donderdag 8 juli 2010

De cirkel rond

De cirkel is rond. De dagen zijn nu werkelijk geteld. Onze epische busreis die welgteld 31 uur bedroeg is nu achter de rug. Het was met voorsprong de langste maar verre van de ergste die we tijdens onze Zuid-Amerikaanse Odyssee hebben ondergaan. De bussen in Chili zijn zo comfortabel dat we ons bij aankomst nog erg fit voelden. Opnieuw een van de tekenen dat Chili geen derdewereld land is en richting Europa kijkt. In de bussen zijn er twee klassen, cama en semi-cama. Letterlijk vertaald bed en semi-bed. Normaal gezien reizen we altijd semi-cama maar deze keer opteerden we, gezien de lange reistijd, voor het eerste. De zetels zijn breed, zacht en je kan ze haast volledig horizontaal instellen. Hierdoor hadden we een bijna normale nachtrust. De weg was geasfalteerd en altijd bijna loodrecht. Dit land is in vele opzichten zoveel zachter als Bolivie. Bovendien worden op de lange-afstandsbussen maaltijden geserveerd, type-vliegtuigkost. Normaal gzien zijn deze behoorlijk goed maar deze keer waren de maaltijden echt amechtig, buiten een lunch van rijst en vlees kregen we alleen maar koekjes als avondeten, ontbijt en middageten. Telkens als we ons hierover druk zouden beginnen maken was een vluchtige gedachte aan de bussen in Bolivie voldoende om dit razendsnel te relativeren.

Het grootste deel van de reis reden we door de Atacama woestijn. Opnieuw werden we getroffen door de uitgestrektheid en de droogte van dit landschap. Op sommige p[laatsen is al 50 jaar geen regen meer gesignaleerd. De eerste dag kregen we niets anders te zien dan zand en duinen, helemaal geen vegetatie, niet het kleinste plukje gras. Bepaalde stukken reden we langs de kust. Het is enigszins bevreemdend om de woestijn en de Pacifische Oceaan te zien samenvloeien. Tegen de ochtend ontpopten zich de eerste tekenen van dappere vegetatie, een plukje gras hier, een plantje daar. Hoe dichter we Santiago naderden hoe meer de vegetatie in dichtheid toenam hoewel nooit meer dan wat cactussen, gras en enkele bomen. Hoewel de Atacama woestijn op ons een diepe indruk heeft nagelaten verkiezen we toch de wouden en de gletsjers in Patagonie.

Opnieuw, een half jaar later, in Santiago vertoeven voelt vreemd. Dingen zijn natuurlijk veranderd, ondertussen is het hier winter waardoor de temeraturen genadiger zijn en veel in het teken staat van skien. De Andes die zo droog en kaal oogde toen we Zuid-Amerika binnenvlogen is nu volledig bedekt onder een dikke laag sneeuw. We kijken terug op een fantastische tijd in Zuid-Amerika, alhoewel we zeker ook moeilijke periodes gekend hebben. De beroving van onze paspoorten en bankkaarten bekleedt zonder twijfel de koppositie. Alle prachtige dingen die we hebben mogen meemaken gaan we zeker missen al kijken we ook uit naar verschillende zaken in Belgie. Vrienden opnieuw zien, bepaalde hobby s die we onderbroken hebben, etc...

De twee dagen die ons nog resten zullen niet veel speciaals meer brengen, wat rondhangen, misschien een museum bezoeken. Mentaal is het voor ons al over. Tot binnenkort.

maandag 5 juli 2010

Met één been.

Waar waren we ook alweer gebleven? Juist ja, onze week in het amazonegebied. Al zovele busreizen hebben we in deze blog beschreven maar deze, een van de laatste, spande de kroon. Alles wat Bolivaans was, kwam in deze tergende rit tesamen. Alsof de negatieve eigenschappen van dit land vlak voor ons vertrek nog eens goed moesten worden ingewreven. Om te beginnen vertrok de bus twee uur te laat, op zich niet zo erg maar niemand die kan vertellen wanneer die bus nu eindelijk aankomt en dan was de vraag of ze wel zou aankomen. Eens op de bus, ons huis voor de komende 24 uur, werd onmiddellijk duidelijk dat de rit niet zonder pannes zou verlopen. Ronkend en krakend had de motor zelfs moeite om ons de stad uit te worstelen. Minder als een uur later, midden in het hooggebergte, werd de bus tegengehouden voor een vervelende drugscontrole. Hierdoor werd er opnieuw een uur bij de reistijd opgeteld. Toen we eindelijk mochten verder rijden, vervolgde onze weg door het hooggebergte, een hoge pas over, om vervolgens aan de andere kant van het gebergte de afdaling te beginnen richting Coroico. Alles op deze weg kwam ons bekend voor. Helemaal in het begin van onze tijd in Bolivie hebben we deze route immers in omgekeerde richting afgelegd: van Coroico naar La Paz om terug te keren van de Chorro-trek. We passeerden echter niet door Coroico maar reden er onderlangs. Vanaf dan was alles nieuw en begon de kwaliteit van de weg te verslechteren. Reeds meer als vier uur waren we onderweg. Een blik op de kaart was weinig bemoedigend, een tiende van de route ofzo. Ondertussen hadden we de asfaltweg ingeruild voor een hobbelig, knotserig en steeds smaller wordend aardeweggetje. Eentje van de zovele die we al bereden hebben. We waren de bergen overgestoken en volop aan het afdalen in de yunga's, de overgang tussen de Cordillera en de Amazone. De baan slingerde door groene valleien, dichte vegetatie en rotsige kliffen die uitkwamen in een wildstromende rivier. We slaagden erin om van het uitzicht te genieten. Niet voor lang echter. Nadat we eerder al een half uur opgehouden werden door wegenwerken, hielden we opnieuw meer als anderhalf uur halt. Ditmaal voor een ongeluk. Blijkbaar was er een vrachtwagen omgevallen op een auto. Dat zo'n ongeluk gebeurd was, verbaasde ons allerminst. De weg was nauwelijks breed genoeg voor een bus, laat staan voor voertuigen die elkaar in tegenovergestelde richting moeten passeren. De wielen van de bus reden soms letterlijk op het randje van een 100 meter diepe afgrond terwijl de andere kant van de bus tegen rotsen aanschraapte. Soms waren we echt misselijk van angst. Na het ontruimen van het ongeval werd de situatie er alleen gevaarlijker op. Een gigantische fille had zich aan beide kanten van het ongeval gevormd waardoor het convooirijden was en er constant auto's uit de tegenovergestelde richting elkaar voorbij moesten. We reden enkele nederzettingen voorbij: kleine hutjes met strodaken, winkeltjes en huisje die ons reeds aan de jungle deden denken. Net zoals alles. Hoewel het donker werd, was het nog steeds drukkend warm, de vegetatie was dik en weelderig. Dan werd het donker, wat natuurlijk nog gevaarlijker was. Een keer stopten we nog om iets te eten. Daarna geraakte de bus niet meer op gang. Een bekend scenario speelde zich opnieuw af. De buschauffeur die ijverig aan het binnenwerk begon te sleutelen. Waarna de bus zich wonderwel terug op gang trok. Vele, vele uren later, tegen de ochtend, kwamen we dan eindelijk op onze bestemming aan. De bergachtige yunga's hadden plaats gemaakt voor pure vlakke amazone. Rurrenabaque, eindelijk! Bij het uitstappen bezworen we deze bus niet meer terug te nemen, voor geen geld!

Wat valt er over Rurrenabaque te vertellen? Het is warm, niet al te groot, gelegen aan een rivier en omring door beboste heuvels. De mensen die er wonen, zien er iets anders uit dan de hooglanders op de Altiplano. Dit komt natuurlijk omdat de Altiplano het gebergte en de amazone door andere bevolkingsgroepen bewoond worden. Natuurlijk heeft er door de geschiedenis vermenging plaatsgevonden maar toch zie je nog verschillen.

Reeds de volgende dag begonnen we aan een tour. Eerst stond ons meer gehobbel in een jeep te wachten. We verkeerden in het gezelschap van een Ierse vrouw. Onderweg pikten we nog een Duitse groep op die rechtstreeks van La Paz waren overgekomen met het vliegtuig. De jeeprit bracht ons tot bij een rivier, alwaar we aan boord gingen op een kleine open boot. Enkele uren kalvden we over het water. Verschillende diersoorten verdrongen zich haast aan de waterkant zodat het eigenlijk leek alsof zij de toeschouwers waren in plaats van wijzelf. We zagen talloze krokodilachtigen. Onze gids vertelde ons dat het kaaimannen zijn. Later beweerde een andere gids dat er geen kaaimannen leven in Zuid-Amerika, dat het alligatoren zijn. Volgens Wikipedia leven er wel degelijk kaaimannen in Zuid-Amerika en is het een onderfamilie van de alligator. We geven onze eerste gids dus gelijk. Naast de kaaimannen konden we vogels, apen, schildpadden, dolfijnen en een soort van ratachtige wezens spotten. Sommige aapjes kwamen heel dicht. Dit was heel leuk voor foto's maar is eigenlijk niet zo'n goede zaak. Het is een gevolg van het feit dat toeristen dieren voeden waardoor ze het afleren om voor zichzelf te zorgen. Nadien kwamen we op ons kamp aan: een leuke houte woning met hangmatten en goede bedden. In de avond bracht een kort ritje met de boot ons naar een cafe aan de kant van de river waar we samen met een hoop andere toeristen de zonsondergang aanschouwden met een biertje in de hand.

De volgende dag gingen we op zoek naar anaconda's. We staken de river over en dwaalden rond door de drassige grasvlaktes. Dit was niet zonder gevaar, de gids wist ons te vertellen dat twee dagen eerder een ondeugende kaaiman de knieschijf van een meisje had afgebeten. Tijdens het zoeken naar een anaconda was ze op een -in de modder verscholen- kaaiman getrapt. Het verschrikte beest was opgesprongen en had het leven van het meisje in een welgemikte hap verpest. Het 'levende' bewijs hiervan hebben we met eigen ogen gezien. Desbetreffende kaaiman lag dood in de kant. De inhammen van de machettes waarmee ze het dier gedood hadden, nog duidelijk zichtbaar. De knieschijf lag er nog netjes naast. Neen, het laatste is een leguber grapje. Niet helemaal gerust hebben we ons toch niet te diep het veld in gewaagd. We hebben trouwens geen anaconda's gevonden. Blijkbaar zijn er minder en minder anaconda's te vinden. Nog een nevenwerking van het toerisme. In de namiddag gingen we vissen achter piranhas. Opnieuw zonder succes. Alleen de gids was er in geslaagd een klein exemplaar te vangen. Het opsporen van dieren vraagt geluk en is niet per definitie succesvol zoals blijkt.

De dag nadien gingen we in de voormiddag op zoek naar dolfijnen. Die waren er wel degelijk. Al krijg je nooit meer te zien dan een vin of een vluchtig blootgestelde rug. Hier en daar een fonteintje van uitgeproest water. Toch was het een leuk schouwspel en bijzonder om te weten dat er zo diep in de amazone dolfijnen voorkwamen. Wijzelf dachten tot dantoe dat deze dieren alleen in de zee voorkomen, maar dat zijn wij natuurlijk. Nadien mochten we zwemmen in de rivier. De meeste mensen deden dit, wij bleven echter in de boot. We waren het verhaal van de gids nog niet vergeten.

Na deze tour gunden we onszelf niet veel tijd in Rurrenabaque. Onmiddellijk na onze aankomst boekten we een nieuwe tour bij hetzelfde kantoor. Aangezien we drie dagen zitvlees kwekend op een boot hadden doorgebracht, wilden we wat actiever van de natuur genieten. Thans, schreven we ons in voor een driedaagse jungletrekking. De volgende dag verschenen we opnieuw aan het kantoortje en werden we naar een boot begeleid. De gids zou ons opwachten bij aankomst. Drie uur lang scheerden we over de rio Beni. Dat leverde prachtige uitzichten op. Waar we voordien alleen omringd werden door grassige vlaktes met hier en daar een boom, bevonden we ons nu tussen ondoordringbare jungle. Op het einde van de rit, voerden we over heel laag water en moesten de mannen aan boord uitstappen om de boot verder te duwen. Bij aankomst in ons kamp, een gelijkaardige hut als op de pampa's, bleek de gids helemaal niets van een trekking te weten. Bovendien bleken we ons in het kamp van een andere maatschappij te bevinden. Het kantoor waar we de tour geboekt hadden, had ons gewoon uitbesteed aan een andere maatschappij zonder er zich verder veel van aan te trekken. Tussen de gidsen en het vasteland is geen communicatie bij gebrek aan telefoonverbinding. Voor hen is het steeds een verrassing wie er komt en ze doen steeds hetzelfde programma. We hadden de keuze: de volgende dag terugkeren en onmiddellijk ons geld terugeisen of daar dan toch zijnd de standaardtoer maar meedoen en er het beste van maken. Natuurlijk namen we ons, innerlijk kokend van woede, voor om nadien op zijn minst een deel van het geld terug te eisen. Thans sloten we ons aan bij een groep van vier andere personen. De eerste avond schoten we laat in actie en maakten we een klein wandeltoertje door de jungle. De eerste indruk was bijzonder indrukwekkend. De gids bezat zoveel kennis over de planten.. het was alsof we ons in een biologieles bevonden maar dan iets geanimeerder.

Op de tweede dag vertrokken we in de ochtend voor een dagwandeling. De hele dag bleven we weg en maakten een 22 kilometer lange cirkel door de jungle. Op onze weg baden we even in een rivier. Opnieuw kregen we hopen informatie over de planten te verwerken. Op het einde van de dag begon het wel wat monotoom te worden. Anders als in de bergen heb je geen uitzichten en verandert de omgeving nauwelijks. Je kijkt de hele tijd tegen dezelfde groene plantenzee aan. Misschien was het toch maar goed dat we geen drie dagen lang door de jungle moesten trekken. Op het einde van de dag waren we toch blij dat het een actieve dag was geweest. Uiteindelijk hetgene dat we wilden.

Daags nadien ging het er veel rustiger aan toe. De hele ochtend hebben we juweeltjes en armbandjes vervaardigd uit noten. Tim werd gek. Het was net alsof we terug in het creaklasje van de Grabbelpas zaten. Blij dat dit gedaan was, sprongen we op de boot naar Rurrenabaque. De terugrit, stroomafwaarts, bestreek maar de helft van de tijd. Onmiddellijk na aankomst begaven we ons naar het kantoor. Hier beschreven we het probleem en vroegen ons geld terug. De eigenaars bleken in La Paz te zijn en aanvankelijk wou men hen niet opbellen. We drongen aan en plots was het wel mogelijk. Een verhit gesprek aan de telefoon volgde met als enige resultaat dat ze zich zoals verwacht verdedigden met halfslachtige uitvluchten en ons slechts een habbekrats wilden terugbetalen. We konden niets meer doen. Van zeer beleefd tot roepend hebben we ons verdedigd. Op het einde hebben we zelfs gedreigd om dit verhaaltje op internet te zetten. Dat gaan we ook doen. Het was een schrale troost dat enkele andere reizigers getuigen waren van de scene en besloten zich toch maar tot een ander kantoor te wenden. Dit is echt een aspect van Bolivie dat we kotsbeu begonnen te worden. Dat gelieg om meer geld te kunnen aftrommelen, valse beloftes en vaagheid.

Eén dag later namen we het vliegtuig, een wereld van verschil met de heenreis. In een half uurtje zagen we de Amazone overgaan in het hooggebergte. We vlogen op een boogscheut afstand van de Huayna Potisi-piek. Het gebergte overvliegend, strekte de Altiplano zich voor ons uit. Enkele minuten later stonden we aan de grond.

Gisteren traden we opnieuw in onze voetstappen van twee maanden terug en namen de bus van La Paz naar Arica. Hier zijn we dan. Het weer is hier nog steeds hetzelfde dan enkele maanden terug. Arica heeft een bijzonder klimaat. Ongeacht winter of zomer, schommelt de temperatuur jaarlang tussen de 15 en de 30 graden. Ons busticket naar Santiago hebben we reeds op zak. Morgenvroeg vertrekken we. De laatste busreis van onze vakantie. Lang genoeg is het wel, zo'n dertig uur. We mogen ons verwachten aan talloze bagagecontroles onderweg. Toch kijken we er niet zo erg tegenop. Als we de rit naar Rurrenabaque overleefd hebben, hoe erg kan dan een superluxueuze bus met maaltijden aan boord dan zijn?

Het voelt een beetje raar om terug in Chili te zijn. Het werd ons duidelijk dat Chili veel dichter tegen Europa aanleunt dan tegen zijn buurland Bolivie. Opnieuw supermarkten met alles wat je je kan indenken, snelle internetverbinding, warme douches, opnieuw verkeersregels (chauffeurs die mensen overlaten!), straten die niet naar pis ruiken, vers brood, kraantjeswater dat terug gedronken mag worden en hogere prijzen natuurlijk. Ergens voelt het alsof we met één been al terug in Belgie staan.

zaterdag 3 juli 2010

Deze keer de laatste...

En voor de zoveelste en meteen ook de laatste keer zijn we in La Paz. We hebben net een weekje Amazone achter de rug. Verstikkend warm en vochtig maar fantastsich mooi en anders dan alles wat we totnogtoe gezien hebben. Deze ochtend hebben we een vliegtuigje vanuit Rurrenabaque genomen naar La Paz. Op een half uurtje hebben we afgelegd wat op de heenreis een 24 uur lange, tergende busrit was. Vandaag hebben we gewoon wat kledij en souvenirs gekocht, nog eens een laatste keer een bananensap gedronken op de markt, nog eens een laatste keer een spotgoedkope maaltijd gegeten op de markt en nog eens naar de kapper geweest. Voor de kapper betaal je een twintigste van de prijs in Belgie, een eurotje of twee maximum. Morgenvroeg nemen we vroeg in de ochtend een bus naar Arica. Vanaf nu geen nieuwigheden meer, alles staat in het teken van terugkeren. In Arica zullen we nog eens een dagje niksen om ons dan aan een epische busrit naar Santiago te wagen. Daar zullen ons nog een dag of drie resten vooraleer we opnieuw naar het belgenland reizen. We zullen het hier missen maar we hebben toch ook wel wat genoeg van het afgetroggel en het gelieg. Gemengde gevoelens dus...

Later volgt een uitgebreid verslag van onze tijd in de Amazone, hopelijk vergezeld van de resterende fotos. Aangezien de verbinding in Chili beter is gaan we er hier geen tijd meer insteken.

Groeten

donderdag 24 juni 2010

Huayna Potosi

Reeds om acht uur ´s morgens werd ik verwacht aan de deur van het kantoor. Aldaar werd ik opgewacht door een bekend scenario: Miguel, dezelfde taxi chauffeur en dezelfde Toyota die ons een week eerder over de duivelse Boliviaanse wegen had gevoerd. Deze keer wachtte mij echter een kortere en meer comfortabele rit. Een uurtje of twee met tussenstop in El Alto -voor het inslaan van "alimentos"- bracht mij tot aan Campo Bajo. Bajo (laag) is echter een misleidend begrip aangezien de refugio zich reeds op 4600 meter hoogte bevindt. Aan de refugio was het een feestelijke bedoeling. Blijkbaar was het een feestdag op de Aymara-kalender. Op 21 juni viert men Año Neuvo, de kortste dag van het jaar en de terugkeer van de zon. Concreet houdt dit in dat een groepje mensen stomdronken staat te dansen op Boliviaanse en andere muziek. De refugio zelf was zeer proper en comfortabel naar Boliviaanse standaarden. Op het zolderkamertje waar we ons te slapen konden leggen lagen zelfs matrassen. Na een vroege lunch van rijst en kip, afgehaald in El Alto, hesen we ons in onze thermische broek, bonden we onze plastic botten aan de voeten en begaven we ons met crampons en ijsbijl in de hand naar een nabijgelegen gletsjer. Het was slechts een half uurtje stappen maar een bijzonder stuntelig half uurtje. Wandelen op van die stijve kunststof botten is niet van de poes. Dit schoeisel is echter noodzakelijk aangezien ledere trekking botten simpelweg bevriezen op grote hoogte, bovendien zijn extreem stijve zolen noodzakelijk om gletsjers te beklimmen. Aan de voet van de gletsjers bonden we onze crampons om en gingen we aan het werk. We oefenden wat basispasjes op het ijs: omhooglopen, dalen en traverseren. Erg moeilijk was dat niet dus waren we daar snel mee klaar. Aangezien ik een persoonlijke gids had gehuurd -ik wil mijn succes niet laten afhangen van een tweede persoon die ik niet ken- was er veel tijd over. De gids stelde voor om ons nog wat te vermaken. We exploreerden de gletsjer, rappeleerden in een gletsjerspleet en klommen er vervolgens weer uit. Nadat de gids mij beveiligd had kon ik met twee ijsbijlen ter hand een verticale ijswand van een meter of vijf beklimmen. Zalig was dat! Daar was ik dan: op 5000m hoogte recht dat ijs op. Soms was dat even moeilijk, op sommige plekken is het ijs zo hard dat zelfs de punten van mijn crampons en ijsbijlen gewoon uitgleden. Reeds om drie uur waren we terug in de refugio alwaar thee en koekjes werden geserveerd. ´s Avonds werd duidelijk dat ik heel wat klimgenoten had: zo´n acht anderen. Aan tafel maakten we kennis en er werd gezellig gebabbeld. Onder hen bevonden zich twee Nederlanders die half Zuid-Amerika aan het doorfietsen waren. Zeer interessante verhalen leverde dat op. Onder mijn gezellen hadden verschillenden reeds hoofdpijn door de hoogte. Van sommigen kon je al weten dat ze de top nooit zouden halen, hoofdzakelijk omdat ze zichzelf te weinig tijd gunnen om te acclimatiseren. Er werd vroeg naar bed gegaan maar voor mij was het moeilijk om de slaap te vatten.

De dag nadien stond er maar een enkele activiteit op het programma: campo bajo verlaten en naar campo alto trekken. Aangezien deze trek maximum 3 uur in beslag kon nemen hadden we een zee van tijd. Toch vertrokken we redelijk vroeg. Anderhalf uur later waren we al boven. Ondanks de hoogte voelde ik me nog steeds prima en kon ik nog steeds goed tempo maken. Toch moest ik even slikken toen ik de besneeuwde bergtop van Huayna Potosi boven de refugio zag uittorenen. 6088 meter, een heel verschil met 5130 waarop de refugio zich bevond. De uitzichten waren al hemels: talloze bergpieken, de yungas die net aan het oog worden ontrokken door de cordillera en de wolken die vanachter het gebergte opstijgen en zich langzaam -naarmate de namiddag vordert- als hongerige tongen door de valleien glijden. Nog maar eens werd bewezen dat je in Zuid-Amerika echt overal honden tegenkomt. Aan de refugio bevond zich een trouwe viervoeter, wat doet dat beest daar in godsnaam? Die avond was weer gezellig, er voegden zich nog enkele anderen bij ons die rechtstreeks van La Paz naar het hoogteamp waren getrokken. Degenen die beneden al hoofdpijn hadden kregen dit natuurlijk nog erger. Anderen begonnen zich ook slecht te voelen. Ik voelde mij goed, alleen kon ik weer niet slapen. De zenuwen en het vooruitzicht dat we om middernacht al moesten opstaan hielpen niet bepaald. Het was meer wachten dan slapen.

Toen men ons kwam "wakker maken" was ik opgelucht. We nuttigden een snel ontbijt en hesen ons in onze kleren en botten. Meteen besefte ik dat naar toilet gaan een herculeswerk zou worden. Met een tight, trekkingbroek en klimbroek met bretellen om de benen, de romp gehuld in trui, fleece en donsjas en daarbovenop nog eens een harnas was het een opgave om te urineren een dooddoener om een grote boodschap te verlaten. Angstig besefte ik dat een plotse diarreescheut op de berg het einde van de tocht zou kunnen betekenen. Aldus nam ik met dubbele gevoelens van iemand een Immodiumpil aan. De enige pil die ik geslikt heb, rondom mij werd er lustig Diamox (tegen de hoogte), Ibuprofen (tegen de hoofdpijn) en Paracetamol geslikt. Vervolgens togen we op weg, aan de voet van de gletsjer bonden we onze crampons om. In het donker baanden we ons een weg over het ijs. De hemel was wolkenloos en de maan helder, een mooie nacht. Ondanks de hoogte voelde ik mij enorm sterk en fit, onder mij zag ik de hoofdlampen van de anderen steeds kleiner worden. Na het gletsjerstuk voerde de route over een redelijk gemakkelijk en niet al te stijl stuk sneeuw. We vorderden snel en de ademhaling verliep nog steeds zonder problemen. Na drie uur stonden we slechts enkele honderden meters onder de top. Het werd duidelijk dat we aan dit tempo te vroeg op de top zouden aankomen. Met te vroeg bedoel ik in het donker en zonder uitzichten. De gids stelde mij voor een keuze: de gewone weg of een meer technische benadering. Zonder aarzelen koos ik voor dat laatste. In het donker kon ik niet zien waar ik op het punt stond aan te beginnen. Enkele minuten later liepen we terug over knisperend ijs. Even kreeg ik een krop in de keel toen de gids mij meedeelde dat we ons op een ijsgrot bevonden. Dit is een grote holte in het ijs, met andere woorden: als de korst ijs waarop we ons bevonden brak zouden we naar beneden storten. Snel kozen we een andere route en staken een spleet in het ijs over. Ik plantte mijn ijsbijl in het ijs aan de overkant en zwierde mezelf over. Vervolgens begreep ik wat meer technisch inhield: het ging omhoog over een ijswand die loodrecht aanvoelde maar waarschijnlijk ongeveer 75 procent stijl moet geweest zijn. Nu ging het klimmen echt langzaam, elke stap was een taak opzich. Op de punten van onze crampons en met de ijsbijl op het ijs inhakkend hesen we ons naar boven. Ergens was ik blij dat het donker was en ik niet kon zien hoe diep de afgrond zich onder mij uitstrekte. Meer als een uur gingen we zo door. Eens boven de 6000 meter begon alles toch iets moeilijker te worden. Net toen ik begon te wensen dat ik de gemakkelijke weg had genomen kwamen we op de top aan. Het was nog donker. Alleen de lichtzee van El Alto vormde een betoverend zicht. Diep onder mij zag ik andere klimmers naar boven komen. Vier uur hadden we nodig om de top te bereiken. We wachtten op de zonsopgang maar na een half uur dwong de koude ons om af te dalen. Het was immers 15 graden onder nul. De afdaling deden we langs de gewone weg, over een hachelijke en rotsige bergrug. Hierop brak ik een van mijn crampons die we vervolgens oplapten met plastic strips. Erg veel vertrouwen boezemde dit niet in. Als dit op die stijle wand was gebeurd...

Ondertussen begon de zon op te komen en werden we getrakteerd op prachtige uitzichten. La Paz, Illimani, alle omringende bergen, de wolken die door de valleien golfden. De afdaling deden we lopend waar dat ging waardoor we na 1,5 uur al aan campo alto terugwaren. Aldaar at ik blij een soep om vervolgens mijn spullen bijeen te zoeken. Beneden werd duidelijk dat lang niet iedereen het gehaald had. Twee mannen zijn nooit vertrokken omdat ze zich te slecht voelden. Een meisje is voor de helft teruggekeerd en drie anderen vlak voor de top. Moe maar voldaan begon ik aan de afdaling naar campo bajo alwaar transport zou wachten op ons. Beneden stond er ons een onaangename verassing te wachten. Blijbaar hadden ontevreden locals tussen La Paz en Huayna Potosi een wegblokkade opgeworpen. De reden daar ben ik nog steeds niet achter gekomen maar duidelijk was dat vooral toeristen de weg werd belemmerd. Gevolg: een gigantische omweg door het gebergte moest gemaakt worden. Een gemakkelijke rit van 1.5 uur werd thans omgetoverd tot een hachelijk avontuur over hobbelige wegjes met darmomdraaiende haarspeldbochten. De chauffeur was een roekeloze jonge kerel die zijn taxi veel te snel door de bochtjes zwierde. Vaak hield ik met klamme hand mijn hart vast. Op bepaalde momenten was ik enorm bang. De angstjes die ik soms bij het beklimmen van de berg voelde verbleekten volledig. Na vier uur zweten reden we La Paz binnen. De chauffeur kende zijn weg niet zo goed en hij bleef eindeloos rondrazen door de veel te drukke straten. Talloze keren was ik ervan overtuigd dat we een fatale botsing zouden veroorzaken. Een keer werden we zelfs tegengehouden door de politie. Nadat die stiekem wat geld kreeg toegestopt liet hij ons verder met rust.

Eindelijk kwam ik dan toch heelhuids in ons hostel aan, extreem blij dat ik me na die helse rit terug kon herenigen met Elke.

Wat nu? Vandaag hebben nog maar eens een dagje in La Paz rondgehangen: de was gedaan, wat inkoopjes gedaan,... Ondertussen hebben we deze stad wel gezien. Het viel mij op dat ademen in La Paz steeds erg moeilijk blijft, zelfs na het beklimmen van een 6000er. Waarschijnlijk wordt dit meer veroorzaakt door de extreme vervuiling dan door de hoogte, zoals we eerst dachten. Het probleem lijkt erger geworden nu het weer stabiel is en het niet meer regent. Vandaag waren we ook getuige van een bijzondere gebeurtenis. De stad die anders bezaaid is met talloze marktkraampjes zal voorgoed veranderen. Alle marktkramers moeten opkrassen en alle stalletjes worden nu geconcentreerd in een gigantisch, koud ogend en modern gebouw. Morgen zou alles verplaatst moeten zijn. Hoe dan ook... morgenmiddag nemen we de bus naar Rurranebaque, een stadje in het Amazone basin. Vanhieruit willen we de pampas of de jungle bezoeken, een mooie bijna-afsluiter lijkt ons. Het belooft wel een lange en tergende busrit te worden.

Huayna Potosi

En wederom bevinden we ons in de besmogde straten van La Paz. Veilig en wel. Ik heb de top van Huayna Potosi bereikt: 6088 meter, maar liefst. Later meer hierover. Morgen nemen we een bus naar een stadje in de Amazone.

zondag 20 juni 2010

Me cansare, me cansare...

(Alleen geschreven door Tim)

Elke keer als we er van overtuigd waren dat we onze bestemming nooit zouden bereiken bleek onze angst ongegrond te zijn. Kreunend en protesterend stampte de auto zich een weg naar boven. Met klamme handen hielden we ons hart vast. Zo nu en dan werden we opgeschrikt door het geluid van schrapend metaal, rotsen die de onderkant van de auto geselden.
"¡Bajamos!" riep de gids. Het teken dat we nog maar eens moesten uitstappen om rotsen naar de kant van de weg te slepen of de auto uit een greppel te duwen. De chauffeur en de gids maakten een ontspannen indruk. Er werd gelachen, een nootje gezongen, niets aan de hand. De loeiende motor van de geschoffeerde automobiel vormde het achtergrondkoor. Naar adem happend op deze hoogte schreeuwde het stuk mechaniek om genade.


Eerder die ochtend stond Miguel, onze gids, ons op te wachten aan ons hostal. Een eerste blik op ons transportmiddel leerde ons dat hij alles tot in de puntjes had voorbereid. De wagen was volgestouwd met levensmiddelen en kampeeruitrusting. De auto zelf was een doodgewone taxi, de chauffeur een vriend die hij had opgetrommeld. Niet veel later reden we het ochtendlijke La Paz in, Calle Montes op, de vallei uit, richting El Alto en de altiplano. Een weg die we al zo vaak hebben afgelegd maar ons toch blijft fascineren. Onder weg hielden we halt om de kok op te pikken. Een kok? Dat was nieuw. We hadden verwacht dat de gids zou koken, samen met ons. Neen, alles was groots georganiseerd. Helaas kwam er niemand opdagen. De gids liep zenuwachtig rondjes te draaien buiten de auto, nu en dan proberend betreffende te bereiken met zijn GSM. Een uur te laat kwam dan uiteindelijk onze kok opdagen. De kok bleek echter een kokkin te zijn, 56 jaar oud en evenveel kilos aan overgewicht. Zenuwachtig vroeg ik of zij de hele tocht met ons zou meestappen. Ja, was het antwoord. Of ze dit ooit al eerder had gedaan? No, es la primera vez. De eerste keer. Toen we een kwartiertje later de altiplano overreden en de cordillera real de horizon sierde deden haar reacties vermoeden dat ze nog nooit een berg van dichtbij had gezien. De moed zonk ons in de schoenen. Later, uit gesprekken, zou blijken dat het om de schoonmoeder van onze gids ging. Hij had haar opgetrommeld omdat de gebruikelijke kokkin, een jonge vrouw en tevens haar dochter en partner van de gids, niet kon. Een leugentje ter overtuiging werd hiervoor niet geschuwd: Miguel had haar gezegd dat zijn clienten oudere mensen zijn die slecht te been zijn. Toen we de vrouw vroegen of ze dit alles wel zag zitten: Me cansare, me cansare. Ik zal me vermoeien, ik zal me vermoeien...

Vier hobbelige uren later kwamen we aan op het startpunt van de trek. Een meer, bergen, een gletsjer in de verte, het was een betoverende plaats. Onmiddelijk hadden we lunch, uitgebreid, zoals dat de volgende dagen altijd zou zijn. Die namiddag deden we niet veel meer dan alle uitrusting vanuit de auto over een riviertje naar onze kampplaats (4600 meter) dragen. Snel zetten we de tenten op en installeerden we het nodige. De gids had zelfs een heuse kooktent en stoeltjes voorzien waardoor onze camping meer op het basiskamp van een Mount Everest expeditie leek dan op een het tentenkamp voor een gewone trekking van enkele daagjes. Vervolgens ging onze kokkin weer aan het koken terwijl de gids ezels ging zoeken om al dat gewicht te torsen. Snel was hij terug met het nieuws dat de lastdieren gevonden waren. Ze zouden smorgens vroeg paraat staan. Na een te rijke maaltijd doken we onze slaapzak in.

De volgende ochtend ontwaakten we in een natte tent. s· Nachts wordt het buiten immers zo koud dat alle ademlucht condenseert. Dit was niet het enige euvel. Elke werd wakker met hoogteziekte: diarree, overgeven, zwakheid waren de symptomen. Na het opbreken van het kamp begonnen we met weinig hoop aan de trek. De eerste dag was relatief lang en voerde ons over een hoogte van 4800 meter. Vanop de pas konden we Huayna Potosi in de verte zien opdoemen. Elke kreeg de hele dag geen hap door de keel en Tim heeft voor het grootste gedeelte haar rugzak moeten dragen. s Avonds kampeerden we op een grasvlakte aan een riviertje. Elke voelde zich al iets beter maar kon nog steeds niet eten. De kokkin had de eerste dag overleefd, traag en met veel moeite.

Dag twee moet de beste geweest zijn. De hoogtedemonen hadden de darmen van Elke verlaten en ze kon haar rugzak alweer zelf torsen. Na een goed ontbijt werden de ezels bepakt en voerde de route ons weer over enkele spectaculaire passen. Vrij vroeg in de namiddag kwamen we al op onze bestemming aan: het basiskamp van Condoriri. De berg ontleent zijn naam aan zijn fysieke gelijkenis met een Condor. Dreigend strekt hij zijn vleugels uit over een azuurblauw meer. In de verte loemde een gletsjer. Omdat het zo vroeg was en Tim zich nog kiplekker voelde stelde hij voor aan de gids om in de namiddag dichter naar de gletsjer te trekken. Elke, veel beter maar nog steeds niet 100 procent, zag dit niet zitten en bleef in de kooktent. Na, een traditioneel uitgebreide lunch, liepen we haast de flank van de berg op richting de gletsjer. Achter ons strektte zich het Condoririmeer uit, steeds dieper, steeds verder tot we ons op de meest
magische plaats van de trek bevonden. Een kronkelende gletjes net onder de 5000 meter. Al fototrekkend daalden we af. Het dinner bestond zoals elke dag uit een extreem rijke soep die de goesting om meer en de maag om minder deed schreeuwen. Nadien volgde het segundo, een hotelwaardige maaltijd die dezelfde ambivalente gevoelens oproept.

Dag drie kan kort samengevat worden. Saai en weinig bijonder. Aangezien de gids had geoordeeld dat het aan ons tempo niet mogelijk was om de originele route in een dag te volbrengen had hij de route gewijzigd. Vanuit Condoriri daalden we over een jeepweg af naar Tuni, een klein bergdorpje, om vervolgens dezelfde weg te volgen naar onze laatste en hoogste kamp, op 4700 meter. Hier had Tim die voordien geen last had van de ijle lucht toch hoofdpijn gedurende de nacht. Of was het het slaaptekort dat zich deed gelden? Op die hoogte doe je namelijk geen oog dicht.

De vierde wandeldag (de vijfde in totaal) traden we de dag tegemoet met ijs op onze slaapzakken. Die nacht was het klaarblijkelijk nog kouder geworden dan gewoonlijk. Que frio!
Zoals ondertussen de gewoonte was geworden werd de kokkin reeds vooruitgestuurd terwijl wij onze tenten afbraken. Een half uur later gingen we haar achterna: een 5100 meter hoge pas over. Verbazend hoe dit na enkele dagen voor ons beiden zo vlot ging. Een laatste keer werden we van dichtbij getrakteerd op de beijsde flanken van Huayna Potosi voordat we na een afdaling van enkele uren weer werden opgepikt door dezelfde taxi. Moe maar voldaan keerden we over een gelukkig betere weg terug naar het vertrouwde La Paz.

Verbazend hoe de dikke kokking het geheel overleefd heeft. Hoe ze daarbovenop vaak om 5 uur s morgens opstond om een goede lunch te bereiden voor onderweg. Hoe ze dit alles niet veel trager deed als ons (vooral omdat Elke last had van de hoogte). Het was een bijzondere ervaring, op stap met een hele crew: een gids, kokkin, arriero en vier ezels. De vraagt reist echter, was dit allemaal wel nodig? Wetende dat we al zo vaak evenveel dagen hebben gedaan met alleen onze rugzak op de rug. Dat is Bolivie, soms vraag je een gids en daagt hij niet op, soms krijg je verassend genoeg wat meer. Toch prefereren we de vrijheid van het zelfstandige trekken, iets wat hier door het ontbreken van kaarten en wandelpaden moeilijk tot onmogelijk is.

Wat zijn de plannen nu? Tijdens de trektocht heb ik besloten om met dezelfde gids Huayna Potosi te beklimmen, een 6088 meter hoge berg. Acclimatisatie moet na vorige trek in orde zijn. Elke zou origineel drie dagen in La Paz blijven maar gisteren viel ons een gelukkig toeval te beurt. We hebben enkele mensen ontmoet die naar een festival zouden gaan. Elke is deze morgen met hen vertrokken en gaat waarschijnlijk de hele nacht feesten. Ikzelf ben achtergebleven in La Paz. Morgen vertrek ik naar Campo Bajo om technieken te oefenen op een gletsjer. De tweede dag trekken we naar Campo Alto en op woensdag zal de berg aangevallen worden. Als alles goed verloopt. Daarvoor bidden we!

zaterdag 19 juni 2010

Me cansare, me cansare...

En we zijn weer veilig terug in de beschaving wedergekeerd. Meer uitgebreide literatuur volgt.

maandag 14 juni 2010

Salar De Uyuni

Zoals we al vermoed hadden, was het te moeilijk om andere enthousiastelingen te vinden voor de vulkaanbeklimming. Vermits we ook geen eeuwen in Tupiza wilden ronddralen, schreven we ons na twee dagen wachten toch maar in voor de gewone standaardtour. Er stonden reeds twee mensen op de lijst. Op goed geluk voegden we onszelf hieraan toe. De dag waarop we onszelf hadden opgelegd te wachten, hebben we niet duimendraaiend doorgebracht. We maakten een wandeling in de omgeving en verkenden wat nabijgelegen canyons en rotsformaties. Het werd snel duidelijk waarom het in Bolivie vaak noodzakelijk is een gids te huren. De helft van de tijd spendeerden we met zoeken naar de juiste weg. De canyon die we wilden exploreren hebben we nooit gevonden. Gelukkig botsten we willekeurig ronddwalend op een andere canyon die ook de moeite waard was. Wel was het een verbazingwekkend zware dag. Tim is de nacht ervoor terug ziek geworden. De symptomen waren herkenbaar: zich steeds zwakker voelen gedurende de dag, tegen de avond onrustig worden en in de nacht hevige koortsrillingen gepaard gaand met spierkrampen. Wat echter nieuw was, was misselijkheid resulterend in heftig doch opluchtend braken. De volgende dag waren de symptomen verdwenen en konden we ondanks een geradbraakt gevoel toch wat wandelen. We denken dat er een soort van parasiet in ons lichaam huist.

De dag daarna stonden we vroeg in de ochtend klaar aan het kantoor waar we ons hadden ingeschreven. We maakten kennis met onze twee reisgenoten. Het was een Spaans-Italiaans koppel die blijkbaar niets anders deden als reizen. Binnenkort komen ze zelfs in Brussel wonen. Niet veel later zwierden we onze rugzak op het dak van de jeep en stapten we in wat voor de komende vier dagen ons huis zou worden. Over de eerste dag valt in wezen niet zo heel veel te vertellen. De landschappen waren redelijk saai, of beginnen we stilletjes aan wat verwend te geraken? Hoe dan ook brachten we de tijd vooral door met rijden. Kilometers afmalen zeg maar. Wel werden we al meteen getrakteerd op een eerste indruk van de gids. In het begin van de rit, had hij ons voorgesteld om verder te rijden dan gepland zodat we de tweede dag meer tijd zouden hebben om het meer interessante gedeelte te bekijken. Toen we op het punt kwamen, wou hij zijn belofte niet meer nakomen. We hebben hem echter aangezet om toch door te rijden. Vanaf dan ontpopte hij zich als een norse, onaangename kerel die de rest van de dagen niet veel meer zou zeggen. 's Avonds kregen we nog een prachtige zonsondergang te zien. Tegen 19u kwamen we aan in een hostal. De slaapplaats was zeer zeker ok maar harto frio. We bevonden ons immers op een hoogte van 4200 meter. Op deze hoogte zakt het kwik 's nachts soms tot twintig graden onder nul. Buiten de chauffeur reisde er ook een kokkin met ons mee. De maaltijden die zij bereidde waren zo lekker als onze gids onsympathiek was. Nadien kropen we zwaar ingeduffeld in bed.

Dag twee was kortom samengevat duizend keer interessanter als de eerste dag. In de ijzige kou nuttigden we ons ontbijt. Nadien poneerden we ons gehuld in donsjas en een dekentje in de jeep. Om de dag goed aan te vangen, kauwden we wat cocabladen. Het kauwen van cocabladen is in Bolivie een populair gebruik. Vooral mijnwerkers doen dit excessief. Coca onderdrukt de honger en geeft energie. Bovendien zou het enorm goed zijn tegen hoogteziekte. De verdovende werking ervan wordt duidelijk wanneer je een trosje bladeren tot pulp kauwt. De tong en het gehemelte worden een beetje gevoelloos. In het begin van de Spaanse colonisatie werd de coca verboden. Nadien toen de conquistadores ontdekt hadden dat hun slaven hierdoor beter konden werken in de mijnen met minder eten werd het gebruik aangemoedigd. Een eerste stop bracht ons bij bofedales, een vruchtbaar groen gebied met water. Normaal grazen hier llama's en alpaca's maar 's morgens was het nog te koud. Al het water -inclusief stromende riviertjes- was stijf bevroren. De rest van de route bracht ons voorbij enkele meren. Meren hebben in deze desolate vulkanische vlakte een aparte betekenis. Tegen de middag bereikten we natuurlijke termen. We hadden de gelegenheid om hier te baden. Uiteindelijk was Tim de enige die zijn volledige lichaam in het water koesterde. De anderen keken op tegen het omkleden in de koude. Volgens Tim was dit de moeite waard. Vale la pena. Nadien stopten we ons vol met heerlijke spijzen en deden we een zijtrip naar volcan Licancabur. Het gaf een bijzonder gevoel om deze vulkaan terug te zien. Ongeveer twee maanden terug hadden we dit monster al aanschouwd langs de Chileense zijde, vanuit San Pedro De Atacama. Aan de voet van de vulkaan strekte zich laguna verde uit. De onrealistisch groene kleur van het meer, wordt veroorzaakt door een hele resum zware metalen in het water. Door de aanwezigheid van deze metalen, bevriest het water pas op -40 graden. Nadien bracht de jeep ons tot op 5000 meter en vergaapten we ons aan kolkende waterpoelen en fumaroles. We eindigden de dag aan laguna roja. De rode kleur ervan is te wijten aan micro-organismen in het water. Aan dit meer wandelden we wat rond. Eindelijk de benen strekken. Vanop een afstandje zagen we flamingo's. Normaal gezien zijn er geen meer in deze tijd van het jaar maar sommigen blijven soms achter omdat ze te zwak zijn om te emigreren naar warmere oorden. Zij zullen uiteindelijk sterven van de koude en de honger. 's Avonds voegden we ons voor het avondmaal bij mensen van een andere jeep maar wel van hetzelfde agentschap. Gezellig was dat. De nacht was opnieuw koud.

De derde dag vingen we aan met een van de interessantste dingen van de dag. We reden de woestijn in en aanschouwden arbol de piedra. Dit was een rots die door de wind geerodeerd was tot een boomvormige figuur. Nadien volgden enkele uren rijden door woestijn tot we een minisalar kruisten. Hier hadden we lunch. Door de zoutvlakte liep de spoorlijn Villazon-Oruro. Een bevreemdend zicht. Nadien weken we af van onze geplande route. De avond ervoor hadden we op initiatief van een Argentijnse reisgezelle de gidsen overtuigd om de route te veranderen langs -naar verluid- meer interessante plaatsen. We kwamen overeen om hier meer voor te betalen. We passeerden gefossiliseerde koralen en nadien hielden we halt aan een grot met nog meer gefossiliseerd koraal. Vroeger voordat de Andes tot zijn huidige hoogte oprees, bevond de Altiplano zich onder zeeniveau. Daarna bleef de Altiplano nog geruime tijd onder water staan totdat al het water verdampte of wegstroomde. Hierdoor zijn er tot op heden koraalriffen op 4000 meter hoogte te zien. De meren en de zoutvlaktes zijn tevens overblijfselen van dit oude onderzeese tijdperk. De derde avond kwamen we aan in een totaal geisoleerd dorpje. De enige inkomsten komen van het toerisme. We verbleven in een zouthotel. Voordat we aten speelden we nog een partijtje voetbal met lokale kinderen. De nacht was opvallend veel warmer als alle vorige nachten. Voor we onder de wol kropen, spraken we af dat we heel vroeg zouden opstaan om de zonsopgang op de zoutvlakte te zien.

De ochtend daarop was iedereen op tijd uit bed. Toch vertrokken we te laat voor de zonsopgang door de gids. Dit deed zijn imago nog meer kelderen. Al die tijd had hij nog geen regel uitleg gegeven. Alle informatie die je hier kan lezen, kwam van de andere gids of van een Argentijnse geologe die meereisde. Echt triestig was het. Toch was de zoutvlakte overweldigend genoeg. Heel de dag hingen we rond op een eindeloze witte vlakte. Deze vlakte zou een derde van Belgie kunnen innemen. Doorheen de vlakte zorgen alleen enkele eilandjes en geisoleerde vulkanen voor enig perspectief. In de namiddag kwamen we aan in Uyuni, het eindpunt van de tour. We moesten een evaluatieblad invullen waarin we ons negatief uitlieten over de gids. Het eten becomentarieerden we echter als zeer positief. Zo ook was alles wat we hadden gezien.

De namiddag brachten we door op cafe met onze reisgezellen, dit in afwachting van de nachtbus naar La Paz. De rit was warm genoeg maar zo hobbelig dat slapen er niet in zat. Opnieuw werd duidelijk hoe koud het buiten kan worden. Tim zijn fleece was aan het raam vastgevroren. Hier zijn we dan opnieuw in La Paz. Morgen vertrekken we voor een vijfdaagse trekking door de Cordillera Real. Daarna willen we nog naar de jungle gaan.

maandag 7 juni 2010

Caminar con Pablito

Moe... Doodmoe... We hebben er net een verschrikkelijke busreis opzitten. Gisterenavond namen we om 18u de nachtbus van Sucre naar Tupiza. Na een half uur rijden echter heeft de chauffeur de versnellingsbak verknoeid en stond de bus werkeloos langs de kant. Vanuit ons zitje hoorden we met toenemende ongerustheid de chauffeur en zijn knecht klungelen aan het onderstel van de bus. Een half uur later stapte iedereen uit. Het zag er niet naar uit dat de bus nog zou rijden vanavond. Er heerste verwarring. De chauffeur wist ons te vertellen dat er een vervangbus zou komen. Toch bleven ze volhardend verder sleutelen aan de bus. Na drie uur ronddralen in de nachtelijke koude dook het gerucht op dat er toch geen vervangbus zou komen. Ondertussen begonnen sommige mensen af te druipen. De gemoederen werden wat onrustiger maar wij begrepen niet helemaal waar de commotie om te doen was. Nog eens een half uurtje later werd aangekondigd dat ze erin geslaagd waren de bus toch te maken. Aldus stapte iedereen terug in en spoedig waren we terug op weg, althans dat dachten we.. Bij het eerstvolgende naftstation hielden we opnieuw halt. De mecanieker deelde mee dat de bus toch niet zo goed gemaakt was als ze dachten en er toch een vervangbus zou komen. Deze keer was het gelukkig waar. Omstreeks 23u zaten we uiteindelijk toch aan boord en kon de rit beginnen. Al snel beseften we dat het geen comfortabele rit zou worden. De hobbelige onverharde wegen zijn één ding, de kou is iets anders. De Altiplano doorkruisend konden de enkelvoudige ramen van de bus de koude niet buiten houden. Ondanks twee truien, fleece en jas werden we toch nog tot op het bot gekoeld. Bovendien word je verondersteld je stoelgang en urine twaalf uur lang in te houden. Soms als je aandringt mag je 'muy rapido' langs de kant van de weg gaan.

Genoeg over het negatieve. Laten we terugkeren in de tijd.

We hadden La Paz verlaten op weg naar meer zonnige oorden. Sucre was onze bestemming. De eerste indruk was een teleurstelling. Regen en bewolking overschaduwden de stad. Exact datgene waarvoor we La Paz verlaten hadden. Het plan was om de dag nadien al een trektocht door de Cordillera de los Frailes aan te vatten. Het weer deed ons plan wankelen. Toch gingen we op zoek naar een gids. Na een lange zoektocht eindigden we bij het Universitario De Turismo. We hadden hier een goed gevoel bij. Intussen was het weer wat opgeklaard waardoor we de knoop doorhakten en besloten de volgende dag te vertrekken.

En ja, de volgende dag was het stralend weer. Om 9u kwam onze gids ons ophalen. We leerden dat nog twee anderen onze excursie zouden vervoegen. Het toeval wou dat het een Belgisch-Amerikaans koppel was. Zij een Brusselse en hij van de US. Dit maakte dat we de hele tijd in Engels en met de gids in het Spaans communiceerden. Samen met de gids namen we het enige transportmiddel naar de Cordillera: een camion, zoals ze dat hier noemen. Denk hierbij aan een camion inderdaad met open laadbak. In deze laadbak worden vervolgens zoveel mogelijk mensen gepropt en occasioneel een geit of varken. Na een anderhalfuur lange rit -genietend van een mengelmoes van lijfgeuren en dierlijke aroma's- arriveerden we in Chataquila. Dit is een dorpje op 3700 meter en meteen het hoogste punt van heel onze tocht. Na een lunch begonnen we in de namiddag aan onze trek. De eerste dag was reeds enorm gevarrieerd. We passeerden twee sites met rotsschilderingen die tussen de 1000 en 1500 jaar oud zijn. Eéntje lag wat meer afgelegen in een grot. Voor de terugweg had onze gids een lumineus idee: laten we een stukje afsnijden. Aldus klommen we een vier meter hoge, net niet verticale, rots op. Erg leuk was dat, behalve voor Elke, die simpelweg niet omhoog geraakte en naar beneden moest geholpen worden. Opgeladen door adrenaline zetten we onze tocht verder. Hoewel de bergen hier niet zo dramatisch zijn als de Cordillera Real, vonden we de uitzichten toch betoverend. De eerste avond arriveerden we in het donker in een klein dorpje: Chaunaka. Hier zouden we slapen in 'la casa de la señora'. Een klein adobe huisje van een 94-jarig oud vrouwtje. Zou ze echt zo oud zijn? Koken kon ze nog als de beste. We aten een traditioneel gerecht. Tim begon zich tegen de avond echter wat koortsachtig te voelen. Gedurende de dag had hij ook al wat last van zijn darmen gehad. Aldus gingen we allemaal op tijd slapen. De twee andere Belgen waren zo slim geweest om hun slaapzak mee te nemen. Wij lieten deze achter omdat ons gezegd was dat dit niet nodig was. Een blik op de bedden vervulde ons met spijt. De lakens deden ons afvragen hoeveel mensen er reeds in dit bed gestorven waren. Een gebruikte baxter naast het bed van Elke versterkte deze vraag. We hadden echter geen keuze, we kropen onder de wol. 's Nachts echter werd Tim bijzonder ziek: koortsrillingen en verschrikkelijke hoofdpijn boven op de reeds bestaande diarree. Het werd een slapeloze nacht voor ons beiden en we waren ervan overtuigd dat het hierbij afgelopen was. In de ochtend was Tim wat beter dus besloten we er toch met verder te gaan.

De tweede dag was niet zolang, toch slaagden we erin om weer in het donker aan te komen. Dit omdat we in de helft een drie uur lange lunchpauze namen. We aten in een klein dorpje alwaar een lokaal vrouwtje groentensoep voor ons kookte: muy rico. Het toeval wilde dat de kinderen van de lokale school op dat moment middagpauze hadden. Tim had een Paracetamol genomen en voelde zich voldoende goed om samen met de gids en de kinderen een partijtje voetbal te spelen. De anderen keken toe. De tocht bracht ons tot aan Maragua, een dorpje gelegen in een oude vulkanische krater. Naar verluid was er 's avonds een lokaal festival. De accomodatie die we in het dorpje hadden, was bij de besten die we ooit hebben gehad. Een rustiek wit huisje met comfortabele kraaknette bedden. Het kon niet verschillender zijn als de dag voordien. Gezellig bij een haardvuur aten we ons avondmaal: rijst, frietjes en een ei. Daarna gingen we een kijkje nemen naar het festival. Het werd snel duidelijk dat het eigenlijke festival pas de dag nadien was. Die avond was de voorloper van het festival. Lang bleven we er niet. Op het pleintje waar het plaatsvond hing een sinister sfeertje. Enkele locals zaten in kleine groepjes op het plein te drinken en in het midden stonden wat oudere mannen op trommels te slagen. Af en toe werd er vuurwerk ontstoken. We maakten ons snel uit de voeten en sliepen een diepe nachtrust.

Dag drie beloofde een lange dag te worden. Helaas, vertrokken we met een uur vertraging omdat de mensen die voor het ontbijt moesten zorgen een kater hadden. Onze gids wist toch een goed ontbijt bij elkaar te rapen. Deze voorlaatste dag was mogelijk de interessantste. Tegen de middag bezochten we gefossiliseerde dinosaurusvoetstappen en hadden we weer een uitgebreide lunch in een huisje van iemand die bevriend was met de gids. De dame die voor het eten moest zorgen, was niet aanwezig. De gids kookte dus zelf. Overheerlijk! Wel zorgde dit weer voor twee uur vertraging. In de late namiddag passeerden we langs natuurlijke termen. Uit een rots kwam bijna kokend water gestroomd dat zich enkele meters lager in poelen vergaarde. We namen ruim de tijd om hiervan te genieten. Echt heerlijk was dat: de ondergaande zon, de termen en mensen waar we wel goed met konden opschieten. Hierna hadden we nog 1.5 uur te gaan tot onze eerst mogelijke slaapplaats. Door al de vertragingen zouden we ons einddoel niet meer bereiken. Voor de derde keer arriveerden we in het donker aan een huis. Hier woonde opnieuw iemand waarmee de gids contacten mee had. Het deed ons denken aan onze eerste slaapplaats. Na wat onderhandelen werden de kinderen van de man de slaapkamer uitgedragen en namen we hun plaats in. De gids zou op de grond slapen. Weer was de vrouw die moest koken niet aanwezig en weer slaagde onze gids erin om een fantastische soep bijeen te koken. De laatste nacht was opnieuw een slapeloze aangezien de bedden te smal waren, de lakens stonken en dieren over onze voeten trippelden. Te zwaar voor een muis, te licht voor een kat, mischien een rat?

Gelukkig was de laatste dag een kort tochtje over een jeepweg tot in Quila Quila alwaar we maar eventjes moesten wachten op de camion. De terugrit was tergender dan de heenrit. Er was minder plaats en de rit was langer. Tijdens de rit werden we getrakteerd op verschillende taferelen: een pissende geit, een pissend kind en vrouwen die openbaar borstvoeding geven. De geit werd na afloop gewoon aan de horens van de camion gezwierd. In Bolvië zagen we wel meer dieren die niet echt koosjer behandeld werden. Achja, de Westerse slachthuizen zijn niet veel beter. Moegetergd kwamen we laat in de namiddag in Sucre aan. We namen afscheid van ons gezelschap en gaven de gids een goede fooi. We waren echt tevreden over hem. Hij was een vriendelijke, open en fitte jongeman die ons inspraak gaf in de route en enorm informatief was onderweg. Bovendien counterde hij talloze onverwachte situaties. Zijn naam was Pablo en hij droeg een cowboyhoed en jeans.

Nadien ontspanden we nog wat in Sucre: een cinema, een pizza,...

Het was gisteren dat we de bus naar Tupiza namen. Vanmorgen kwamen we hier natuurlijk uitgeput aan. We hebben enkele uren in bed gelegen om dan op zoek te gaan naar een geschikt agentschap om de Salar De Uyuni-toer te doen. De standaardtoer bestaat uit vier dagen. Wij willen een extra dag om een vulkaan te beklimmen. Daarom is het wat moeilijker om andere mensen te vinden. Je moet immers met vier zijn om een toer te kunnen vullen. We geven onszelf de tijd tot morgenavond. Indien niet, doen we gewoon de standaardtoer. De omgeving is bezaaid met interessante canyon's en rotsformaties, vervelen zullen we ons dus niet doen.

noot: Internet is de laatste dagen niet onze beste vriend. Daarom zal het nog even duren om bijbehorende foto's op facebook te zetten. Het album op Elke haar facebook is verre van volledig.

zaterdag 5 juni 2010

Alles in orde

We hebben er een fantastische trektocht opzitten. Er volgt snel een verslag...

zaterdag 29 mei 2010

El niño?

Onze uitstap naar Sorata en Laguna Glaciar is gemakkelijk samen te vatten: kort, saai en nat! Met andere woorden, het was geen succesverhaal. De minibus van La Paz naar Sorata was nog het meest avontuurlijke van al. Beeld je in: een Toyota minibusje dat pas vertrekt als er minstens 18 mensen in zitten. De maximumcapaciteit ruim overschreden zou je denken, tot onze verbazing bleven we echter mensen onderweg oppikken. Zo stond er een oud mannetje met zijn hoofd tegen het plafond gekneld en moesten tienjarige kinderen toch nog bij de moeder op de schoot. Om het plaatje compleet te maken geven de vrouwen tijdens de rit gewoon borstvoeding aan hun kinderen. Na vier uur op hobbelige wegen, waren we maar al te blij dat we onze benen letterlijk nog eens konden strekken.

Sorata zelf gaf ons een goede eerste indruk. Niet te groot, niet te klein, een relaxe sfeer en het weer was goed. Het dorpje zelf is gelegen in een vallei aan de andere kant van de Cordillera, de Illampu doemt als een ijzige reus boven de vallei op. Aangezien het weer goed was, wilden we zo snel mogelijk aan onze trek naar Laguna Glaciar beginnen. We hadden eerder al besloten om hiervoor een gids te nemen aangezien de weg moeilijk alleen te vinden is en er geen degelijke kaarten bestaan. Redelijk duur maar niet overdreven. Wel zijn er een aantal gekke aspecten verbonden aan het huren van een gids. Zo is het de bedoeling dat je zelf eten voorziet voor je gids. Er was ook de optie om een muilezel te huren maar dit lieten we zitten aangezien het maar voor vier dagen was. Dezelfde avond kwam de gids ons opzoeken in het hostal om te zeggen dat hij alleen maar lunch en ontbijt nodig had aangezien hij onderweg in het huis van zijn vader zou slapen. Natuurlijk hadden we al eten gekocht. We vonden dit bizar aangezien hij twee nachten op dezelfde plaats zou slapen terwijl we zelf steeds verder trekken.

De volgende dag om 9u onmoetten we elkaar. De eerste dag was stijl bergop, redelijk mooi en veelbelovend. In de verte tekende zich de gletsjers af die we later van dichtbij te zien zouden krijgen. Onderweg was het gemakkelijk om met de gids te communiceren. Het Boliviaanse en het Chileense Spaans kan niet meer verschillend zijn, in het voordeel van het Bolivaans. De taal klinkt hier echt veel trager en helderder. Hij wist ons intrigerende dingen te vertellen. Zo werkt hij normaal gezien in de goudmijnen. Voor ons Westerlingen, schijnt dit toe als een ontzettend hard leven. Hij werkt vijftien dagen aan een stuk, slaapt en eet in een kazerne aan de mijn en is dan maar twee dagen thuis. Dit voor slechts een zestal euro per dag. Geen wonder dat zoveel locals gids willen worden als je bedenkt dat een dagje rondkuieren met wat toeristen vijf keer zoveel oplevert. Dit gaat natuurlijk ook ten koste van de kwaliteit. Iedereen wil gids worden, een gids is niet meer als een local die mensen in zijn eigen vertrouwde omgeving meenmeemt. Een opleiding is niet nodig. De gids vertrouwde ons lachend toe dat vele mijnwerkers af en toe wel eens een grammetje goud in hun eigen zak steken. Dit is echter risicovol aangezien je je job hierdoor kan verliezen. Toch begrijpelijk dat iedereen steelt. Met een kilo goud kan je immers een huis kopen in Bolivie. Een huis kost hier 30 000 euro. Veel mensen in de bergen kunnen zich nooit een huis permitteren en construeren het dan maar zelf met golfplaten en elementen uit de natuur. Zoals alle bergbewoners was Spaans niet zijn eerste taal, hij sprak Aymara. Elke keer als we anderen Bolivianen tegenkwamen werd er in deze taal gecommuniceerd, onverstaanbaar!

Extreem vroeg die namiddag kwamen we al op onze bestemming aan. De gids was helemaal uitgeput. Hij zei dat we de snelste toeristen waren die hij ooit al gegidst had. Moeilijk te geloven aangezien we een zware rugzak droegen en we al bij al een bescheiden tempo hadden. Hij liet vallen dat de dag erna zijn broer ons waarschijnlijk zou gidsen omdat hij zich niet goed voelde. Daarna begaf hij zich naar het huis van zijn vader dat 300 meter verderop lag. Nadien kwamen verschillende locals met ons 'praten' (lees: geld aftroggelen). Kindjes kwamen om eten bedelen. Dit was niet gemakkelijk voor ons aangezien je niet teveel kan geven en grenzen moet stellen. Anders komen alle kinderen uit het dorp je kaal plukken. De rest van de namiddag was enigszins vervelend. Daar zaten we dan om 13u alleen op een grasveldje. Gedurende de namiddag zagen we de bewolking steeds toenemen. Daarbovenop waren we niet zeker of we de volgende dag nog wel een gids zouden hebben. Het is niet onmogelijk dat gidsen hun clienten in de steek laten als ze er genoeg van hebben.

De volgende dag om 8u, een uur voor het afgesproken tijdstip, daagde niet de broer maar wel de vader van onze gids op. Het volgende traject zou leiden naar een meer op 4200 meter hoogte. De vader was een verbazend kwieke man. Heel de trip hadden we het gevoel dat het niet snel genoeg kon gaan. Niet echt leuk. Waarschijnlijk moest de vader ons tussen de soep en de patatten naar onze bestemming brengen om daarna nog te gaan werken. Na drie uurtjes kwamen we al op onze bestemming aan. Teleurstellend kort, alweer. Op het kantoor had men ons immers gezegd dat het dagen van 5 a 6 uur zouden worden. Aldus kwamen we nog voor de middag aan het meer aan. De gids vertrok, na eerst mee gegeten te hebben, terug naar zijn dorp. Ondertussen was de bewolking en de mist zo dik geworden dat we geen hand meer voor ogen zagen. Een echt gezellige namiddag was het niet. Eenzaam in de dikke mist telden we de uren voor het donker af. Gedurende de namiddag kwamen enkele andere gidsen ons vragen waar onze eigen gids was. Blijkbaar was het niet normaal dat een gids zijn clienten 's nachts in de steek laat. Schandalig vroeg kropen we in onze slaapzak. We hoopten dat het weer de volgende dag beter zou zijn. De volgende dag zou immers de topdag worden: naar het gletsjermeer en terug.

De volgende morgen werden we wakker in een zeiknatte tent. Een blik uit de tent, volstond om de hoop aan digellen te slaan. We bevonden ons nog steeds in een melkwitte mistwolk. Bovendien was het aan het regenen. Onze oorspronkelijke gids stond al vroeg aan onze tent. Hij was helemaal van Sorata terug naar hier gekomen. Zijn vader zou later ook nog toekomen om op onze tent te passen terwijl wij naar de gletsjer zouden gaan. Tien minuten buiten leerde ons dat het beter was om terug te keren en de gletsjer maar te laten voor wat het was. We hebben in het verleden altijd al spijt gehad als we in zo'n weer vertrokken zijn. Je ziet niets, het is nat en gewoon niet leuk. De gids was blijkbaar opgeknapt want hij ging veel sneller. Je zou voor minder, een dag minder werken voor hetzelfde geld. De afdaling was eenvoudigweg niet leuk. Hoofdzakelijk door de teleurstelling.

Een terug in Sorata zagen we dat we de juiste beslissing hadden genomen. Het bleef maar harder en harder regenen. De dag erop begaven we ons -nog steeds in de regen- terug naar La Paz. Het moet gezegd dat deze weersomstandigheden uitzonderlijk zijn. Het is immers droogseizoen en normaal hoort het nauwelijks te regenen. Sinds we hier zijn hebben we toch al heel wat neerslag gehad, vooral in La Paz. Misschien heeft El niño hier iets mee te maken. Het is een weersfenomeen dat zich om de 4 a 7 jaar voordoet.

Momenteel zitten we nog altijd in La Paz. Gisteren heeft het ook nog goed geregend. Vandaag was echter een mooie dag. De volgende regio waar we naartoe wilden gaan (Cordillera Apolobamba) kent volgens de weerberichten nog altijd slecht weer. Daarom hebben we besloten eerst een aantal andere dingen buiten regio La Paz te doen. Normaal gezien zouden we vanavond per bus naar Sucre gereisd zijn. Dit is echter niet gelukt aangezien heel de stad plat ligt door een traditioneel dansfestival. De hoofdstraat is omgetoverd in een paradegang en je moet een uur aanschuiven om in het andere deel van de stad te geraken. De stad is helemaal autovrij dus er rijden ook geen taxi's. Los van dit euvel, was het fantastisch om het festival mee te maken. Een bont gezelschap van traditioneel gekleede vrouwen, schaars geklede dames en gemaskerde mannen fleurt de straten op. Dit is niet het eerste festival dat we in La Paz meemaken. Enkele dagen geleden was het open cultuurdag en waren er optredens en open museums over heel de stad. Om die redenen is het nog niet zo erg om hier langer te blijven. La Paz is tot nu toe onze favoriete grote stad. Zelfs Tim, die grote steden normaal haat, kan hier zijn hart ophalen.

Morgen hopen we dan toch de bus te nemen naar Sucre. Het idee is, naast het bezoeken van de stad, een trektocht te maken door verschillende traditionele dorpen. Het is een hele andere regio. Daar is het Quechua de voertaal onder de lokale bevolking. Onderweg zouden we bij mensen thuis slapen en verschillende ruines moeten tegenkomen. We kijken ernaar uit. Hopelijk zitten de omstandigheden wat mee.

zaterdag 22 mei 2010

Queso del diablo

Met mooie vooruitzichten namen we de bus naar Copacabana. Deze stad is niet te verwarren met het Braziliaanse Copacabana. Het enige dat deze twee steden gemeen hebben, is dat ze aan water gelegen zijn. Het Boliviaanse Copacabana natuurlijk niet aan de Pacifische of de Atlantische Oceaan maar aan het Titicacameer. Het Titicacameer is een redelijk gigantisch meer dat door Bolivie en Peru gedeeld wordt. Het meet een slordige 230 op 70 kilometer en ligt op iets minder dan 4000 meter hoogte. Het grootste deel bevindt zich echter in Peru. Bolivië heeft dan weer het mythische Isla Del Sol en Isla De La Luna op zijn grondgebied liggen.

Om met de bus van La Paz naar Copacabana te geraken, moesten we eerst de vallei uitrijden en vervolgens El Alto doorkruisen. Nadien volgden enkele uren over de intussen saai aandoende Altiplano. Aangezien Copacabana op een schiereiland gelegen is dat vasthangt aan het Peruviaans grondgebied, moet je ofwel via Peru ofwel het water oversteken. Alle bussen die van La Paz komen, kiezen voor de laatste optie. Dit was het punt waarop een standaardbustripje iets gecompliceerder werd. Een lange rij auto's en bussen stonden te wachten voor de oversteek. Onze bus sloot zich aan bij deze rij en de buschauffeur kwam de passagiersruimte binnen. Blijkbaar was er teveel wind en daardoor de stroming te hevig om het meer over te steken. Hij zei ons dat dit een uurtje zou duren. Vreemd hoe hij voorspelde hoe de wind zich zou gedragen. Tijdens het wachten begon Tim zijn maag zich wat te roeren. We besteedden er niet teveel aandacht aan. Waarschijnlijk een beetje reisziekte ofzo. Eén uur werd twee uur en twee uur werden er drie. Iedereen begon te beseffen dat de overzet niet meer voor vandaag zou zijn. Ondertussen hadden we ook al vernomen dat men al stond te wachten sinds de avond ervoor. De busmaatschappij wist dus goed genoeg dat dit zou gebeuren. We waren met andere woorden in het zak gezet. Ondertussen begon men al te spreken over terugkeren naar La Paz. Samen met enkele andere mensen besloten we om niet bij de pakken te blijven zitten. Toen we vernamen dat er kleine speedbootjes mensen naar de overkant zetten, besloten we onze kans te wagen. Een redelijk assertief meisje probeerde nog een deel van ons geld terug te eisen maar ze vond geen gehoor.

Aldus bevonden we ons enkele minuten later samen met een boel andere mensen op het water. Onmiddellijk begrepen we waarom de ferry's niet uitvoeren. De golven waren zo hevig dat we gemakkelijk op zee hadden kunnen zitten in plaats van op een meer. Al bij al was het toch redelijk spannend. De overzet duurde niet lang. Daar stonden we dan aan de overkant. Uiteindelijk namen samen met twee andere koppels een taxi. Elke en een ander meisje werden in de koffer gestoken, de rugzakken moesten het stellen met een plaats op het dak. Door de frisse lucht was de maag van Tim wat gekalmeerd. Dezelfde avond gingen we nog samen met de andere op restaurant en spraken we af om de volgende dag iets te doen. Na het restaurant begon Elke zich ook onwel te voelen. Eens terug op de kamer hadden we beide spuitende diarree, Elke met veel bloed. Dit was erg verontrustend maar het was al laat, dus gingen we maar slapen. We dachten echter onmiddellijk aan dysenteria. De volgende ochtend waren we beiden iets beter. We gingen in afwachting van onze afspraak naar een internetcafé. Eens daar begonnen we ons beide kotsmisselijk te voelen. De weg terug naar het hostal was lang. Uiteindelijk gingen we naar het lokale ziekenhuis. De diagnose dysenteria werd bevestigd. Elke werd aan een baxter gelegd en we kregen beiden een resem pillen mee. De volgende 16 uur brachten we in bed door. Jammer want zo hebben we verder contact met deze mensen gemist. Bovendien konden we niet vertrekken naar Isla Del Sol, zoals gepland.

Blijkbaar zijn maag- en darmproblemen een fase waar iedere reiziger in Bolivië door moet. Het kan te wijten zijn aan eender welk voedingsmiddel aangezien we in verschillende restauranten hebben gegeten. Toch hebben we een specifieke dader in gedachten: een stuk artesanale kaas die we op de straatmarkt hebben gekocht.

De pillen hebben hun effect niet gemist. Met twee dagen vertraging konden we, hoewel nog zwakjes, toch nog vertrekken. Een anderhalf uur lange boottrip over het meer (gelukkig over kalm water nu) bracht ons op het zuidelijkste gedeelte van Isla Del Sol. Onmiddellijk kwam de Boliviaanse mentaliteit weer boven. We moesten onmiddelijk 5 Bolivianos betalen om het eiland te betreden. We wilden van het zuidelijkste naar het noordelijkste punt wandelen. In het begin liepen we een beetje verkeerd en liepen we te klooien door landbouwgebied. Wel leverde dit prachtige uitzichten over de kust op. Over het meer heen loemde de Cordillera Real. Onderweg zagen we verschillende lokale vrouwtjes met hun traditionele gewaden en ezels. Toen we uiteindelijk niemand meer tegenkwamen, beseften we dat we verkeerd waren. Dan toch vonden we de juiste weg over een geplaveide incaweg die ons langs verschillende ruïnes voerde. Het kon natuurlijk niet anders dan dat we in het midden van het eiland opnieuw moesten betalen om het noordelijke gedeelte te betreden. Met de stralende zon en het meer dat zich tot aan de horizon uitstrekte, was het gemakkelijk te vergeten dat we ons op 4000 meter hoogte bevonden. Het hele eiland had iets mediterraans. Na enkele uren wandelen, kwamen we aan in Challapampa, een rustiek dorpje waar we de nacht doorbrachten. De volgende dag namen we een boot terug naar Copacabana. 's Avonds struinden we nog wat rond in de stad waar we zo lang waren geweest maar nog niet veel van hadden gezien, buiten ons bed dan.

Momenteel zijn we terug in La Paz. Dadelijk gaan we een ticket boeken naar Sorata, een klein dorpje in de yungas. Het schijnt er erg mooi te zijn. Bovendien zou het een uitstekende basis moeten zijn om verschillende trektochten te beginnen door het hooggebergte. Eén daarvan leidt naar een gletsjermeer op 5000 meter hoogte. We houden u verder op de hoogte...

zaterdag 15 mei 2010

La Paz

We hebben net een trektocht achter de rug waarover enorm veel te vertellen valt. Vooraleer we hier dieper op ingaan, zijn we verplicht om eerst uit te wijden over La Paz. Het is een stad die een beschrijving op zich verdient. De bus van Arica voerde ons vanaf de Pacifische kust door de Precordillera (Putre) en parque national Lauca. Twee gebieden die ons natuurlijk bekend voorkwamen. Na enkele uren passeerden we de Boliviaanse grens waar we eerder al zo dichtbij hadden gezeten. Enkele weken geleden voelden we ons nerveus om deze grens te overschrijden, in de realiteit bleek dat absoluut niet nodig te zijn. Nog nooit was een grens overschrijden zo gemakkelijk. De ambtenaar keek ons niet eens aan en zette blindelings een stempeltje in ons paspoort. Dit terwijl de grens tussen Chili en Argentinië steeds gepaard gaat met lastige vragen en irritante rugzakcontroles. Onmiddellijk na het overschrijden van de grens werd het verschil tussen de twee landen duidelijk. Aan de andere kant van de grens was het een ontzettende chaos van zich verdringende trucks. De eerste mensen die we te zien kregen, boden ook een heel andere indruk: meer Indiaanse gelaatstrekken en traditionele kledij. Na het overschrijden van de grens, volgden enkele uren over de Altiplano, een uitgestrekte barre vlakte met hier en daar een kleine nederzetting. Toen we in de verte de Cordillera Real zagen opdoemen, wisten we dat we bijna in La Paz moesten zijn. Inderdaad, niet veel later reden we El Alto binnen. Dit is de voorstad van La Paz op 4000 meter. Dit is een van de snelst groeiende steden van Latijns Amerika en de bevolking is er arm en bestaat bijna volledig uit Aymara's. El Alto wordt ook wel eens beschouwd als de Aymarahoofdstad van Zuid-Amerika. De huizen bieden maar een mistroostige aanblik. Het leven moet er hard zijn. Door de hoogte en onbeschutte ligging vriest het er 's nachts stenen uit de grond. Na het doorkruisen van El Alto komt het echte La Paz in zicht. De stad is immers gelegen in een vallei en wordt aldus aan het oog onttrokken.

Toen we de stad van bovenaf binnenreden, werden we compleet overweldigd door het zicht. De hele canyon is letterlijk tot op de nok volgestouwd met huizen en gebouwen. Van bovenaf lijkt het alsof alles ieder moment als een kaartenhuis kan instorten. De drukte in de straten van het stadscentrum is overweldigend. Talloze taxi's en minibusjes vlammen de zwaartekracht tartend door de stijle en bochtige straatjes. Luid getoeter en jonge mannen of vrouwen die uit de busjes hangen om luidkeels de bestemmingen aan te prijzen zijn de soundtracks van het dagelijks leven. Om de vijf seconden zie je wel een bijna-ongeluk gebeuren. Verkeerslichten, als ze al bestaan, worden compleet genegeerd. Je moet wel risico's nemen als je niet de hele dag aan een kant van de straat wil staan. De meeste straten zijn volgestouwd met kraampjes en kleine marktjes waar je zowat alles kan kopen. Het is normaal dat je door de cholita's achter het kraampje wordt nageroepen: 'Joven, hay pan!'(jongeling, er is brood). De meeste dingen zijn spotgoedkoop en tegelijkertijd zijn de prijsverhoudingen belachelijk. Je kan twee keer per dag op restaurant gaan voor minder dan 3 euro per persoon in totaal. Hiervoor heb je een soep, rijst, vlees en drank (meestal 1liter). Langs de andere kant, kost een paar appels op een marktkraam bijna evenveel. Een ander opmerkelijk voorbeeld: in Coroico hadden we ontbijt op restaurant. Er was keuze uit twee menu's. Ofwel een heel bord met rijst, vlees, brood en ei. Ofwel één broodje met ei. Beide menu's kosten 9 Bolivianos (1euro). We waren zo stom om de broodjes met ei te bestellen. Omdat we nog honger hadden bestelden we voor elk een broodje met ei bij. In plaats van het dubbele te moeten betalen zoals verwacht, kostte het totaal ons slechts 10 Bolivianos.

La Paz is kortom een drukke, kleurrijke, geurrijke en absurde stad.

De tweede dag al begonnen we onverwachts snel aan de El Choro-trek. Na lang twijfelen of we dit al dan niet met een gids zouden doen, besloten we dit toch zelfstandig te doen. De enige reden dat we een gids wilden nemen, was om veiligheidsredenen. De route zelf is enorm simpel. De doorslag om het zelfstandig te doen, kwam er nadat we een Duits koppel hadden ontmoet die dezelfde plannen hadden. Snel besloten we om de volgende dag samen met hen aan de toch te beginnen. Het was een fantastische ervaring. Het speciale aan de hele trektocht is dat het pad bijna voortdurend omlaag voert. Zo start je in bar en kaal landschap op 4800 meter en daal je helemaal af doorheen dichte wouden. Elke meter steeg de vochtigheidsgraad en de warmte. Op onze weg passeerden we verschillende kleine nederzettingen. Hetgeen dat het meest bijblijft is de eerste kampplaats uitgebaad door een vrouwtje dat alleen Aymara sprak en in een klein lemen hutje woonde. Toen er betaald moest worden, was haar Spaans opvallend genoeg een beetje beter. Een erg bevreemdende ervaring. Het leek wel alsof we terug in de tijd reisden. Ongeloofelijk hoe sommige mensen de dag van vandaag nog leven, helemaal afgezonderd van de maatschappij. Hoofdzakelijk leven van wat ze zelf verbouwen. De tweede nacht kampeerden we op het erf van een mijnwerkersgezin. Het kleine meisje van onze foto's maakte het ons soms niet gemakkelijk om onze tent op te zetten. Toeristen zijn waarschijnlijk het enige gezelschap dat ze kent, buiten haar gezin. Al deze dingen maken dat het een bijzondere tocht was. Dingen die we in Chili en Argentinie niet zijn tegengekomen. We zijn benieuwd wat dit land ons nog te bieden heeft.

Morgen vertrekken we naar Copacabana. Van hieruit bezoeken we het eiland Isla Del Sol in het Titicacameer. Hier zullen we enkele dagen blijven.

vrijdag 14 mei 2010

Estamos bien!

Alles nog steeds in orde. Hoewel er enorm veel te vertellen valt zijn we te moe om alles op schrift te stellen. Quizas mañana...

maandag 10 mei 2010

Aangekomen!

Even een bericht om te melden dat we veilig zijn aangekomen in La Paz! Vandaag zoeken we uit wat er zoal te doen is. Later meer nieuws..

zaterdag 8 mei 2010

Altiplano

Waar zijn we gebleven? De reden waarom we even niets van ons lieten horen, is eenvoudig: we hadden een aangename tijd!

Zoals eerder aangegeven, hebben we ons naar het nationale park Lauca begeven. Omdat het grootste deel van het park boven de 4000 meter gelegen is, wilden we nog een tussenstop houden in Putre. Putre is een klein dorp bewoond door Aymaras. Dit is een van de oorspronkelijke bevolkingsgroepen van Chili, Bolivie en misschien Peru, zover rijkt onze kennis niet. We dachten in Putre niet langer als enkele dagen te blijven. Ons hoofddoel was immers Lauca. Bovendien dachten we alles kamperend te doen. Geen van beide premisses werden bewaarheid. Toen we in Putre aankwamen, werden we door de lokale bevolking doorgestuurd naar een Duitser die ergens een eigendom had aan de rand van het dorp. Volgens hen konden we daar onze tent opzetten. Dit bleek niet waar te zijn. Wildkamperen was een optie maar we durfden onze tent niet zo dicht bij het bewoonde gebied achter te laten tijdens de dag. Aldus bleven we in de lodge. Het is een van de beste plaatsen waar we ooit gebleven zijn. We kregen veel informatie en ontmoetten veel mensen. De eigenaar echter was een opmerkelijke man. Langs de ene kant was hij genereus en vriendelijk. Hij kende de bergen op zijn duimpje en gaf ons genoeg tips om ons een week bezig te houden. Ook gaven de eigenaars ons vaak een lift naar het begin van een trek. Langs de andere kant, stond hij soms te sakkeren op ALLES en IEDEREEN.

Zoals we al zeiden, deden we in Putre er niets anders dan de bergen intrekken. Het hoogtepunt was de laatste dag toen we de gekleurde bergen beklommen. Het is een bergzone met prachtige kleuren, dit te wijten aan de vele mineralen. De top van de keten was een slordige 5000 meter hoog. Van hier hadden we een uitzicht tot in Bolivie en Peru. Dat was echter niet het enige. Een groot deel van de weg trokken we door een oogstrelende canyon. Hoewel het overdag broeiheet werd, was de rivier die door de canyon loopt tot diep in de namiddag nog steenhard bevroren. We zagen zelfs een bevroren watervalletje. Het klimaat op deze hoogte is werkelijk extreem. Overdag t-shirtweer en 's nachts vriest het stenen uit de grond. Een extra'tje aan deze tocht was dat het begin en het eindpunt zich bevond aan termen op 4000 meter. Heerlijk om die afgebeulde spieren in heet water te weken. De termen zijn uitgebaad door de lokale bevolking. Het water is afkomstig van natuurlijke warmwaterbronnen, we bevinden ons hier immers in vulkanisch gebied. We beschrijven dit alsof we zomaar een 5000 meter hoge berg oplopen maar dit is natuurlijk niet zo. Hiervoor hadden we al een week geaclimatiseerd en dan nog sta je na elke vijf stappen een minuut te hijgen.

Dat we ons in zeer vulkanisch en geologisch actief gebied bevinden, is ons zeer duidelijk geworden. Tijdens de voorlaatste nacht werden we rond 22u30 uit ons bed geschud door een aardbeving. Niet letterlijk natuurlijk, zo erg was het niet. Toch bedroeg de aardbeving volgens bronnen 6.2 op de schaal van Richter. Het epicentrum was in Zuid-Peru. Hoewel we het huis heen en weer zagen schudden, is er zelfs geen kopje gebroken. Al bij al duurde het slechts 10 seconden. Voor we helemaal door hadden dat het een aardbeving was, was het alweer voorbij. In Chili is dit normaal. De meeste huizen zijn hierop aangepast.

We lopen op de feiten vooruit. Voor de aardbeving en onze beklimming van de gekleurde berg zijn we tussendoor naar het park Lauca geweest. We bleven hier uiteindelijk een drietal dagen. Hoewel de omgeving adembenemend was, was dit voldoende. De koude joeg ons 's avonds omstreeks 19u het bed in. In het hostel was geen verwarming en 's nachts dook het kwik tot -15 graden. Hierdoor kwam de gemiddelde temperatuur in de kamer op zo'n 5 graden Celcius te staan. Gelukkig hadden we op het laatste moment besloten om toch maar niet te kamperen onder afraden van George, de Duitser. Het hostel waar we bleven, bevond zich in Parinacota. Dit is een piepklein Aymaradorpje op 4400 meter, met slechts 15 permanente bewoners, gelegen binnen de grenzen van het nationale park. Van hieruit deden we enkele prachtige uitstappen. Het letterlijke hoogtepunt was de beklimming van een 5100 meter hoge heuvel. Dit bood de beste uitzichten over het park met zijn eindeloze vlaktes, torenhoge vulkanen en uitgestrekte meren. Op de Altiplano, letterlijk hoge vlakte, is nauwelijks vegetatie waardoor het een uitstekende plek is om dieren te spotten. We zagen talloze llama's, V
icuñas, guanaco's en alpaca's. Verder nog enkele vogelsoorten en een raar soort konijn met een lange staart: de Vizcacha. Elke sloeg erin dit dier midden in een sprong te fotograferen (zie Facebook). Er behoren nog meer diersoorten te zijn, zoals bijvoorbeeld flamingo's en puma's. Helaas zijn die aan ons oog ontglipt. Buiten wandelen en de omgeving exploren was er niet zoveel te doen. Na onze terugkomst, dronken we meestal cocathee aan hetzelfde kraampje, vervolgens kookten we om daarna door de kou ons bed ingejaagd te worden. Cocathee en het kauwen van cocabladen is een traditioneel gebruik van de Indiaanse bevolking. Het behoort stimuleren te zijn en aclimatisatie te bevorderen. Er zijn etterlijke liters van die thee door ons keelgat verdwenen. Cocabladeren zijn het basisproduct van cocaine. Het is echter geen drugs. Men heeft 50 kilogram cocabladeren nodig om 1 gram cocaine te bekomen. Bovendien moet het dan nog eens chemisch bewerkt worden ook. In feiten voelden we helemaal niets van het zogenaamde stimulerende effect. We dronken het vooral omdat het redelijk lekker, goedkoop en warm is.

Hoewel het prachtige dagen waren, waren we toch blij toen we terug aankwamen in Putre. De warmte, het uitgebreide ontbijt en de vele mensen maakten het een leuke plaats om terug te komen. De weg die van Arica (aan de Pacifische Oceaan) naar Putre en Lauca voert, overschrijdt na het nationale park de grens met Bolivie en leidt uiteindelijk tot in La Paz. Het is een bijzondere weg. Talloze Boliviaanse trucks overschrijden dagelijks deze baan. Sinds Bolivie in de Pacifische oorlog zijn kustlijn aan Chili verloren heeft, zijn ze verplicht om al hun import en export over deze pas met Chili te laten verlopen. De truckers moeten een hard leven hebben. De rit van La Paz naar Arica duurt meer als negen uur, voert over 4600 meter en bestaat hoofdzakelijk uit stijle haarspeldbochten. Leid daar maar eens een loodzware truck overheen.

Na in totaal tien dagen, in de plaats van de verwachte vijf, daalden we gisteren terug af naar Arica om nog enkele dingen te regelen. Eigenlijk is dit stom omdat we dezelfde weg terug moeten nemen om naar Bolivie te gaan. We hadden er in het begin helaas niet zo goed over nagedacht. Zo erg was het nu ook weer niet want we moesten nog enkele noodzakelijkheden regelen alvorens we morgen de grens overschrijden. Zo boekten we voor de eerste keer op voorhand een slaapplaats omdat we niet 's avonds willen lopen zoeken naar een slaapplaats in La Paz. We voelen ons een beetje nerveus over wat komen zal. We hebben al heel uiteenlopende dingen over Bolivie gehoord, van extreem positief naar extreem negatief. Wat zeker is, is dat we veel meer op onze tellen zullen moeten letten dan in Chili en Argentinie het geval was. Hoewel we hier beroofd zijn, waren deze twee landen over het algemeen veilig en gemakkelijk. Bolivie staat anders bekend. Gelukkig zijn echt brutale berovingen en kidnappingen beperkt. In ieder geval kijken we er enorm naar uit. We staan op het punt om een nieuw hoofdstuk van onze reis in te gaan. We zijn benieuwd.

Noot: Aan de hand van de fotos op facebook zou men kunnen denken dat we helemaal niets anders uitvoeren dan trekkings maken. Hoewel dit inderdaad een zeer voorname activiteit is, is dit zeker niet het enige. Zo brengen we op verschillende manieren veel tijd door met andere mensen (zowel andere reizigers als locals). Dit is ook een zeer belangrijk deel van onze ervaringen. Op die momenten sta je meestal niet met je camera te zwaaien terwijl je het fototoestel tijdens trekkings steeds in de aanslag hebt. Vandaar de disproportie. Steden fotograferen we meestal niet omdat we enerzijds niet willen dat onze camera gestolen wordt en de meeste steden anderzijds vrij functioneel en saai zijn in onze beleving. We zagen ook in Parinacota bijvoorbeeld een groot aantal fotogenieke mensen zoals traditioneel gekleede vrouwen en kinderen. Uit respect willen we hen niet staan fotograferen alsof het dieren in een zoo zijn. Sommige toeristen doen dit maar dat komt volgens ons nogal lomp over. Bovendien vragen veel locals als je een foto van hen trekt om geld.

maandag 26 april 2010

Update

Zoals eerder gezegd, vandaag een positiever bericht! Sinds de laatste keer dat we iets gepost hebben, is er heel wat veranderd. Het is hoogtijd om de blog nog eens te updaten. In ons laatste bericht vertelden we dat we aan het wachten waren op onze bankkaarten en dat de vulkaanuitbarsting in Ijsland roet in het eten had gegooid. Na wat eindeloos wachten leek en toen we vaststelden dat de kaarten Europa nog niet verlaten hadden, besloten we het volgende: we laten die f*cking kaarten voor wat ze zijn! We zijn hier niet om oneindig lang te wachten op een paar stukjes plastiek en onze kostbare tijd te vergallen. Vanaf nu reizen we gewoon verder en laten we ons geld via Western Union overschrijven.

Na het lange wachten, hadden we nog eens zin om in actie te schieten. We wisten dat er nabij Copiapo een imposant nationaal park gelegen is, Nevado Tres Cruces. Nadat we ons geld in Valparaiso hadden afgehaald, namen we de nachtbus naar Copiapo. Een slordige twaalf uur later kwamen we daar aan. Onze eerste indruk van de stad was niet bepaald positief. Het is een grijs, vuil mijnwerkersstadje en niet veel meer dan dat. Dat was echter niet belangrijk, het was ons immers om het nationale park te doen. Nadat we ons ergens geinstalleerd hadden, zochten we onmiddellijk CONAF op, de organisatie die alle nationale parken in Chili beheerd. Al snel bleek dat het nationale park ontoegankelijk is zonder eigen vervoer en dan liefst een 4WD. Gedesillusioneerd en met de staart tussen de benen dropen we af. Omdat we vooruit wilden, namen we nog dezelfde avond de nachtbus naar onze volgende bestemming: San Pedro De Atacama.

Na twee slopende nachten kwamen we doodmoe aan op onze bestemming. Het was een van de meest intrigerende plaatsen waar we tot nu toe zijn geweest. San Pedro ligt in het hart van de Atacamawoestijn: de droogste plaats op aarde gelegen op een hoogte van 2300 meter. Het dorp zelf bestaat alleen omwille van het toerisme en dat is te zien aan de mensen die door de straten lopen en de vele toeristische bureautje, restauranten en souvenierwinkels. Met zijn stoffige straatjes en kleine gele huisjes heeft het veel weg van een woestijndorp uit Star Wars. We vonden snel een goedkoop en degelijk hostal. Van zodra we ons hier installeerden, begon het tij te keren. We ontmoetten er een Duitse vrouw en een Poolse jongeman met wie we het goed konden vinden. Dezelfde namiddag nog huurden we, ondanks de vermoeidheid, fietsen en reden we met zijn vieren naar het nabijgelegen Valle De La Luna. Het gebied heeft inderdaad wel iets weg van een maanlandschap: bizarre rotsformaties en zandduinen wisselen elkaar af. Rond 18u genoten we van de zonsondergang en daarna fietsten we terug in het donker. 's Avonds kookten we samen een goede maaltijd. Hierna ging de Pool, Szymon, zich bedrinken met een paar Duitse meisjes. Wijzelf konden onze ogen niet meer openhouden.

De volgende dag gingen we opnieuw fietsen met hetzelfde gezelschap. Deze keer waren de fietsen degelijker en konden we met minder inspanningen verder geraken. Onze tweewielers brachten ons een twaalftal kilometer diep in de woestijn. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, was dit allesbehalve saai. We slingerden door een wild kronkelende canyon en reden onder hangende rotsformaties totdat we uiteindelijk op een eindeloze vlakte uitkwamen. Het uitzicht hier was adembenemend. In de verte imponeerden 6000 meter hoge vulkanen de horizon. Hierna reden we terug naar het hostal om terug samen aan tafel te gaan. Die avond ging iedereen op tijd naar bed. Wij en Szymon hadden de volgende dag een tour op het programma staan...

Om 3u30 ging de wekker, tegen dan stond de slapeloze Tim reeds een half uur in de keuken rond te hangen. Om 4u werden we opgepikt door een busje dat reeds volgepakt zat met andere toeristen. Een tweetal uur over een hobbelige weg bracht ons tot bij de bestemming: de geyers de Tatio. Dit is een thermisch geyserveld dat op 4100 meter hoogte ligt. Overal om ons heen spoten kolkende waterpoelen torenhoge dampzuilen de ochtendlucht in. Na een uur hadden we ontbijt, de chocomelk en de eieren werden gewoon verwarmd in de geysers, waarom niet. Nadien volgde nog een korte zwembeurt in een warmwaterbron en een blitzbezoek aan een indianendorpje. Hier aten we llamavlees en empanada.

Dezelfde namiddag nog gingen Elke, Szymon en Sylvia een wandeling maken naar Valle De La Muerte. Tim verkoos het om nog eens een fietstocht te maken. De wandeling leidde naar een hoge zandduin waarop mensen aan het sandboarden waren, de zanderige variant van snowboarden. Het fietsen ging iets minder vlot. Het eerste anderhalf uur verliepen fantastisch. Daarna echter begon de fiets in het midden van de woestijn uit elkaar te vallen: eerst sloeg het zadel achterover en dan blokkeerde het wiel. Een pijnlijke en loodzware vijftien kilometer volgden. Die avond genoten we van een laatste avondmaal, ditmaal zonder de Duitse vrouw. Ze vreesde dat onze kookstijl haar overgewicht zou bezorgen. Nochtans aten we veel groentjes.

De dag erna besloten we om nog een laatste keer proberen te liften. Dat was immers ontzettend lang geleden en voor het eerst leken de wegen terug geschikt. Ver geraakten we niet. De eerste mensen die ons hadden opgepikt reden met ons tot in een klein dorpje alwaar we de oudste kerk van Chili bezochten. Bovendien trakteerden ze ons op een bijzonder uitgebreide lunch. Nadien bezochten we nog wat andere attracties in de buurt. Hierna gingen we kort over huis om een uurtje later naar de Mall te rijden. Hier was het echt een drukte van jewelste. Dit valt niet te verwonderen aangezien het de enige aangename plek is van heel de stad. Calama is niet meer dan een mijnwerkersstad. Mijnbouw is in heel het noorden van Chili de belangrijkste tewerkstelling. Opnieuw nestelden we ons neer in een eetgelegenheid. Omdat we nog aan het recupereren waren van het middagmaal limiteerde Elke zich tot een stukje taart en Tim tot een licht slaatje, dachten we... Enkele minuten later werden er drie gigantische stukken taart en een copieuze hoeveelheid groenten voor onze neus neer gezet. Nadat we deze strijd gestreden hadden, brachten we ons naar de bushalte maar eerst gaven ze ons nog sandwiches mee voor op de bus. Nauwelijks in staat te geloven wat ons was overkomen, namen we de nachtbus naar Arica.

Dit is de stad waar we ons heden bevinden. Het is hier echt wel een andere wereld. We bevinden ons op een steenworp van Peru en een boogscheut van Bolivie. De Indiaanse invloeden zijn hier duidelijk te zien. Morgen vertrekken we naar Lauca, een nationaal park op de nabijgelegen Altiplano. De gemiddelde hoogte ligt boven de vierduizend meter en het park huisvest een aantal indigines dorpjes, llama's en ontzettend hoge vulkanen. We zijn van plan om enkele dagen in enkele dorpjes te verblijven en van daaruit trektochten naar diverse plaatsen te maken waaronder een vijfduizend meter hoge bergtop. De foto's die we al gezien hebben, doen ons reeds watertanden.

zondag 25 april 2010

Todo bien, todo bien

Een heel kort bericht: De situatie is intussen dramatisch veranderd in positieve zin. De laatste dagen waren zo aangenaam dat we er niet aan gedacht hebben om iets op de blog te schrijven. Momnteel bevinden we ons niet in een geschikte situatie om uit te wijden. Morgen of overmorgen zullen we deze webstek nog eens updaten.

zaterdag 17 april 2010

De wet van Murphy

In ons vorige bericht vermeldden we reeds dat we opnieuw aangepikt hadden waar we ondertussen twee weken geleden al ruw onderbroken werden. De laatste weken hebben we nooit meer dan een kort bericht gepost aangezien ons hoofd daar helemaal niet naar stond. De diefstal van Tim zijn rugzak in Mendoza leek het begin van een keten van ongeluk. Hierdoor waren we gedwongen om naar Buenos Aires te reizen, zo een slordige 1000km uit de richting. Vermoeid door de lange busreis waren we in een metropool als deze een vogel voor de kat. Geen halve dag later waren alle belangrijke documenten gestolen. Op zo'n moment vervaagt de eerdere zorg (hoeveel vertraging zullen we oplopen?) tot een banaal probleempje. Wat volgde was een week van telefoontjes, heen en weer gemail met het thuisfront en andere zenuwslopende rotklusjes. De laatste tien dagen heeft alles rond geld en het verkrijgen van nieuwe bankkaarten gedraaid. Naar waar laten we ze versturen? Welk adres? Al deze overwegingen zijn enorm beknottend voor onze vrijheid en ankeren ons vast aan een en dezelfde plaats.

Gelukkig waren we toch al in staat om vanuit Buenos Aires opnieuw naar Mendoza te reizen, terug naar de plek waar het allemaal begonnen was. Van hieruit namen we snel de bus naar Valparaiso, de stad waar we voor het begin van heel de mythe naartoe wilden gaan. Het idee was om aldaar op de bankkaarten te wachten en terwijl vanuit deze stad verschillende excursies te doen om het wachten te verzachten. In de marge van dit verhaal willen we onze frustraties jegens onze bank etaleren. Het duurde meer als een week voordat de kaarten in het bankkantoor in Belgie beschikbaar waren. Elke dag werd het opnieuw naar morgen verschoven.
Afgelopen woensdag lagen dan alleen de kaarten van Tim ter beschikking in het kantoor. Op die van Elke was het nog eens een week wachten. Beter als niets... Toch fantaseer je op dat moment over het inslaan van de ruiten van het bankkantoor. Dezelfde dag nog heeft de moeder van Tim ze per expressdienst verzonden. In de waan verkerend dat ze dan de maandag erop zouden aankomen op het consulaat in Valparaiso vertrokken we goedgeluimd naar een nationaal park in de buurt. Hierover later meer. Gisteren lazen we echter per ongeluk op het internet over de vulkaanuitbarsting in Ijsland. Deze morgend trokken we pas de conclusie dat het stilliggen van het vliegverkeer ook het aankomen van onze kaarten affecteert. God weet wanneer ze eindelijk zullen aankomen. Ondertussen begint ons geld ook alweer op te geraken. Heel de historie begint echt zijn tol te eisen. Intussen zijn we al een halve maand met bijna niets anders bezig geweest dan geldzaken en wachten op Godot. Iedere keer als we denken dat er licht aan het einde van de tunnel komt, wordt de datum weer vooruit geschoven. Uiteraard hebben we in die twee weken ook leuke dingen meegemaakt. In Buenos Aires hebben we echt fantastische mensen ontmoet waarmee we een geweldige tijd hebben gehad. Het nationale park eveneens. Toch wordt alles voortdurend overschaduwd door deze zorgen.

Natuurlijk weten we wel dat we moeten relativeren. Op de straten alleen al zien we tal van mensen die het 10 000 keer slechter hebben: daklozen, mensen zonder benen, etc. Helaas zijn we maar gewoon wat we gewoon zijn en werkt relativeren niet altijd. Soms doorkruisen sadistische fantasieen jegens de mensen die ons beroofd hebben stiekem onze gedachtenwereld. We zijn ook maar mensen.

Om de overheersend negatieve toon toch wat om te buigen, nu iets meer over de leuke dagen die we hebben gehad. Niet ver van Valparaiso ligt het parque national La Campana. Het nationale park ligt volledig binnen het kustgebergte van Chili. Chili kent twee gebergten. Op de grens met Argentinie de Andes waar bijna al onze vorige trektochten plaatsvonden en aan de andere kant van de centrale vallei het kustgebergte. Binnen de grenzen van het nationale park bevinden zich de hoogste toppen van het kustgebergte. Een van deze twee toppen is ooit door Darwin beklommen en is nu een zeer populaire klim die binnen enkele uren voltooid kan worden. Het is niet moeilijk maar zou spectaculaire uitzichten van Aconcagua aan de ene kant en de Pacifische oceaan aan de andere kant opleveren. Helaas kwamen we de dag voor ons vertrek te weten dat de klim gesloten was vanwege de aardbeving en het daarmee gepaarde risico op vallende stenen. Een kleine teleurstelling maar dat kon er nog wel bij. Er waren nog genoeg andere dingen te doen.

De volgende dag bereikten we met een combinatie van trein en minibus vlot het nationale park. De centrale vallei en het gebied rond Santiago staan echt in schril contrast met Patagonie. De tijden dat we uren langs de weg stonden te liften of twee dagen moesten wachten op een bus lijken een ver verleden. Het hele landschap is doorkruist met grotere en kleinere wegen en buiten de beschermde gebieden is alles volgebouwd op een manier zoals we dat in Belgie kennen. Bovendien is er een onafgebroken stroom van minibusjes, tourbussen en collectivo's (goedkope taxi's met een vast traject) die naar zowat alle mogelijke bestemmingen voeren. Het bussennetwerk is hier veel beter dan dat in Belgie.

Eens we de ingang van het park hadden betaald, zetten we onze tent op dicht bij de ingang. Wildkamperen was streng verboden en de camping betalend. Wel waren er degelijke toiletten, een tafel en stromend water. We wisten dus waarvoor we betaalden. Blijkbaar was het toch mogelijk om een deel van de Sendero Andinista af te leggen, de route naar Darwins top. Alleen het laatste deel zou gesloten zijn. Voor ons was het een vraagteken waarom de route Sendero Andinista was gedoopt aangezien het niet in de Andes is gelegen. Hoe dan ook was het deel dat we konden afleggen niet echt de moeite. We bereikten het eindpunt veel te snel en echt spectaculaire uitzichten waren er niet. Wel slaagden we erin om prachtige foto's te maken van een vosje dat onverschrokken op de weg bleef zitten, ook toen we erg dichtbij kwamen.

De camping deelden we verrassend genoeg met slechts 1 ander koppel waar we overigens geen contact mee hadden. Niet onze fout, toen we 'Buenos Dias' zeiden, keken ze ons nauwelijks aan. Het werd dus een rustige nacht en de volgende ochtend braken we onze tent af. Het plan van de dag was om het hele nationale park te doorkruisen om uiteindelijk bij een andere ingang aan het andere eind van het park uit te komen. De eerste kilometers voerden over een relatief stijl pad in de blakende zon. Het is nauwelijks te geloven hoe warm het nog was. Ondertussen is het toch al diep in de herfst hier. Onderweg werden we even opgeschrikt door een briesend everzwijn en later door een bronstig loeiende stier. Het is vreemd, waar wij koeien alleen kennen vanachter prikkeldraad, lopen ze hier rond op de gekste plaatsen: op stranden, naast ravijnen, grazend tussen palmbomen,.. Na enkele uren kwamen we op het hoogste punt uit. Van hieruit konden we eindelijk recht het nationale park inkijken. Dit was gewoon prachtig. Voor ons strektte een met palmbomen overdekte vallei zich uit. Daarachter het in nevel gehulde kustgebergte en nog verder konden we nog net de besneeuwde top van de Aconcagua ontwaren, helemaal aan de andere kant van het land. Dit was een geschikte spot om de innerlijke mens te versterken. Vervolgens volgde een lange afdaling door zanderige palmwouden. De eerste keer dat we hier zoiets gezien hebben.

Ondanks dat het park zich in dicht bewoond gebied bevindt, kwamen we helemaal niemand tegen. Een oase van rust. Ook op de camping waren we alleen. De volgende dag echter, niet meer. 's Ochtends stond er een hond aan onze tent te wachten. Deze heeft ons de hele dag niet meer losgelaten. Achttien kilometer lang heeft hij ons gevolgd. Vanaf de camping begaven we ons eerst naar een waterval en later naar een oude mijn die we overigens niet vonden. Wel zagen we iets anders. Verborgen in het struikgewas lag een verroeste bus. Een vreemde ervaring om zoiets daar te zien. Het is ons een raadsel hoe deze hier in godsnaam terecht gekomen is.

De volgende ochtend was het alweer tijd om weder te keren naar de bewoonde wereld. Onze trouwe viervoeter volgde ons nog enkele kilometers om er dan de brui aan te geven. Aangezien er hier geen bussen reden, liften we tot aan de hoofdweg om van daaruit met een combinatie van bussen terug in de stad aan te komen. We hadden het geluk om terug op dezelfde plaats te kunnen overnachten. Voor 7.5 euro per nacht per persoon kunnen we een klein huisje huren. Luxe! Al moeten we zeggen dat we onze slaapzakken prefereren boven de vermoedelijk ongewassen lakens.

Vandaag bezochten we de haven. We hadden gehoord dat er een internationale zeilrace plaatsvond en dat er de mogelijkheid bestond om de zeilschepen te bezoeken. Eens aangekomen bleek er een rij van drie kilomter aanschuivende mensen te zijn. Dit leek het ons toch niet waard. Morgen nemen we de tijd om de historische stad Valparaiso te exploreren. Dan bidden we dat er toch een kans bestaat dat Tim zijn bankkaarten op wonderbaarlijke wijze toch maandag aankomen. Indien niet, dan bidden we dat de wachttijd beperkt blijft, de verveling aanvaardbaar blijft en we daarna eindelijk gewoon weer ons goesting kunnen doen zoals we dat in een schijnbaar ver verleden deden...