelijk kaaimannen in Zuid-Amerika en is het een onderfamilie van de alligator. We geven onze eerste gids dus gelijk. Naast de kaaimannen konden we vogels, apen, schildpadden, dolfijnen en een soort van ratachtige wezens spotten. Sommige aapjes kwamen heel dicht. Dit was heel leuk voor foto's maar is eigenlijk niet zo'n goede zaak. Het is een gevolg van het feit dat toeristen dieren voeden waardoor ze het afleren om voor zichzelf te zorgen. Nadien kwamen we op ons kamp aan: een leuke houte woning met hangmatten en goede bedden. In de avond bracht een kort ritje met de boot ons naar een cafe aan de kant van de river waar we samen met een hoop andere toeristen de zonsondergang aanschouwden met een biertje in de hand.

De volgende dag gingen we op zoek naar anaconda's. We staken de river over en dwaalden rond door de drassige grasvlaktes. Dit was niet zonder gevaar, de gids wist ons te vertellen dat twee dagen eerder een ondeugende kaaiman de knieschijf van een meisje had afgebeten. Tijdens het zoeken naar een anaconda was ze op een -in de modder verscholen- kaaiman getrapt. Het verschrikte beest was opgesprongen en had het leven van het meisje in een welgemikte hap verpest. Het 'levende' bewijs hiervan hebben we met eigen ogen gezien. Desbetreffende kaaiman lag dood in de kant. De inhammen van de machettes waarmee ze het dier gedood hadden, nog duidelijk zichtbaar. De knieschijf lag er nog netjes naast. Neen, het laatste is een leguber grapje. Niet helemaal gerust hebben we ons toch niet te diep het veld in gewaagd. We hebben trouwens geen anaconda's gevonden. Blijkbaar zijn er minder en minder anaconda's te vinden. Nog een nevenwerking van het toerisme. In de namiddag gingen we vissen achter piranhas. Opnieuw zonder succes. Alleen de gids was er in geslaagd een klein exemplaar te vangen. Het opsporen van dieren vraagt geluk en is niet per definitie succesvol zoals blijkt.

De dag nadien gingen we in de voormiddag op zoek naar dolfijnen. Die waren er wel degelijk. Al krijg je nooit meer te zien dan een vin of een vluchtig blootgestelde rug. Hier en daar een fonteintje van uitgeproest water. Toch was het een leuk schouwspel en bijzonder om te weten dat er zo diep in de amazone dolfijnen voorkwamen. Wijzelf dachten tot dantoe dat deze dieren alleen in de zee voorkomen, maar dat zijn wij natuurlijk. Nadien mochten we zwemmen in de rivier. De meeste mensen deden dit, wij bleven echter in de boot. We waren het verhaal van de gids nog niet vergeten.

Na deze tour gunden we onszelf niet veel tijd in Rurrenabaque. Onmiddellijk na onze aankomst boekten we een nieuwe tour bij hetzelfde kantoor. Aangezien we drie dagen zitvlees kwekend op een boot hadden doorgebracht, wilden we wat actiever van de natuur genieten. Thans, schreven we ons in voor een driedaagse jungletrekking. De volgende dag verschenen we opnieuw aan het kantoortje en werden we naar een boot begeleid. De gids zou ons opwachten bij aankomst. Drie uur lang scheerden we over de rio Beni. Dat leverde prachtige uitzichten op. Waar we voordien alleen omringd werden door grassige vlaktes met hier en daar een boom, bevonden we ons nu tussen ondoordringbare jungle. Op het einde van de rit, voerden we over heel laag water en moesten de mannen aan boord uitstappen om de boot verder te duwen. Bij aankomst in ons kamp, een gelijkaardige hut als op de pampa's, bleek de gids helemaal niets van een trekking te weten. Bovendien bleken we ons in het kamp van een andere maatschappij te bevinden. Het kantoor waar we de tour geboekt hadden, had ons gewoon uitbesteed aan een andere maatschappij zonder er zich verder veel van aan te trekken. Tussen de gidsen en het vasteland is geen communicatie bij gebrek aan telefoonverbinding. Voor hen is het steeds een verrassing wie er komt en ze doen steeds hetzelfde programma. We hadden de keuze: de volgende dag terugkeren en onmiddellijk ons geld terugeisen of daar dan toch zijnd de standaardtoer maar meedoen en er het beste van maken. Natuurlijk namen we ons, innerlijk kokend van woede, voor om nadien op zijn minst een deel van het geld terug te eisen. Thans sloten we ons aan bij een groep van vier andere personen. De eerste avond schoten we laat in actie en maakten we een klein wandeltoertje door de jungle. De eerste indruk was bijzonder indrukwekkend. De gids bezat zoveel kennis over de planten.. het was alsof we ons in een biologieles bevonden maar dan iets geanimeerder.

Op de tweede dag vertrokken we in de ochtend voor een dagwandeling. De hele dag bleven we weg en maakten een 22 kilometer lange cirkel door de jungle. Op onze weg baden we even in een rivier. Opnieuw kregen we hopen informatie over de planten te verwerken. Op het einde van de dag begon het wel wat monotoom te worden. Anders als in de bergen heb je geen uitzichten en verandert de omgeving nauwelijks. Je kijkt de hele tijd tegen dezelfde groene plantenzee aan. Misschien was het toch maar goed dat we geen drie dagen lang door de jungle moesten trekken. Op het einde van de dag waren we toch blij dat het een actieve dag was geweest. Uiteindelijk hetgene dat we wilden.

Daags nadien ging het er veel rustiger aan toe. De hele ochtend hebben we juweeltjes en armbandjes vervaardigd uit noten. Tim werd gek. Het was net alsof we terug in het creaklasje van de Grabbelpas zaten. Blij dat dit gedaan was, sprongen we op de boot naar Rurrenabaque. De terugrit, stroomafwaarts, bestreek maar de helft van de tijd. Onmiddellijk na aankomst begaven we ons naar het kantoor. Hier beschreven we het probleem en vroegen ons geld terug. De eigenaars bleken in La Paz te zijn en aanvankelijk wou men hen niet opbellen. We drongen aan en plots was het wel mogelijk. Een verhit gesprek aan de telefoon volgde met als enige resultaat dat ze zich zoals verwacht verdedigden met halfslachtige uitvluchten en ons slechts een habbekrats wilden terugbetalen. We konden niets meer doen. Van zeer beleefd tot roepend hebben we ons verdedigd. Op het einde hebben we zelfs gedreigd om dit verhaaltje op internet te zetten. Dat gaan we ook doen. Het was een schrale troost dat enkele andere reizigers getuigen waren van de scene en besloten zich toch maar tot een ander kantoor te wenden. Dit is echt een aspect van Bolivie dat we kotsbeu begonnen te worden. Dat gelieg om meer geld te kunnen aftrommelen, valse beloftes en vaagheid.

Eén dag later namen we het vliegtuig, een wereld van verschil met de heenreis. In een half uurtje zagen we de Amazone overgaan in het hooggebergte. We vlogen op een boogscheut afstand van de Huayna Potisi-piek. Het gebergte overvliegend, strekte de Altiplano zich voor ons uit. Enkele minuten later stonden we aan de grond.

Gisteren traden we opnieuw in onze voetstappen van twee maanden terug en namen de bus van La Paz naar Arica. Hier zijn we dan. Het weer is hier nog steeds hetzelfde dan enkele maanden terug. Arica heeft een bijzonder klimaat. Ongeacht winter of zomer, schommelt de temperatuur jaarlang tussen de 15 en de 30 graden. Ons busticket naar Santiago hebben we reeds op zak. Morgenvroeg vertrekken we. De laatste busreis van onze vakantie. Lang genoeg is het wel, zo'n dertig uur. We mogen ons verwachten aan talloze bagagecontroles onderweg. Toch kijken we er niet zo erg tegenop. Als we de rit naar Rurrenabaque overleefd hebben, hoe erg kan dan een superluxueuze bus met maaltijden aan boord dan zijn?

Het voelt een beetje raar om terug in Chili te zijn. Het werd ons duidelijk dat Chili veel dichter tegen Europa aanleunt dan tegen zijn buurland Bolivie. Opnieuw supermarkten met alles wat je je kan indenken, snelle internetverbinding, warme douches, opnieuw verkeersregels (chauffeurs die mensen overlaten!), straten die niet naar pis ruiken, vers brood, kraantjeswater dat terug gedronken mag worden en hogere prijzen natuurlijk. Ergens voelt het alsof we met één been al terug in Belgie staan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten