Zoals eerder gezegd, vandaag een positiever bericht! Sinds de laatste keer dat we iets gepost hebben, is er heel wat veranderd. Het is hoogtijd om de blog nog eens te updaten. In ons laatste bericht vertelden we dat we aan het wachten waren op onze bankkaarten en dat de vulkaanuitbarsting in Ijsland roet in het eten had gegooid. Na wat eindeloos wachten leek en toen we vaststelden dat de kaarten Europa nog niet verlaten hadden, besloten we het volgende: we laten die f*cking kaarten voor wat ze zijn! We zijn hier niet om oneindig lang te wachten op een paar stukjes plastiek en onze kostbare tijd te vergallen. Vanaf nu reizen we gewoon verder en laten we ons geld via Western Union overschrijven.
Na het lange wachten, hadden we nog eens zin om in actie te schieten. We wisten dat er nabij Copiapo een imposant nationaal park gelegen is, Nevado Tres Cruces. Nadat we ons geld in Valparaiso hadden afgehaald, namen we de nachtbus naar Copiapo. Een slordige twaalf uur later kwamen we daar aan. Onze eerste indruk van de stad was niet bepaald positief. Het is een grijs, vuil mijnwerkersstadje en niet veel meer dan dat. Dat was echter niet belangrijk, het was ons immers om het nationale park te doen. Nadat we ons ergens geinstalleerd hadden, zochten we onmiddellijk CONAF op, de organisatie die alle nationale parken in Chili beheerd. Al snel bleek dat het nationale park ontoegankelijk is zonder eigen vervoer en dan liefst een 4WD. Gedesillusioneerd en met de staart tussen de benen dropen we af. Omdat we vooruit wilden, namen we nog dezelfde avond de nachtbus naar onze volgende bestemming: San Pedro De Atacama.
Na twee slopende nachten kwamen we doodmoe aan op onze bestemming. Het was een van de meest intrigerende plaatsen waar we tot nu toe zijn geweest. San Pedro ligt in het hart van de Atacamawoestijn: de droogste plaats op aarde gelegen op een hoogte van 2300 meter. Het dorp zelf bestaat alleen omwille van het toerisme en dat is te zien aan de mensen die door de straten lopen en de vele toeristische bureautje, restauranten en souvenierwinkels. Met zijn stoffige straatjes en kleine gele huisjes heeft het veel weg van een woestijndorp uit Star Wars. We vonden snel een goedkoop en degelijk hostal. Van zodra we ons hier installeerden, begon het tij te keren. We ontmoetten er een Duitse vrouw en een Poolse jongeman met wie we het goed konden vinden. Dezelfde namiddag nog huurden we, ondanks de vermoeidheid, fietsen en reden we met zijn vieren naar het nabijgelegen Valle De La Luna. Het gebied heeft inderdaad wel iets weg van een maanlandschap: bizarre rotsformaties en zandduinen wisselen elkaar af. Rond 18u genoten we van de zonsondergang en daarna fietsten we terug in het donker. 's Avonds kookten we samen een goede maaltijd. Hierna ging de Pool, Szymon, zich bedrinken met een paar Duitse meisjes. Wijzelf konden onze ogen niet meer openhouden.
De volgende dag gingen we opnieuw fietsen met hetzelfde gezelschap. Deze keer waren de fietsen degelijker en konden we met minder inspanningen verder geraken. Onze tweewielers brachten ons een twaalftal kilometer diep in de woestijn. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, was dit allesbehalve saai. We slingerden door een wild kronkelende canyon en reden onder hangende rotsformaties totdat we uiteindelijk op een eindeloze vlakte uitkwamen. Het uitzicht hier was adembenemend. In de verte imponeerden 6000 meter hoge vulkanen de horizon. Hierna reden we terug naar het hostal om terug samen aan tafel te gaan. Die avond ging iedereen op tijd naar bed. Wij en Szymon hadden de volgende dag een tour op het programma staan...
Om 3u30 ging de wekker, tegen dan stond de slapeloze Tim reeds een half uur in de keuken rond te hangen. Om 4u werden we opgepikt door een busje dat reeds volgepakt zat met andere toeristen. Een tweetal uur over een hobbelige weg bracht ons tot bij de bestemming: de geyers de Tatio. Dit is een thermisch geyserveld dat op 4100 meter hoogte ligt. Overal om ons heen spoten kolkende waterpoelen torenhoge dampzuilen de ochtendlucht in. Na een uur hadden we ontbijt, de chocomelk en de eieren werden gewoon verwarmd in de geysers, waarom niet. Nadien volgde nog een korte zwembeurt in een warmwaterbron en een blitzbezoek aan een indianendorpje. Hier aten we llamavlees en empanada.
Dezelfde namiddag nog gingen Elke, Szymon en Sylvia een wandeling maken naar Valle De La Muerte. Tim verkoos het om nog eens een fietstocht te maken. De wandeling leidde naar een hoge zandduin waarop mensen aan het sandboarden waren, de zanderige variant van snowboarden. Het fietsen ging iets minder vlot. Het eerste anderhalf uur verliepen fantastisch. Daarna echter begon de fiets in het midden van de woestijn uit elkaar te vallen: eerst sloeg het zadel achterover en dan blokkeerde het wiel. Een pijnlijke en loodzware vijftien kilometer volgden. Die avond genoten we van een laatste avondmaal, ditmaal zonder de Duitse vrouw. Ze vreesde dat onze kookstijl haar overgewicht zou bezorgen. Nochtans aten we veel groentjes.
De dag erna besloten we om nog een laatste keer proberen te liften. Dat was immers ontzettend lang geleden en voor het eerst leken de wegen terug geschikt. Ver geraakten we niet. De eerste mensen die ons hadden opgepikt reden met ons tot in een klein dorpje alwaar we de oudste kerk van Chili bezochten. Bovendien trakteerden ze ons op een bijzonder uitgebreide lunch. Nadien bezochten we nog wat andere attracties in de buurt. Hierna gingen we kort over huis om een uurtje later naar de Mall te rijden. Hier was het echt een drukte van jewelste. Dit valt niet te verwonderen aangezien het de enige aangename plek is van heel de stad. Calama is niet meer dan een mijnwerkersstad. Mijnbouw is in heel het noorden van Chili de belangrijkste tewerkstelling. Opnieuw nestelden we ons neer in een eetgelegenheid. Omdat we nog aan het recupereren waren van het middagmaal limiteerde Elke zich tot een stukje taart en Tim tot een licht slaatje, dachten we... Enkele minuten later werden er drie gigantische stukken taart en een copieuze hoeveelheid groenten voor onze neus neer gezet. Nadat we deze strijd gestreden hadden, brachten we ons naar de bushalte maar eerst gaven ze ons nog sandwiches mee voor op de bus. Nauwelijks in staat te geloven wat ons was overkomen, namen we de nachtbus naar Arica.
Dit is de stad waar we ons heden bevinden. Het is hier echt wel een andere wereld. We bevinden ons op een steenworp van Peru en een boogscheut van Bolivie. De Indiaanse invloeden zijn hier duidelijk te zien. Morgen vertrekken we naar Lauca, een nationaal park op de nabijgelegen Altiplano. De gemiddelde hoogte ligt boven de vierduizend meter en het park huisvest een aantal indigines dorpjes, llama's en ontzettend hoge vulkanen. We zijn van plan om enkele dagen in enkele dorpjes te verblijven en van daaruit trektochten naar diverse plaatsen te maken waaronder een vijfduizend meter hoge bergtop. De foto's die we al gezien hebben, doen ons reeds watertanden.
maandag 26 april 2010
zondag 25 april 2010
Todo bien, todo bien
Een heel kort bericht: De situatie is intussen dramatisch veranderd in positieve zin. De laatste dagen waren zo aangenaam dat we er niet aan gedacht hebben om iets op de blog te schrijven. Momnteel bevinden we ons niet in een geschikte situatie om uit te wijden. Morgen of overmorgen zullen we deze webstek nog eens updaten.
zaterdag 17 april 2010
De wet van Murphy
In ons vorige bericht vermeldden we reeds dat we opnieuw aangepikt hadden waar we ondertussen twee weken geleden al ruw onderbroken werden. De laatste weken hebben we nooit meer dan een kort bericht gepost aangezien ons hoofd daar helemaal niet naar stond. De diefstal van Tim zijn rugzak in Mendoza leek het begin van een keten van ongeluk. Hierdoor waren we gedwongen om naar Buenos Aires te reizen, zo een slordige 1000km uit de richting. Vermoeid door de lange busreis waren we in een metropool als deze een vogel voor de kat. Geen halve dag later waren alle belangrijke documenten gestolen. Op zo'n moment vervaagt de eerdere zorg (hoeveel vertraging zullen we oplopen?) tot een banaal probleempje. Wat volgde was een week van telefoontjes, heen en weer gemail met het thuisfront en andere zenuwslopende rotklusjes. De laatste tien dagen heeft alles rond geld en het verkrijgen van nieuwe bankkaarten gedraaid. Naar waar laten we ze versturen? Welk adres? Al deze overwegingen zijn enorm beknottend voor onze vrijheid en ankeren ons vast aan een en dezelfde plaats.
Gelukkig waren we toch al in staat om vanuit Buenos Aires opnieuw naar Mendoza te reizen, terug naar de plek waar het allemaal begonnen was. Van hieruit namen we snel de bus naar Valparaiso, de stad waar we voor het begin van heel de mythe naartoe wilden gaan. Het idee was om aldaar op de bankkaarten te wachten en terwijl vanuit deze stad verschillende excursies te doen om het wachten te verzachten. In de marge van dit verhaal willen we onze frustraties jegens onze bank etaleren. Het duurde meer als een week voordat de kaarten in het bankkantoor in Belgie beschikbaar waren. Elke dag werd het opnieuw naar morgen verschoven.
Afgelopen woensdag lagen dan alleen de kaarten van Tim ter beschikking in het kantoor. Op die van Elke was het nog eens een week wachten. Beter als niets... Toch fantaseer je op dat moment over het inslaan van de ruiten van het bankkantoor. Dezelfde dag nog heeft de moeder van Tim ze per expressdienst verzonden. In de waan verkerend dat ze dan de maandag erop zouden aankomen op het consulaat in Valparaiso vertrokken we goedgeluimd naar een nationaal park in de buurt. Hierover later meer. Gisteren lazen we echter per ongeluk op het internet over de vulkaanuitbarsting in Ijsland. Deze morgend trokken we pas de conclusie dat het stilliggen van het vliegverkeer ook het aankomen van onze kaarten affecteert. God weet wanneer ze eindelijk zullen aankomen. Ondertussen begint ons geld ook alweer op te geraken. Heel de historie begint echt zijn tol te eisen. Intussen zijn we al een halve maand met bijna niets anders bezig geweest dan geldzaken en wachten op Godot. Iedere keer als we denken dat er licht aan het einde van de tunnel komt, wordt de datum weer vooruit geschoven. Uiteraard hebben we in die twee weken ook leuke dingen meegemaakt. In Buenos Aires hebben we echt fantastische mensen ontmoet waarmee we een geweldige tijd hebben gehad. Het nationale park eveneens. Toch wordt alles voortdurend overschaduwd door deze zorgen.
Natuurlijk weten we wel dat we moeten relativeren. Op de straten alleen al zien we tal van mensen die het 10 000 keer slechter hebben: daklozen, mensen zonder benen, etc. Helaas zijn we maar gewoon wat we gewoon zijn en werkt relativeren niet altijd. Soms doorkruisen sadistische fantasieen jegens de mensen die ons beroofd hebben stiekem onze gedachtenwereld. We zijn ook maar mensen.
Om de overheersend negatieve toon toch wat om te buigen, nu iets meer over de leuke dagen die we hebben gehad. Niet ver van Valparaiso ligt het parque national La Campana. Het nationale park ligt volledig binnen het kustgebergte van Chili. Chili kent twee gebergten. Op de grens met Argentinie de Andes waar bijna al onze vorige trektochten plaatsvonden en aan de andere kant van de centrale vallei het kustgebergte. Binnen de grenzen van het nationale park bevinden zich de hoogste toppen van het kustgebergte. Een van deze twee toppen is ooit door Darwin beklommen en is nu een zeer populaire klim die binnen enkele uren voltooid kan worden. Het is niet moeilijk maar zou spectaculaire uitzichten van Aconcagua aan de ene kant en de Pacifische oceaan aan de andere kant opleveren. Helaas kwamen we de dag voor ons vertrek te weten dat de klim gesloten was vanwege de aardbeving en het daarmee gepaarde risico op vallende stenen. Een kleine teleurstelling maar dat kon er nog wel bij. Er waren nog genoeg andere dingen te doen.
De volgende dag bereikten we met een combinatie van trein en minibus vlot het nationale park. De centrale vallei en het gebied rond Santiago staan echt in schril contrast met Patagonie. De tijden dat we uren langs de weg stonden te liften of twee dagen moesten wachten op een bus lijken een ver verleden. Het hele landschap is doorkruist met grotere en kleinere wegen en buiten de beschermde gebieden is alles volgebouwd op een manier zoals we dat in Belgie kennen. Bovendien is er een onafgebroken stroom van minibusjes, tourbussen en collectivo's (goedkope taxi's met een vast traject) die naar zowat alle mogelijke bestemmingen voeren. Het bussennetwerk is hier veel beter dan dat in Belgie.
Eens we de ingang van het park hadden betaald, zetten we onze tent op dicht bij de ingang. Wildkamperen was streng verboden en de camping betalend. Wel waren er degelijke toiletten, een tafel en stromend water. We wisten dus waarvoor we betaalden. Blijkbaar was het toch mogelijk om een deel van de Sendero Andinista af te leggen, de route naar Darwins top. Alleen het laatste deel zou gesloten zijn. Voor ons was het een vraagteken waarom de route Sendero Andinista was gedoopt aangezien het niet in de Andes is gelegen. Hoe dan ook was het deel dat we konden afleggen niet echt de moeite. We bereikten het eindpunt veel te snel en echt spectaculaire uitzichten waren er niet. Wel slaagden we erin om prachtige foto's te maken van een vosje dat onverschrokken op de weg bleef zitten, ook toen we erg dichtbij kwamen.
De camping deelden we verrassend genoeg met slechts 1 ander koppel waar we overigens geen contact mee hadden. Niet onze fout, toen we 'Buenos Dias' zeiden, keken ze ons nauwelijks aan. Het werd dus een rustige nacht en de volgende ochtend braken we onze tent af. Het plan van de dag was om het hele nationale park te doorkruisen om uiteindelijk bij een andere ingang aan het andere eind van het park uit te komen. De eerste kilometers voerden over een relatief stijl pad in de blakende zon. Het is nauwelijks te geloven hoe warm het nog was. Ondertussen is het toch al diep in de herfst hier. Onderweg werden we even opgeschrikt door een briesend everzwijn en later door een bronstig loeiende stier. Het is vreemd, waar wij koeien alleen kennen vanachter prikkeldraad, lopen ze hier rond op de gekste plaatsen: op stranden, naast ravijnen, grazend tussen palmbomen,.. Na enkele uren kwamen we op het hoogste punt uit. Van hieruit konden we eindelijk recht het nationale park inkijken. Dit was gewoon prachtig. Voor ons strektte een met palmbomen overdekte vallei zich uit. Daarachter het in nevel gehulde kustgebergte en nog verder konden we nog net de besneeuwde top van de Aconcagua ontwaren, helemaal aan de andere kant van het land. Dit was een geschikte spot om de innerlijke mens te versterken. Vervolgens volgde een lange afdaling door zanderige palmwouden. De eerste keer dat we hier zoiets gezien hebben.
Ondanks dat het park zich in dicht bewoond gebied bevindt, kwamen we helemaal niemand tegen. Een oase van rust. Ook op de camping waren we alleen. De volgende dag echter, niet meer. 's Ochtends stond er een hond aan onze tent te wachten. Deze heeft ons de hele dag niet meer losgelaten. Achttien kilometer lang heeft hij ons gevolgd. Vanaf de camping begaven we ons eerst naar een waterval en later naar een oude mijn die we overigens niet vonden. Wel zagen we iets anders. Verborgen in het struikgewas lag een verroeste bus. Een vreemde ervaring om zoiets daar te zien. Het is ons een raadsel hoe deze hier in godsnaam terecht gekomen is.
De volgende ochtend was het alweer tijd om weder te keren naar de bewoonde wereld. Onze trouwe viervoeter volgde ons nog enkele kilometers om er dan de brui aan te geven. Aangezien er hier geen bussen reden, liften we tot aan de hoofdweg om van daaruit met een combinatie van bussen terug in de stad aan te komen. We hadden het geluk om terug op dezelfde plaats te kunnen overnachten. Voor 7.5 euro per nacht per persoon kunnen we een klein huisje huren. Luxe! Al moeten we zeggen dat we onze slaapzakken prefereren boven de vermoedelijk ongewassen lakens.
Vandaag bezochten we de haven. We hadden gehoord dat er een internationale zeilrace plaatsvond en dat er de mogelijkheid bestond om de zeilschepen te bezoeken. Eens aangekomen bleek er een rij van drie kilomter aanschuivende mensen te zijn. Dit leek het ons toch niet waard. Morgen nemen we de tijd om de historische stad Valparaiso te exploreren. Dan bidden we dat er toch een kans bestaat dat Tim zijn bankkaarten op wonderbaarlijke wijze toch maandag aankomen. Indien niet, dan bidden we dat de wachttijd beperkt blijft, de verveling aanvaardbaar blijft en we daarna eindelijk gewoon weer ons goesting kunnen doen zoals we dat in een schijnbaar ver verleden deden...
Gelukkig waren we toch al in staat om vanuit Buenos Aires opnieuw naar Mendoza te reizen, terug naar de plek waar het allemaal begonnen was. Van hieruit namen we snel de bus naar Valparaiso, de stad waar we voor het begin van heel de mythe naartoe wilden gaan. Het idee was om aldaar op de bankkaarten te wachten en terwijl vanuit deze stad verschillende excursies te doen om het wachten te verzachten. In de marge van dit verhaal willen we onze frustraties jegens onze bank etaleren. Het duurde meer als een week voordat de kaarten in het bankkantoor in Belgie beschikbaar waren. Elke dag werd het opnieuw naar morgen verschoven.
Afgelopen woensdag lagen dan alleen de kaarten van Tim ter beschikking in het kantoor. Op die van Elke was het nog eens een week wachten. Beter als niets... Toch fantaseer je op dat moment over het inslaan van de ruiten van het bankkantoor. Dezelfde dag nog heeft de moeder van Tim ze per expressdienst verzonden. In de waan verkerend dat ze dan de maandag erop zouden aankomen op het consulaat in Valparaiso vertrokken we goedgeluimd naar een nationaal park in de buurt. Hierover later meer. Gisteren lazen we echter per ongeluk op het internet over de vulkaanuitbarsting in Ijsland. Deze morgend trokken we pas de conclusie dat het stilliggen van het vliegverkeer ook het aankomen van onze kaarten affecteert. God weet wanneer ze eindelijk zullen aankomen. Ondertussen begint ons geld ook alweer op te geraken. Heel de historie begint echt zijn tol te eisen. Intussen zijn we al een halve maand met bijna niets anders bezig geweest dan geldzaken en wachten op Godot. Iedere keer als we denken dat er licht aan het einde van de tunnel komt, wordt de datum weer vooruit geschoven. Uiteraard hebben we in die twee weken ook leuke dingen meegemaakt. In Buenos Aires hebben we echt fantastische mensen ontmoet waarmee we een geweldige tijd hebben gehad. Het nationale park eveneens. Toch wordt alles voortdurend overschaduwd door deze zorgen.
Natuurlijk weten we wel dat we moeten relativeren. Op de straten alleen al zien we tal van mensen die het 10 000 keer slechter hebben: daklozen, mensen zonder benen, etc. Helaas zijn we maar gewoon wat we gewoon zijn en werkt relativeren niet altijd. Soms doorkruisen sadistische fantasieen jegens de mensen die ons beroofd hebben stiekem onze gedachtenwereld. We zijn ook maar mensen.
Om de overheersend negatieve toon toch wat om te buigen, nu iets meer over de leuke dagen die we hebben gehad. Niet ver van Valparaiso ligt het parque national La Campana. Het nationale park ligt volledig binnen het kustgebergte van Chili. Chili kent twee gebergten. Op de grens met Argentinie de Andes waar bijna al onze vorige trektochten plaatsvonden en aan de andere kant van de centrale vallei het kustgebergte. Binnen de grenzen van het nationale park bevinden zich de hoogste toppen van het kustgebergte. Een van deze twee toppen is ooit door Darwin beklommen en is nu een zeer populaire klim die binnen enkele uren voltooid kan worden. Het is niet moeilijk maar zou spectaculaire uitzichten van Aconcagua aan de ene kant en de Pacifische oceaan aan de andere kant opleveren. Helaas kwamen we de dag voor ons vertrek te weten dat de klim gesloten was vanwege de aardbeving en het daarmee gepaarde risico op vallende stenen. Een kleine teleurstelling maar dat kon er nog wel bij. Er waren nog genoeg andere dingen te doen.
De volgende dag bereikten we met een combinatie van trein en minibus vlot het nationale park. De centrale vallei en het gebied rond Santiago staan echt in schril contrast met Patagonie. De tijden dat we uren langs de weg stonden te liften of twee dagen moesten wachten op een bus lijken een ver verleden. Het hele landschap is doorkruist met grotere en kleinere wegen en buiten de beschermde gebieden is alles volgebouwd op een manier zoals we dat in Belgie kennen. Bovendien is er een onafgebroken stroom van minibusjes, tourbussen en collectivo's (goedkope taxi's met een vast traject) die naar zowat alle mogelijke bestemmingen voeren. Het bussennetwerk is hier veel beter dan dat in Belgie.
Eens we de ingang van het park hadden betaald, zetten we onze tent op dicht bij de ingang. Wildkamperen was streng verboden en de camping betalend. Wel waren er degelijke toiletten, een tafel en stromend water. We wisten dus waarvoor we betaalden. Blijkbaar was het toch mogelijk om een deel van de Sendero Andinista af te leggen, de route naar Darwins top. Alleen het laatste deel zou gesloten zijn. Voor ons was het een vraagteken waarom de route Sendero Andinista was gedoopt aangezien het niet in de Andes is gelegen. Hoe dan ook was het deel dat we konden afleggen niet echt de moeite. We bereikten het eindpunt veel te snel en echt spectaculaire uitzichten waren er niet. Wel slaagden we erin om prachtige foto's te maken van een vosje dat onverschrokken op de weg bleef zitten, ook toen we erg dichtbij kwamen.
De camping deelden we verrassend genoeg met slechts 1 ander koppel waar we overigens geen contact mee hadden. Niet onze fout, toen we 'Buenos Dias' zeiden, keken ze ons nauwelijks aan. Het werd dus een rustige nacht en de volgende ochtend braken we onze tent af. Het plan van de dag was om het hele nationale park te doorkruisen om uiteindelijk bij een andere ingang aan het andere eind van het park uit te komen. De eerste kilometers voerden over een relatief stijl pad in de blakende zon. Het is nauwelijks te geloven hoe warm het nog was. Ondertussen is het toch al diep in de herfst hier. Onderweg werden we even opgeschrikt door een briesend everzwijn en later door een bronstig loeiende stier. Het is vreemd, waar wij koeien alleen kennen vanachter prikkeldraad, lopen ze hier rond op de gekste plaatsen: op stranden, naast ravijnen, grazend tussen palmbomen,.. Na enkele uren kwamen we op het hoogste punt uit. Van hieruit konden we eindelijk recht het nationale park inkijken. Dit was gewoon prachtig. Voor ons strektte een met palmbomen overdekte vallei zich uit. Daarachter het in nevel gehulde kustgebergte en nog verder konden we nog net de besneeuwde top van de Aconcagua ontwaren, helemaal aan de andere kant van het land. Dit was een geschikte spot om de innerlijke mens te versterken. Vervolgens volgde een lange afdaling door zanderige palmwouden. De eerste keer dat we hier zoiets gezien hebben.
Ondanks dat het park zich in dicht bewoond gebied bevindt, kwamen we helemaal niemand tegen. Een oase van rust. Ook op de camping waren we alleen. De volgende dag echter, niet meer. 's Ochtends stond er een hond aan onze tent te wachten. Deze heeft ons de hele dag niet meer losgelaten. Achttien kilometer lang heeft hij ons gevolgd. Vanaf de camping begaven we ons eerst naar een waterval en later naar een oude mijn die we overigens niet vonden. Wel zagen we iets anders. Verborgen in het struikgewas lag een verroeste bus. Een vreemde ervaring om zoiets daar te zien. Het is ons een raadsel hoe deze hier in godsnaam terecht gekomen is.
De volgende ochtend was het alweer tijd om weder te keren naar de bewoonde wereld. Onze trouwe viervoeter volgde ons nog enkele kilometers om er dan de brui aan te geven. Aangezien er hier geen bussen reden, liften we tot aan de hoofdweg om van daaruit met een combinatie van bussen terug in de stad aan te komen. We hadden het geluk om terug op dezelfde plaats te kunnen overnachten. Voor 7.5 euro per nacht per persoon kunnen we een klein huisje huren. Luxe! Al moeten we zeggen dat we onze slaapzakken prefereren boven de vermoedelijk ongewassen lakens.
Vandaag bezochten we de haven. We hadden gehoord dat er een internationale zeilrace plaatsvond en dat er de mogelijkheid bestond om de zeilschepen te bezoeken. Eens aangekomen bleek er een rij van drie kilomter aanschuivende mensen te zijn. Dit leek het ons toch niet waard. Morgen nemen we de tijd om de historische stad Valparaiso te exploreren. Dan bidden we dat er toch een kans bestaat dat Tim zijn bankkaarten op wonderbaarlijke wijze toch maandag aankomen. Indien niet, dan bidden we dat de wachttijd beperkt blijft, de verveling aanvaardbaar blijft en we daarna eindelijk gewoon weer ons goesting kunnen doen zoals we dat in een schijnbaar ver verleden deden...
maandag 12 april 2010
Eindelijk terug op weg
Na al het geregel hebben we eindelijk terug kunnen aansluiten waar we een week geleden onderbroken werden. We zijn ondertussen aanbeland in Valparaiso. Morgen nemen we de bus naar het nationale park La Campana. Hetgene wat we wilden doen, Cerro la Campana beklimmen, gaat helaas niet door. Je kan de berg niet meer beklimmen omwille van de aardbeving. Toch zouden we hier enkele dagen doorbrengen. Hopelijk kikkert dit ons wat op. De laatste week was werkelijk een rotperiode.
dinsdag 6 april 2010
Maar het kan natuurlijk altijd erger...
Na het voorval restte ons niets anders dan de nachtbus naar Buenos Aires te nemen. Hier zouden we een nieuw paspoort voor Tim kunnen laten aanmaken. Na een busrit van 15 uur arriveerden we in Buenos Aires. Aldaar vonden we de ambassade vrij vlot. Helaas was deze gesloten vanwege paasmaandag. Op zoek naar een slaapplaats werden we, je raadt het nooit, opnieuw beroofd! Deze keer was Elke het slachtoffer. Hetzelfde scenario: alle documenten + bankkaarten weg. Daar stonden we dan. Dit betekende dat we gewoon geen plaats hadden om naartoe te gaan, geen geld voor onderdak of wat dan ook. Gelukkig waren er ooggetuigen die ons onderdak hebben aangeboden en zelfs veel meer dan dat. Deze nacht hadden we dus een dak boven ons hoofd en ondertussen hebben we geld via Western Union om de week door te komen. Ook de paspoorten zijn verbazend snel in orde gebracht, al moet gezegd dat het personeel van de ambassade niet echt behulpzaam was. Er rest ons niets anders dan te wachten totdat onze nieuwe bankkaarten vanuit België worden opgestuurd. Waarschijnlijk zitten we hier dus nog wel een week of twee vast in Buenos Aires. Joepie!
zondag 4 april 2010
paspoort gestolen!
Een sprookje kan snel veranderen in een nachtmerrie: Tim zijn rugzakje is gisteren gestolen. Niets spectaculair, het is gewoon weggenomen zonder dat hij het gemerkt heeft.
De gevolgen daarentegen zijn wel spectaculair. Alle belangrijke documenten zijn weg: paspoort, bankkaart, visakaart, gsm, inentingskaart, usb met al onze foto's en nog enkele minder belangrijke spullen. De aangifte bij de politie is al gebeurd. De bankkaarten zijn binnen het half uur geblokkeerd. Nu rest er ons niets anders dan naar Buenos Aires te gaan, helemaal aan de andere kant van het land om bij de ambassade een nieuw document te bekomen. Dit kan waarschijnlijk lang duren en het is nog maar de vraag of hij met dit noodducument andere landen in kan.
Als het onze reis al niet tot een vervroegd einde brengt, zal het ons toch alleszinds een hoop miserie bezorgen.
De gevolgen daarentegen zijn wel spectaculair. Alle belangrijke documenten zijn weg: paspoort, bankkaart, visakaart, gsm, inentingskaart, usb met al onze foto's en nog enkele minder belangrijke spullen. De aangifte bij de politie is al gebeurd. De bankkaarten zijn binnen het half uur geblokkeerd. Nu rest er ons niets anders dan naar Buenos Aires te gaan, helemaal aan de andere kant van het land om bij de ambassade een nieuw document te bekomen. Dit kan waarschijnlijk lang duren en het is nog maar de vraag of hij met dit noodducument andere landen in kan.
Als het onze reis al niet tot een vervroegd einde brengt, zal het ons toch alleszinds een hoop miserie bezorgen.
zaterdag 3 april 2010
¡gracias a dios!
We hadden het geluk om de volgende dag transport te vinden naar Vallecitos. Vallecitos is niet meer als een verzameling skilodges. We arriveerden rond de middag dus we hadden nog voldoende tijd om te zoeken achter een geschikte kampeerplek. Het vinden hiervan was een waar huzarenstukje. Uiteindelijk troffen we te midden van een bultig mijnenveld van koeienstronten toch een min of meer geschikt plekje aan. De koeien en paarden liepen hier vrij rond. De weersituatie op dat moment was niet erg bemoedigend. Omdat alles bedekt was onder een tapijt van dikke wolken beseften we niet eens waar we eigenlijk waren. Toch deden we maar wat we eigenlijk van plan waren: het beklimmen van Lomas Blancas, een 3800 meter hoge bergtop. Dit was niet echt een bijzondere ervaring aangezien we geen hand voor de ogen zagen en de top alleen maar vonden door blind te navigeren met het kompas. Op enkele uurtjes waren we al terug.
De dag erop echter was alles tot onze verbazing opgeklaard. De avond voordien hadden we voor onszelf Cerro Stepanek op het programma gezet. Dit was een veel betere ervaring. Hoewel het niet gemakkelijk navigeren was, konden we er toch met volle teugen van genieten. Die volle teugen waren echt wel nodig om genoeg lucht binnen te krijgen. Na vier uur klimmen bereikten we de 4100 meter hoge top. Van daaraf konden we een deel van de Cordon del plata overzien. Ook zagen we het skiresort vanwaar we vandaan kwamen, niet zoveel verder maar ontzettend veel meters lager. Aangezien het zelfs op die hoogte nog aangenaam warm was, aten we rustig ons brood op vooraleer af te dalen. De weg kennend ging dit stukken sneller.
Ook de dag erna hadden we gepland om een andere nabijgelegen top te beklimmen maar het weer besliste hier anders over. Opnieuw werden we overwelmd door wolken. Na wat aarzelen braken we dan toch de tent maar af. We beseften dat we al blij mochten zijn met die ene mooie dag. Het is tenslotte al herfst en de kans op mooi weer neemt af. Omdat we pas om 17u een bus terug hadden, brachten we de dag -al matédrinkend- door in de skilodge. Het was ondanks het lange wachten een zeer gezellig dagje.
Toen we 's avonds in het hostel aankwamen, wachtte ons nog een onaangename verrassing. Het rugzakje van Elke dat we daar hadden achtergelaten, was verdwenen. De kast waar we onze spullen hadden achtergelaten was helemaal door elkaar gehaald. Met het koude zweet op de rug doorzochten we de hele boel. Na enkele minuten kwam de zich anders zo sympathiek voordoende eigenaar ziedend aangelopen. Hij begon te roepen dat we moesten verdwijnen omdat we zijn kast overhoop haalden. Hij gebood ons de volgende dag terug te komen omdat de kuisvrouw er dan zou zijn. Lipbijtend dropen we af. We wisten immers dat we ons in een zwakke positie bevonden. Aangezien het hostel geen verantwoordelijkheid had over onze spullen, hadden we geen poot om op te staan en moesten we wel meewerken. Vermits er geen plaats meer was, moesten we ook een andere slaapplaats zoeken. Die vonden we gelukkig snel bij twee erg leuke mensen. Toen we over het voorval vertelden, wisten ze ons mee te delen dat de eigenaar bekend staat voor diefstal bij zijn gasten. Ze raadden ons aan om naar de politie te gaan. Omdat het rugzakje alleen personalia bevatte, zonder veel waarde voor iemand anders, konden we moeilijk geloven dat dit werkelijk gestolen was. Toch gingen we met de moed laag in de schoenen de volgende ochtend terug. De kuisvrouw hielp ons zoeken en vond onmiddellijk het rugzakje. Bizar genoeg op een plaats waar we de vorige dag belachelijk grondig hadden gekeken. Bovendien leek het alsof er in het rugzakje gerommeld was. We kunnen dit natuurlijk niet met zekerheid zeggen maar het voelt allemaal toch wel verdacht aan. Alleszinds zijn we blij dat we het rugzakje en de volledige inhoud ervan terughebben.
Morgen reizen we verder. We zoeken vanavond nog uit waarnaartoe. Er zijn twee opties die onze twijfel genieten. Ofwel reizen we enkele uren noordwaarts naar San Juan alwaar de Valle de la Luna te bezichtigen valt. Dit is een droge rotsformatie die door de wind in allerlei knotsgekke vormen is geërodeerd. Het lijkt wel interessant maar ook erg droog en kaal. De tweede optie is om de grens met Chili over te steken en naar een weinig bezocht nationaal park in de buurt van Santiago te gaan.
De dag erop echter was alles tot onze verbazing opgeklaard. De avond voordien hadden we voor onszelf Cerro Stepanek op het programma gezet. Dit was een veel betere ervaring. Hoewel het niet gemakkelijk navigeren was, konden we er toch met volle teugen van genieten. Die volle teugen waren echt wel nodig om genoeg lucht binnen te krijgen. Na vier uur klimmen bereikten we de 4100 meter hoge top. Van daaraf konden we een deel van de Cordon del plata overzien. Ook zagen we het skiresort vanwaar we vandaan kwamen, niet zoveel verder maar ontzettend veel meters lager. Aangezien het zelfs op die hoogte nog aangenaam warm was, aten we rustig ons brood op vooraleer af te dalen. De weg kennend ging dit stukken sneller.
Ook de dag erna hadden we gepland om een andere nabijgelegen top te beklimmen maar het weer besliste hier anders over. Opnieuw werden we overwelmd door wolken. Na wat aarzelen braken we dan toch de tent maar af. We beseften dat we al blij mochten zijn met die ene mooie dag. Het is tenslotte al herfst en de kans op mooi weer neemt af. Omdat we pas om 17u een bus terug hadden, brachten we de dag -al matédrinkend- door in de skilodge. Het was ondanks het lange wachten een zeer gezellig dagje.
Toen we 's avonds in het hostel aankwamen, wachtte ons nog een onaangename verrassing. Het rugzakje van Elke dat we daar hadden achtergelaten, was verdwenen. De kast waar we onze spullen hadden achtergelaten was helemaal door elkaar gehaald. Met het koude zweet op de rug doorzochten we de hele boel. Na enkele minuten kwam de zich anders zo sympathiek voordoende eigenaar ziedend aangelopen. Hij begon te roepen dat we moesten verdwijnen omdat we zijn kast overhoop haalden. Hij gebood ons de volgende dag terug te komen omdat de kuisvrouw er dan zou zijn. Lipbijtend dropen we af. We wisten immers dat we ons in een zwakke positie bevonden. Aangezien het hostel geen verantwoordelijkheid had over onze spullen, hadden we geen poot om op te staan en moesten we wel meewerken. Vermits er geen plaats meer was, moesten we ook een andere slaapplaats zoeken. Die vonden we gelukkig snel bij twee erg leuke mensen. Toen we over het voorval vertelden, wisten ze ons mee te delen dat de eigenaar bekend staat voor diefstal bij zijn gasten. Ze raadden ons aan om naar de politie te gaan. Omdat het rugzakje alleen personalia bevatte, zonder veel waarde voor iemand anders, konden we moeilijk geloven dat dit werkelijk gestolen was. Toch gingen we met de moed laag in de schoenen de volgende ochtend terug. De kuisvrouw hielp ons zoeken en vond onmiddellijk het rugzakje. Bizar genoeg op een plaats waar we de vorige dag belachelijk grondig hadden gekeken. Bovendien leek het alsof er in het rugzakje gerommeld was. We kunnen dit natuurlijk niet met zekerheid zeggen maar het voelt allemaal toch wel verdacht aan. Alleszinds zijn we blij dat we het rugzakje en de volledige inhoud ervan terughebben.
Morgen reizen we verder. We zoeken vanavond nog uit waarnaartoe. Er zijn twee opties die onze twijfel genieten. Ofwel reizen we enkele uren noordwaarts naar San Juan alwaar de Valle de la Luna te bezichtigen valt. Dit is een droge rotsformatie die door de wind in allerlei knotsgekke vormen is geërodeerd. Het lijkt wel interessant maar ook erg droog en kaal. De tweede optie is om de grens met Chili over te steken en naar een weinig bezocht nationaal park in de buurt van Santiago te gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
