maandag 14 juni 2010

Salar De Uyuni

Zoals we al vermoed hadden, was het te moeilijk om andere enthousiastelingen te vinden voor de vulkaanbeklimming. Vermits we ook geen eeuwen in Tupiza wilden ronddralen, schreven we ons na twee dagen wachten toch maar in voor de gewone standaardtour. Er stonden reeds twee mensen op de lijst. Op goed geluk voegden we onszelf hieraan toe. De dag waarop we onszelf hadden opgelegd te wachten, hebben we niet duimendraaiend doorgebracht. We maakten een wandeling in de omgeving en verkenden wat nabijgelegen canyons en rotsformaties. Het werd snel duidelijk waarom het in Bolivie vaak noodzakelijk is een gids te huren. De helft van de tijd spendeerden we met zoeken naar de juiste weg. De canyon die we wilden exploreren hebben we nooit gevonden. Gelukkig botsten we willekeurig ronddwalend op een andere canyon die ook de moeite waard was. Wel was het een verbazingwekkend zware dag. Tim is de nacht ervoor terug ziek geworden. De symptomen waren herkenbaar: zich steeds zwakker voelen gedurende de dag, tegen de avond onrustig worden en in de nacht hevige koortsrillingen gepaard gaand met spierkrampen. Wat echter nieuw was, was misselijkheid resulterend in heftig doch opluchtend braken. De volgende dag waren de symptomen verdwenen en konden we ondanks een geradbraakt gevoel toch wat wandelen. We denken dat er een soort van parasiet in ons lichaam huist.

De dag daarna stonden we vroeg in de ochtend klaar aan het kantoor waar we ons hadden ingeschreven. We maakten kennis met onze twee reisgenoten. Het was een Spaans-Italiaans koppel die blijkbaar niets anders deden als reizen. Binnenkort komen ze zelfs in Brussel wonen. Niet veel later zwierden we onze rugzak op het dak van de jeep en stapten we in wat voor de komende vier dagen ons huis zou worden. Over de eerste dag valt in wezen niet zo heel veel te vertellen. De landschappen waren redelijk saai, of beginnen we stilletjes aan wat verwend te geraken? Hoe dan ook brachten we de tijd vooral door met rijden. Kilometers afmalen zeg maar. Wel werden we al meteen getrakteerd op een eerste indruk van de gids. In het begin van de rit, had hij ons voorgesteld om verder te rijden dan gepland zodat we de tweede dag meer tijd zouden hebben om het meer interessante gedeelte te bekijken. Toen we op het punt kwamen, wou hij zijn belofte niet meer nakomen. We hebben hem echter aangezet om toch door te rijden. Vanaf dan ontpopte hij zich als een norse, onaangename kerel die de rest van de dagen niet veel meer zou zeggen. 's Avonds kregen we nog een prachtige zonsondergang te zien. Tegen 19u kwamen we aan in een hostal. De slaapplaats was zeer zeker ok maar harto frio. We bevonden ons immers op een hoogte van 4200 meter. Op deze hoogte zakt het kwik 's nachts soms tot twintig graden onder nul. Buiten de chauffeur reisde er ook een kokkin met ons mee. De maaltijden die zij bereidde waren zo lekker als onze gids onsympathiek was. Nadien kropen we zwaar ingeduffeld in bed.

Dag twee was kortom samengevat duizend keer interessanter als de eerste dag. In de ijzige kou nuttigden we ons ontbijt. Nadien poneerden we ons gehuld in donsjas en een dekentje in de jeep. Om de dag goed aan te vangen, kauwden we wat cocabladen. Het kauwen van cocabladen is in Bolivie een populair gebruik. Vooral mijnwerkers doen dit excessief. Coca onderdrukt de honger en geeft energie. Bovendien zou het enorm goed zijn tegen hoogteziekte. De verdovende werking ervan wordt duidelijk wanneer je een trosje bladeren tot pulp kauwt. De tong en het gehemelte worden een beetje gevoelloos. In het begin van de Spaanse colonisatie werd de coca verboden. Nadien toen de conquistadores ontdekt hadden dat hun slaven hierdoor beter konden werken in de mijnen met minder eten werd het gebruik aangemoedigd. Een eerste stop bracht ons bij bofedales, een vruchtbaar groen gebied met water. Normaal grazen hier llama's en alpaca's maar 's morgens was het nog te koud. Al het water -inclusief stromende riviertjes- was stijf bevroren. De rest van de route bracht ons voorbij enkele meren. Meren hebben in deze desolate vulkanische vlakte een aparte betekenis. Tegen de middag bereikten we natuurlijke termen. We hadden de gelegenheid om hier te baden. Uiteindelijk was Tim de enige die zijn volledige lichaam in het water koesterde. De anderen keken op tegen het omkleden in de koude. Volgens Tim was dit de moeite waard. Vale la pena. Nadien stopten we ons vol met heerlijke spijzen en deden we een zijtrip naar volcan Licancabur. Het gaf een bijzonder gevoel om deze vulkaan terug te zien. Ongeveer twee maanden terug hadden we dit monster al aanschouwd langs de Chileense zijde, vanuit San Pedro De Atacama. Aan de voet van de vulkaan strekte zich laguna verde uit. De onrealistisch groene kleur van het meer, wordt veroorzaakt door een hele resum zware metalen in het water. Door de aanwezigheid van deze metalen, bevriest het water pas op -40 graden. Nadien bracht de jeep ons tot op 5000 meter en vergaapten we ons aan kolkende waterpoelen en fumaroles. We eindigden de dag aan laguna roja. De rode kleur ervan is te wijten aan micro-organismen in het water. Aan dit meer wandelden we wat rond. Eindelijk de benen strekken. Vanop een afstandje zagen we flamingo's. Normaal gezien zijn er geen meer in deze tijd van het jaar maar sommigen blijven soms achter omdat ze te zwak zijn om te emigreren naar warmere oorden. Zij zullen uiteindelijk sterven van de koude en de honger. 's Avonds voegden we ons voor het avondmaal bij mensen van een andere jeep maar wel van hetzelfde agentschap. Gezellig was dat. De nacht was opnieuw koud.

De derde dag vingen we aan met een van de interessantste dingen van de dag. We reden de woestijn in en aanschouwden arbol de piedra. Dit was een rots die door de wind geerodeerd was tot een boomvormige figuur. Nadien volgden enkele uren rijden door woestijn tot we een minisalar kruisten. Hier hadden we lunch. Door de zoutvlakte liep de spoorlijn Villazon-Oruro. Een bevreemdend zicht. Nadien weken we af van onze geplande route. De avond ervoor hadden we op initiatief van een Argentijnse reisgezelle de gidsen overtuigd om de route te veranderen langs -naar verluid- meer interessante plaatsen. We kwamen overeen om hier meer voor te betalen. We passeerden gefossiliseerde koralen en nadien hielden we halt aan een grot met nog meer gefossiliseerd koraal. Vroeger voordat de Andes tot zijn huidige hoogte oprees, bevond de Altiplano zich onder zeeniveau. Daarna bleef de Altiplano nog geruime tijd onder water staan totdat al het water verdampte of wegstroomde. Hierdoor zijn er tot op heden koraalriffen op 4000 meter hoogte te zien. De meren en de zoutvlaktes zijn tevens overblijfselen van dit oude onderzeese tijdperk. De derde avond kwamen we aan in een totaal geisoleerd dorpje. De enige inkomsten komen van het toerisme. We verbleven in een zouthotel. Voordat we aten speelden we nog een partijtje voetbal met lokale kinderen. De nacht was opvallend veel warmer als alle vorige nachten. Voor we onder de wol kropen, spraken we af dat we heel vroeg zouden opstaan om de zonsopgang op de zoutvlakte te zien.

De ochtend daarop was iedereen op tijd uit bed. Toch vertrokken we te laat voor de zonsopgang door de gids. Dit deed zijn imago nog meer kelderen. Al die tijd had hij nog geen regel uitleg gegeven. Alle informatie die je hier kan lezen, kwam van de andere gids of van een Argentijnse geologe die meereisde. Echt triestig was het. Toch was de zoutvlakte overweldigend genoeg. Heel de dag hingen we rond op een eindeloze witte vlakte. Deze vlakte zou een derde van Belgie kunnen innemen. Doorheen de vlakte zorgen alleen enkele eilandjes en geisoleerde vulkanen voor enig perspectief. In de namiddag kwamen we aan in Uyuni, het eindpunt van de tour. We moesten een evaluatieblad invullen waarin we ons negatief uitlieten over de gids. Het eten becomentarieerden we echter als zeer positief. Zo ook was alles wat we hadden gezien.

De namiddag brachten we door op cafe met onze reisgezellen, dit in afwachting van de nachtbus naar La Paz. De rit was warm genoeg maar zo hobbelig dat slapen er niet in zat. Opnieuw werd duidelijk hoe koud het buiten kan worden. Tim zijn fleece was aan het raam vastgevroren. Hier zijn we dan opnieuw in La Paz. Morgen vertrekken we voor een vijfdaagse trekking door de Cordillera Real. Daarna willen we nog naar de jungle gaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten