We hadden het geluk om de volgende dag transport te vinden naar Vallecitos. Vallecitos is niet meer als een verzameling skilodges. We arriveerden rond de middag dus we hadden nog voldoende tijd om te zoeken achter een geschikte kampeerplek. Het vinden hiervan was een waar huzarenstukje. Uiteindelijk troffen we te midden van een bultig mijnenveld van koeienstronten toch een min of meer geschikt plekje aan. De koeien en paarden liepen hier vrij rond. De weersituatie op dat moment was niet erg bemoedigend. Omdat alles bedekt was onder een tapijt van dikke wolken beseften we niet eens waar we eigenlijk waren. Toch deden we maar wat we eigenlijk van plan waren: het beklimmen van Lomas Blancas, een 3800 meter hoge bergtop. Dit was niet echt een bijzondere ervaring aangezien we geen hand voor de ogen zagen en de top alleen maar vonden door blind te navigeren met het kompas. Op enkele uurtjes waren we al terug.
De dag erop echter was alles tot onze verbazing opgeklaard. De avond voordien hadden we voor onszelf Cerro Stepanek op het programma gezet. Dit was een veel betere ervaring. Hoewel het niet gemakkelijk navigeren was, konden we er toch met volle teugen van genieten. Die volle teugen waren echt wel nodig om genoeg lucht binnen te krijgen. Na vier uur klimmen bereikten we de 4100 meter hoge top. Van daaraf konden we een deel van de Cordon del plata overzien. Ook zagen we het skiresort vanwaar we vandaan kwamen, niet zoveel verder maar ontzettend veel meters lager. Aangezien het zelfs op die hoogte nog aangenaam warm was, aten we rustig ons brood op vooraleer af te dalen. De weg kennend ging dit stukken sneller.
Ook de dag erna hadden we gepland om een andere nabijgelegen top te beklimmen maar het weer besliste hier anders over. Opnieuw werden we overwelmd door wolken. Na wat aarzelen braken we dan toch de tent maar af. We beseften dat we al blij mochten zijn met die ene mooie dag. Het is tenslotte al herfst en de kans op mooi weer neemt af. Omdat we pas om 17u een bus terug hadden, brachten we de dag -al matédrinkend- door in de skilodge. Het was ondanks het lange wachten een zeer gezellig dagje.
Toen we 's avonds in het hostel aankwamen, wachtte ons nog een onaangename verrassing. Het rugzakje van Elke dat we daar hadden achtergelaten, was verdwenen. De kast waar we onze spullen hadden achtergelaten was helemaal door elkaar gehaald. Met het koude zweet op de rug doorzochten we de hele boel. Na enkele minuten kwam de zich anders zo sympathiek voordoende eigenaar ziedend aangelopen. Hij begon te roepen dat we moesten verdwijnen omdat we zijn kast overhoop haalden. Hij gebood ons de volgende dag terug te komen omdat de kuisvrouw er dan zou zijn. Lipbijtend dropen we af. We wisten immers dat we ons in een zwakke positie bevonden. Aangezien het hostel geen verantwoordelijkheid had over onze spullen, hadden we geen poot om op te staan en moesten we wel meewerken. Vermits er geen plaats meer was, moesten we ook een andere slaapplaats zoeken. Die vonden we gelukkig snel bij twee erg leuke mensen. Toen we over het voorval vertelden, wisten ze ons mee te delen dat de eigenaar bekend staat voor diefstal bij zijn gasten. Ze raadden ons aan om naar de politie te gaan. Omdat het rugzakje alleen personalia bevatte, zonder veel waarde voor iemand anders, konden we moeilijk geloven dat dit werkelijk gestolen was. Toch gingen we met de moed laag in de schoenen de volgende ochtend terug. De kuisvrouw hielp ons zoeken en vond onmiddellijk het rugzakje. Bizar genoeg op een plaats waar we de vorige dag belachelijk grondig hadden gekeken. Bovendien leek het alsof er in het rugzakje gerommeld was. We kunnen dit natuurlijk niet met zekerheid zeggen maar het voelt allemaal toch wel verdacht aan. Alleszinds zijn we blij dat we het rugzakje en de volledige inhoud ervan terughebben.
Morgen reizen we verder. We zoeken vanavond nog uit waarnaartoe. Er zijn twee opties die onze twijfel genieten. Ofwel reizen we enkele uren noordwaarts naar San Juan alwaar de Valle de la Luna te bezichtigen valt. Dit is een droge rotsformatie die door de wind in allerlei knotsgekke vormen is geërodeerd. Het lijkt wel interessant maar ook erg droog en kaal. De tweede optie is om de grens met Chili over te steken en naar een weinig bezocht nationaal park in de buurt van Santiago te gaan.
zaterdag 3 april 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten