donderdag 24 juni 2010

Huayna Potosi

Reeds om acht uur ´s morgens werd ik verwacht aan de deur van het kantoor. Aldaar werd ik opgewacht door een bekend scenario: Miguel, dezelfde taxi chauffeur en dezelfde Toyota die ons een week eerder over de duivelse Boliviaanse wegen had gevoerd. Deze keer wachtte mij echter een kortere en meer comfortabele rit. Een uurtje of twee met tussenstop in El Alto -voor het inslaan van "alimentos"- bracht mij tot aan Campo Bajo. Bajo (laag) is echter een misleidend begrip aangezien de refugio zich reeds op 4600 meter hoogte bevindt. Aan de refugio was het een feestelijke bedoeling. Blijkbaar was het een feestdag op de Aymara-kalender. Op 21 juni viert men Año Neuvo, de kortste dag van het jaar en de terugkeer van de zon. Concreet houdt dit in dat een groepje mensen stomdronken staat te dansen op Boliviaanse en andere muziek. De refugio zelf was zeer proper en comfortabel naar Boliviaanse standaarden. Op het zolderkamertje waar we ons te slapen konden leggen lagen zelfs matrassen. Na een vroege lunch van rijst en kip, afgehaald in El Alto, hesen we ons in onze thermische broek, bonden we onze plastic botten aan de voeten en begaven we ons met crampons en ijsbijl in de hand naar een nabijgelegen gletsjer. Het was slechts een half uurtje stappen maar een bijzonder stuntelig half uurtje. Wandelen op van die stijve kunststof botten is niet van de poes. Dit schoeisel is echter noodzakelijk aangezien ledere trekking botten simpelweg bevriezen op grote hoogte, bovendien zijn extreem stijve zolen noodzakelijk om gletsjers te beklimmen. Aan de voet van de gletsjers bonden we onze crampons om en gingen we aan het werk. We oefenden wat basispasjes op het ijs: omhooglopen, dalen en traverseren. Erg moeilijk was dat niet dus waren we daar snel mee klaar. Aangezien ik een persoonlijke gids had gehuurd -ik wil mijn succes niet laten afhangen van een tweede persoon die ik niet ken- was er veel tijd over. De gids stelde voor om ons nog wat te vermaken. We exploreerden de gletsjer, rappeleerden in een gletsjerspleet en klommen er vervolgens weer uit. Nadat de gids mij beveiligd had kon ik met twee ijsbijlen ter hand een verticale ijswand van een meter of vijf beklimmen. Zalig was dat! Daar was ik dan: op 5000m hoogte recht dat ijs op. Soms was dat even moeilijk, op sommige plekken is het ijs zo hard dat zelfs de punten van mijn crampons en ijsbijlen gewoon uitgleden. Reeds om drie uur waren we terug in de refugio alwaar thee en koekjes werden geserveerd. ´s Avonds werd duidelijk dat ik heel wat klimgenoten had: zo´n acht anderen. Aan tafel maakten we kennis en er werd gezellig gebabbeld. Onder hen bevonden zich twee Nederlanders die half Zuid-Amerika aan het doorfietsen waren. Zeer interessante verhalen leverde dat op. Onder mijn gezellen hadden verschillenden reeds hoofdpijn door de hoogte. Van sommigen kon je al weten dat ze de top nooit zouden halen, hoofdzakelijk omdat ze zichzelf te weinig tijd gunnen om te acclimatiseren. Er werd vroeg naar bed gegaan maar voor mij was het moeilijk om de slaap te vatten.

De dag nadien stond er maar een enkele activiteit op het programma: campo bajo verlaten en naar campo alto trekken. Aangezien deze trek maximum 3 uur in beslag kon nemen hadden we een zee van tijd. Toch vertrokken we redelijk vroeg. Anderhalf uur later waren we al boven. Ondanks de hoogte voelde ik me nog steeds prima en kon ik nog steeds goed tempo maken. Toch moest ik even slikken toen ik de besneeuwde bergtop van Huayna Potosi boven de refugio zag uittorenen. 6088 meter, een heel verschil met 5130 waarop de refugio zich bevond. De uitzichten waren al hemels: talloze bergpieken, de yungas die net aan het oog worden ontrokken door de cordillera en de wolken die vanachter het gebergte opstijgen en zich langzaam -naarmate de namiddag vordert- als hongerige tongen door de valleien glijden. Nog maar eens werd bewezen dat je in Zuid-Amerika echt overal honden tegenkomt. Aan de refugio bevond zich een trouwe viervoeter, wat doet dat beest daar in godsnaam? Die avond was weer gezellig, er voegden zich nog enkele anderen bij ons die rechtstreeks van La Paz naar het hoogteamp waren getrokken. Degenen die beneden al hoofdpijn hadden kregen dit natuurlijk nog erger. Anderen begonnen zich ook slecht te voelen. Ik voelde mij goed, alleen kon ik weer niet slapen. De zenuwen en het vooruitzicht dat we om middernacht al moesten opstaan hielpen niet bepaald. Het was meer wachten dan slapen.

Toen men ons kwam "wakker maken" was ik opgelucht. We nuttigden een snel ontbijt en hesen ons in onze kleren en botten. Meteen besefte ik dat naar toilet gaan een herculeswerk zou worden. Met een tight, trekkingbroek en klimbroek met bretellen om de benen, de romp gehuld in trui, fleece en donsjas en daarbovenop nog eens een harnas was het een opgave om te urineren een dooddoener om een grote boodschap te verlaten. Angstig besefte ik dat een plotse diarreescheut op de berg het einde van de tocht zou kunnen betekenen. Aldus nam ik met dubbele gevoelens van iemand een Immodiumpil aan. De enige pil die ik geslikt heb, rondom mij werd er lustig Diamox (tegen de hoogte), Ibuprofen (tegen de hoofdpijn) en Paracetamol geslikt. Vervolgens togen we op weg, aan de voet van de gletsjer bonden we onze crampons om. In het donker baanden we ons een weg over het ijs. De hemel was wolkenloos en de maan helder, een mooie nacht. Ondanks de hoogte voelde ik mij enorm sterk en fit, onder mij zag ik de hoofdlampen van de anderen steeds kleiner worden. Na het gletsjerstuk voerde de route over een redelijk gemakkelijk en niet al te stijl stuk sneeuw. We vorderden snel en de ademhaling verliep nog steeds zonder problemen. Na drie uur stonden we slechts enkele honderden meters onder de top. Het werd duidelijk dat we aan dit tempo te vroeg op de top zouden aankomen. Met te vroeg bedoel ik in het donker en zonder uitzichten. De gids stelde mij voor een keuze: de gewone weg of een meer technische benadering. Zonder aarzelen koos ik voor dat laatste. In het donker kon ik niet zien waar ik op het punt stond aan te beginnen. Enkele minuten later liepen we terug over knisperend ijs. Even kreeg ik een krop in de keel toen de gids mij meedeelde dat we ons op een ijsgrot bevonden. Dit is een grote holte in het ijs, met andere woorden: als de korst ijs waarop we ons bevonden brak zouden we naar beneden storten. Snel kozen we een andere route en staken een spleet in het ijs over. Ik plantte mijn ijsbijl in het ijs aan de overkant en zwierde mezelf over. Vervolgens begreep ik wat meer technisch inhield: het ging omhoog over een ijswand die loodrecht aanvoelde maar waarschijnlijk ongeveer 75 procent stijl moet geweest zijn. Nu ging het klimmen echt langzaam, elke stap was een taak opzich. Op de punten van onze crampons en met de ijsbijl op het ijs inhakkend hesen we ons naar boven. Ergens was ik blij dat het donker was en ik niet kon zien hoe diep de afgrond zich onder mij uitstrekte. Meer als een uur gingen we zo door. Eens boven de 6000 meter begon alles toch iets moeilijker te worden. Net toen ik begon te wensen dat ik de gemakkelijke weg had genomen kwamen we op de top aan. Het was nog donker. Alleen de lichtzee van El Alto vormde een betoverend zicht. Diep onder mij zag ik andere klimmers naar boven komen. Vier uur hadden we nodig om de top te bereiken. We wachtten op de zonsopgang maar na een half uur dwong de koude ons om af te dalen. Het was immers 15 graden onder nul. De afdaling deden we langs de gewone weg, over een hachelijke en rotsige bergrug. Hierop brak ik een van mijn crampons die we vervolgens oplapten met plastic strips. Erg veel vertrouwen boezemde dit niet in. Als dit op die stijle wand was gebeurd...

Ondertussen begon de zon op te komen en werden we getrakteerd op prachtige uitzichten. La Paz, Illimani, alle omringende bergen, de wolken die door de valleien golfden. De afdaling deden we lopend waar dat ging waardoor we na 1,5 uur al aan campo alto terugwaren. Aldaar at ik blij een soep om vervolgens mijn spullen bijeen te zoeken. Beneden werd duidelijk dat lang niet iedereen het gehaald had. Twee mannen zijn nooit vertrokken omdat ze zich te slecht voelden. Een meisje is voor de helft teruggekeerd en drie anderen vlak voor de top. Moe maar voldaan begon ik aan de afdaling naar campo bajo alwaar transport zou wachten op ons. Beneden stond er ons een onaangename verassing te wachten. Blijbaar hadden ontevreden locals tussen La Paz en Huayna Potosi een wegblokkade opgeworpen. De reden daar ben ik nog steeds niet achter gekomen maar duidelijk was dat vooral toeristen de weg werd belemmerd. Gevolg: een gigantische omweg door het gebergte moest gemaakt worden. Een gemakkelijke rit van 1.5 uur werd thans omgetoverd tot een hachelijk avontuur over hobbelige wegjes met darmomdraaiende haarspeldbochten. De chauffeur was een roekeloze jonge kerel die zijn taxi veel te snel door de bochtjes zwierde. Vaak hield ik met klamme hand mijn hart vast. Op bepaalde momenten was ik enorm bang. De angstjes die ik soms bij het beklimmen van de berg voelde verbleekten volledig. Na vier uur zweten reden we La Paz binnen. De chauffeur kende zijn weg niet zo goed en hij bleef eindeloos rondrazen door de veel te drukke straten. Talloze keren was ik ervan overtuigd dat we een fatale botsing zouden veroorzaken. Een keer werden we zelfs tegengehouden door de politie. Nadat die stiekem wat geld kreeg toegestopt liet hij ons verder met rust.

Eindelijk kwam ik dan toch heelhuids in ons hostel aan, extreem blij dat ik me na die helse rit terug kon herenigen met Elke.

Wat nu? Vandaag hebben nog maar eens een dagje in La Paz rondgehangen: de was gedaan, wat inkoopjes gedaan,... Ondertussen hebben we deze stad wel gezien. Het viel mij op dat ademen in La Paz steeds erg moeilijk blijft, zelfs na het beklimmen van een 6000er. Waarschijnlijk wordt dit meer veroorzaakt door de extreme vervuiling dan door de hoogte, zoals we eerst dachten. Het probleem lijkt erger geworden nu het weer stabiel is en het niet meer regent. Vandaag waren we ook getuige van een bijzondere gebeurtenis. De stad die anders bezaaid is met talloze marktkraampjes zal voorgoed veranderen. Alle marktkramers moeten opkrassen en alle stalletjes worden nu geconcentreerd in een gigantisch, koud ogend en modern gebouw. Morgen zou alles verplaatst moeten zijn. Hoe dan ook... morgenmiddag nemen we de bus naar Rurranebaque, een stadje in het Amazone basin. Vanhieruit willen we de pampas of de jungle bezoeken, een mooie bijna-afsluiter lijkt ons. Het belooft wel een lange en tergende busrit te worden.

Huayna Potosi

En wederom bevinden we ons in de besmogde straten van La Paz. Veilig en wel. Ik heb de top van Huayna Potosi bereikt: 6088 meter, maar liefst. Later meer hierover. Morgen nemen we een bus naar een stadje in de Amazone.

zondag 20 juni 2010

Me cansare, me cansare...

(Alleen geschreven door Tim)

Elke keer als we er van overtuigd waren dat we onze bestemming nooit zouden bereiken bleek onze angst ongegrond te zijn. Kreunend en protesterend stampte de auto zich een weg naar boven. Met klamme handen hielden we ons hart vast. Zo nu en dan werden we opgeschrikt door het geluid van schrapend metaal, rotsen die de onderkant van de auto geselden.
"¡Bajamos!" riep de gids. Het teken dat we nog maar eens moesten uitstappen om rotsen naar de kant van de weg te slepen of de auto uit een greppel te duwen. De chauffeur en de gids maakten een ontspannen indruk. Er werd gelachen, een nootje gezongen, niets aan de hand. De loeiende motor van de geschoffeerde automobiel vormde het achtergrondkoor. Naar adem happend op deze hoogte schreeuwde het stuk mechaniek om genade.


Eerder die ochtend stond Miguel, onze gids, ons op te wachten aan ons hostal. Een eerste blik op ons transportmiddel leerde ons dat hij alles tot in de puntjes had voorbereid. De wagen was volgestouwd met levensmiddelen en kampeeruitrusting. De auto zelf was een doodgewone taxi, de chauffeur een vriend die hij had opgetrommeld. Niet veel later reden we het ochtendlijke La Paz in, Calle Montes op, de vallei uit, richting El Alto en de altiplano. Een weg die we al zo vaak hebben afgelegd maar ons toch blijft fascineren. Onder weg hielden we halt om de kok op te pikken. Een kok? Dat was nieuw. We hadden verwacht dat de gids zou koken, samen met ons. Neen, alles was groots georganiseerd. Helaas kwam er niemand opdagen. De gids liep zenuwachtig rondjes te draaien buiten de auto, nu en dan proberend betreffende te bereiken met zijn GSM. Een uur te laat kwam dan uiteindelijk onze kok opdagen. De kok bleek echter een kokkin te zijn, 56 jaar oud en evenveel kilos aan overgewicht. Zenuwachtig vroeg ik of zij de hele tocht met ons zou meestappen. Ja, was het antwoord. Of ze dit ooit al eerder had gedaan? No, es la primera vez. De eerste keer. Toen we een kwartiertje later de altiplano overreden en de cordillera real de horizon sierde deden haar reacties vermoeden dat ze nog nooit een berg van dichtbij had gezien. De moed zonk ons in de schoenen. Later, uit gesprekken, zou blijken dat het om de schoonmoeder van onze gids ging. Hij had haar opgetrommeld omdat de gebruikelijke kokkin, een jonge vrouw en tevens haar dochter en partner van de gids, niet kon. Een leugentje ter overtuiging werd hiervoor niet geschuwd: Miguel had haar gezegd dat zijn clienten oudere mensen zijn die slecht te been zijn. Toen we de vrouw vroegen of ze dit alles wel zag zitten: Me cansare, me cansare. Ik zal me vermoeien, ik zal me vermoeien...

Vier hobbelige uren later kwamen we aan op het startpunt van de trek. Een meer, bergen, een gletsjer in de verte, het was een betoverende plaats. Onmiddelijk hadden we lunch, uitgebreid, zoals dat de volgende dagen altijd zou zijn. Die namiddag deden we niet veel meer dan alle uitrusting vanuit de auto over een riviertje naar onze kampplaats (4600 meter) dragen. Snel zetten we de tenten op en installeerden we het nodige. De gids had zelfs een heuse kooktent en stoeltjes voorzien waardoor onze camping meer op het basiskamp van een Mount Everest expeditie leek dan op een het tentenkamp voor een gewone trekking van enkele daagjes. Vervolgens ging onze kokkin weer aan het koken terwijl de gids ezels ging zoeken om al dat gewicht te torsen. Snel was hij terug met het nieuws dat de lastdieren gevonden waren. Ze zouden smorgens vroeg paraat staan. Na een te rijke maaltijd doken we onze slaapzak in.

De volgende ochtend ontwaakten we in een natte tent. s· Nachts wordt het buiten immers zo koud dat alle ademlucht condenseert. Dit was niet het enige euvel. Elke werd wakker met hoogteziekte: diarree, overgeven, zwakheid waren de symptomen. Na het opbreken van het kamp begonnen we met weinig hoop aan de trek. De eerste dag was relatief lang en voerde ons over een hoogte van 4800 meter. Vanop de pas konden we Huayna Potosi in de verte zien opdoemen. Elke kreeg de hele dag geen hap door de keel en Tim heeft voor het grootste gedeelte haar rugzak moeten dragen. s Avonds kampeerden we op een grasvlakte aan een riviertje. Elke voelde zich al iets beter maar kon nog steeds niet eten. De kokkin had de eerste dag overleefd, traag en met veel moeite.

Dag twee moet de beste geweest zijn. De hoogtedemonen hadden de darmen van Elke verlaten en ze kon haar rugzak alweer zelf torsen. Na een goed ontbijt werden de ezels bepakt en voerde de route ons weer over enkele spectaculaire passen. Vrij vroeg in de namiddag kwamen we al op onze bestemming aan: het basiskamp van Condoriri. De berg ontleent zijn naam aan zijn fysieke gelijkenis met een Condor. Dreigend strekt hij zijn vleugels uit over een azuurblauw meer. In de verte loemde een gletsjer. Omdat het zo vroeg was en Tim zich nog kiplekker voelde stelde hij voor aan de gids om in de namiddag dichter naar de gletsjer te trekken. Elke, veel beter maar nog steeds niet 100 procent, zag dit niet zitten en bleef in de kooktent. Na, een traditioneel uitgebreide lunch, liepen we haast de flank van de berg op richting de gletsjer. Achter ons strektte zich het Condoririmeer uit, steeds dieper, steeds verder tot we ons op de meest
magische plaats van de trek bevonden. Een kronkelende gletjes net onder de 5000 meter. Al fototrekkend daalden we af. Het dinner bestond zoals elke dag uit een extreem rijke soep die de goesting om meer en de maag om minder deed schreeuwen. Nadien volgde het segundo, een hotelwaardige maaltijd die dezelfde ambivalente gevoelens oproept.

Dag drie kan kort samengevat worden. Saai en weinig bijonder. Aangezien de gids had geoordeeld dat het aan ons tempo niet mogelijk was om de originele route in een dag te volbrengen had hij de route gewijzigd. Vanuit Condoriri daalden we over een jeepweg af naar Tuni, een klein bergdorpje, om vervolgens dezelfde weg te volgen naar onze laatste en hoogste kamp, op 4700 meter. Hier had Tim die voordien geen last had van de ijle lucht toch hoofdpijn gedurende de nacht. Of was het het slaaptekort dat zich deed gelden? Op die hoogte doe je namelijk geen oog dicht.

De vierde wandeldag (de vijfde in totaal) traden we de dag tegemoet met ijs op onze slaapzakken. Die nacht was het klaarblijkelijk nog kouder geworden dan gewoonlijk. Que frio!
Zoals ondertussen de gewoonte was geworden werd de kokkin reeds vooruitgestuurd terwijl wij onze tenten afbraken. Een half uur later gingen we haar achterna: een 5100 meter hoge pas over. Verbazend hoe dit na enkele dagen voor ons beiden zo vlot ging. Een laatste keer werden we van dichtbij getrakteerd op de beijsde flanken van Huayna Potosi voordat we na een afdaling van enkele uren weer werden opgepikt door dezelfde taxi. Moe maar voldaan keerden we over een gelukkig betere weg terug naar het vertrouwde La Paz.

Verbazend hoe de dikke kokking het geheel overleefd heeft. Hoe ze daarbovenop vaak om 5 uur s morgens opstond om een goede lunch te bereiden voor onderweg. Hoe ze dit alles niet veel trager deed als ons (vooral omdat Elke last had van de hoogte). Het was een bijzondere ervaring, op stap met een hele crew: een gids, kokkin, arriero en vier ezels. De vraagt reist echter, was dit allemaal wel nodig? Wetende dat we al zo vaak evenveel dagen hebben gedaan met alleen onze rugzak op de rug. Dat is Bolivie, soms vraag je een gids en daagt hij niet op, soms krijg je verassend genoeg wat meer. Toch prefereren we de vrijheid van het zelfstandige trekken, iets wat hier door het ontbreken van kaarten en wandelpaden moeilijk tot onmogelijk is.

Wat zijn de plannen nu? Tijdens de trektocht heb ik besloten om met dezelfde gids Huayna Potosi te beklimmen, een 6088 meter hoge berg. Acclimatisatie moet na vorige trek in orde zijn. Elke zou origineel drie dagen in La Paz blijven maar gisteren viel ons een gelukkig toeval te beurt. We hebben enkele mensen ontmoet die naar een festival zouden gaan. Elke is deze morgen met hen vertrokken en gaat waarschijnlijk de hele nacht feesten. Ikzelf ben achtergebleven in La Paz. Morgen vertrek ik naar Campo Bajo om technieken te oefenen op een gletsjer. De tweede dag trekken we naar Campo Alto en op woensdag zal de berg aangevallen worden. Als alles goed verloopt. Daarvoor bidden we!

zaterdag 19 juni 2010

Me cansare, me cansare...

En we zijn weer veilig terug in de beschaving wedergekeerd. Meer uitgebreide literatuur volgt.

maandag 14 juni 2010

Salar De Uyuni

Zoals we al vermoed hadden, was het te moeilijk om andere enthousiastelingen te vinden voor de vulkaanbeklimming. Vermits we ook geen eeuwen in Tupiza wilden ronddralen, schreven we ons na twee dagen wachten toch maar in voor de gewone standaardtour. Er stonden reeds twee mensen op de lijst. Op goed geluk voegden we onszelf hieraan toe. De dag waarop we onszelf hadden opgelegd te wachten, hebben we niet duimendraaiend doorgebracht. We maakten een wandeling in de omgeving en verkenden wat nabijgelegen canyons en rotsformaties. Het werd snel duidelijk waarom het in Bolivie vaak noodzakelijk is een gids te huren. De helft van de tijd spendeerden we met zoeken naar de juiste weg. De canyon die we wilden exploreren hebben we nooit gevonden. Gelukkig botsten we willekeurig ronddwalend op een andere canyon die ook de moeite waard was. Wel was het een verbazingwekkend zware dag. Tim is de nacht ervoor terug ziek geworden. De symptomen waren herkenbaar: zich steeds zwakker voelen gedurende de dag, tegen de avond onrustig worden en in de nacht hevige koortsrillingen gepaard gaand met spierkrampen. Wat echter nieuw was, was misselijkheid resulterend in heftig doch opluchtend braken. De volgende dag waren de symptomen verdwenen en konden we ondanks een geradbraakt gevoel toch wat wandelen. We denken dat er een soort van parasiet in ons lichaam huist.

De dag daarna stonden we vroeg in de ochtend klaar aan het kantoor waar we ons hadden ingeschreven. We maakten kennis met onze twee reisgenoten. Het was een Spaans-Italiaans koppel die blijkbaar niets anders deden als reizen. Binnenkort komen ze zelfs in Brussel wonen. Niet veel later zwierden we onze rugzak op het dak van de jeep en stapten we in wat voor de komende vier dagen ons huis zou worden. Over de eerste dag valt in wezen niet zo heel veel te vertellen. De landschappen waren redelijk saai, of beginnen we stilletjes aan wat verwend te geraken? Hoe dan ook brachten we de tijd vooral door met rijden. Kilometers afmalen zeg maar. Wel werden we al meteen getrakteerd op een eerste indruk van de gids. In het begin van de rit, had hij ons voorgesteld om verder te rijden dan gepland zodat we de tweede dag meer tijd zouden hebben om het meer interessante gedeelte te bekijken. Toen we op het punt kwamen, wou hij zijn belofte niet meer nakomen. We hebben hem echter aangezet om toch door te rijden. Vanaf dan ontpopte hij zich als een norse, onaangename kerel die de rest van de dagen niet veel meer zou zeggen. 's Avonds kregen we nog een prachtige zonsondergang te zien. Tegen 19u kwamen we aan in een hostal. De slaapplaats was zeer zeker ok maar harto frio. We bevonden ons immers op een hoogte van 4200 meter. Op deze hoogte zakt het kwik 's nachts soms tot twintig graden onder nul. Buiten de chauffeur reisde er ook een kokkin met ons mee. De maaltijden die zij bereidde waren zo lekker als onze gids onsympathiek was. Nadien kropen we zwaar ingeduffeld in bed.

Dag twee was kortom samengevat duizend keer interessanter als de eerste dag. In de ijzige kou nuttigden we ons ontbijt. Nadien poneerden we ons gehuld in donsjas en een dekentje in de jeep. Om de dag goed aan te vangen, kauwden we wat cocabladen. Het kauwen van cocabladen is in Bolivie een populair gebruik. Vooral mijnwerkers doen dit excessief. Coca onderdrukt de honger en geeft energie. Bovendien zou het enorm goed zijn tegen hoogteziekte. De verdovende werking ervan wordt duidelijk wanneer je een trosje bladeren tot pulp kauwt. De tong en het gehemelte worden een beetje gevoelloos. In het begin van de Spaanse colonisatie werd de coca verboden. Nadien toen de conquistadores ontdekt hadden dat hun slaven hierdoor beter konden werken in de mijnen met minder eten werd het gebruik aangemoedigd. Een eerste stop bracht ons bij bofedales, een vruchtbaar groen gebied met water. Normaal grazen hier llama's en alpaca's maar 's morgens was het nog te koud. Al het water -inclusief stromende riviertjes- was stijf bevroren. De rest van de route bracht ons voorbij enkele meren. Meren hebben in deze desolate vulkanische vlakte een aparte betekenis. Tegen de middag bereikten we natuurlijke termen. We hadden de gelegenheid om hier te baden. Uiteindelijk was Tim de enige die zijn volledige lichaam in het water koesterde. De anderen keken op tegen het omkleden in de koude. Volgens Tim was dit de moeite waard. Vale la pena. Nadien stopten we ons vol met heerlijke spijzen en deden we een zijtrip naar volcan Licancabur. Het gaf een bijzonder gevoel om deze vulkaan terug te zien. Ongeveer twee maanden terug hadden we dit monster al aanschouwd langs de Chileense zijde, vanuit San Pedro De Atacama. Aan de voet van de vulkaan strekte zich laguna verde uit. De onrealistisch groene kleur van het meer, wordt veroorzaakt door een hele resum zware metalen in het water. Door de aanwezigheid van deze metalen, bevriest het water pas op -40 graden. Nadien bracht de jeep ons tot op 5000 meter en vergaapten we ons aan kolkende waterpoelen en fumaroles. We eindigden de dag aan laguna roja. De rode kleur ervan is te wijten aan micro-organismen in het water. Aan dit meer wandelden we wat rond. Eindelijk de benen strekken. Vanop een afstandje zagen we flamingo's. Normaal gezien zijn er geen meer in deze tijd van het jaar maar sommigen blijven soms achter omdat ze te zwak zijn om te emigreren naar warmere oorden. Zij zullen uiteindelijk sterven van de koude en de honger. 's Avonds voegden we ons voor het avondmaal bij mensen van een andere jeep maar wel van hetzelfde agentschap. Gezellig was dat. De nacht was opnieuw koud.

De derde dag vingen we aan met een van de interessantste dingen van de dag. We reden de woestijn in en aanschouwden arbol de piedra. Dit was een rots die door de wind geerodeerd was tot een boomvormige figuur. Nadien volgden enkele uren rijden door woestijn tot we een minisalar kruisten. Hier hadden we lunch. Door de zoutvlakte liep de spoorlijn Villazon-Oruro. Een bevreemdend zicht. Nadien weken we af van onze geplande route. De avond ervoor hadden we op initiatief van een Argentijnse reisgezelle de gidsen overtuigd om de route te veranderen langs -naar verluid- meer interessante plaatsen. We kwamen overeen om hier meer voor te betalen. We passeerden gefossiliseerde koralen en nadien hielden we halt aan een grot met nog meer gefossiliseerd koraal. Vroeger voordat de Andes tot zijn huidige hoogte oprees, bevond de Altiplano zich onder zeeniveau. Daarna bleef de Altiplano nog geruime tijd onder water staan totdat al het water verdampte of wegstroomde. Hierdoor zijn er tot op heden koraalriffen op 4000 meter hoogte te zien. De meren en de zoutvlaktes zijn tevens overblijfselen van dit oude onderzeese tijdperk. De derde avond kwamen we aan in een totaal geisoleerd dorpje. De enige inkomsten komen van het toerisme. We verbleven in een zouthotel. Voordat we aten speelden we nog een partijtje voetbal met lokale kinderen. De nacht was opvallend veel warmer als alle vorige nachten. Voor we onder de wol kropen, spraken we af dat we heel vroeg zouden opstaan om de zonsopgang op de zoutvlakte te zien.

De ochtend daarop was iedereen op tijd uit bed. Toch vertrokken we te laat voor de zonsopgang door de gids. Dit deed zijn imago nog meer kelderen. Al die tijd had hij nog geen regel uitleg gegeven. Alle informatie die je hier kan lezen, kwam van de andere gids of van een Argentijnse geologe die meereisde. Echt triestig was het. Toch was de zoutvlakte overweldigend genoeg. Heel de dag hingen we rond op een eindeloze witte vlakte. Deze vlakte zou een derde van Belgie kunnen innemen. Doorheen de vlakte zorgen alleen enkele eilandjes en geisoleerde vulkanen voor enig perspectief. In de namiddag kwamen we aan in Uyuni, het eindpunt van de tour. We moesten een evaluatieblad invullen waarin we ons negatief uitlieten over de gids. Het eten becomentarieerden we echter als zeer positief. Zo ook was alles wat we hadden gezien.

De namiddag brachten we door op cafe met onze reisgezellen, dit in afwachting van de nachtbus naar La Paz. De rit was warm genoeg maar zo hobbelig dat slapen er niet in zat. Opnieuw werd duidelijk hoe koud het buiten kan worden. Tim zijn fleece was aan het raam vastgevroren. Hier zijn we dan opnieuw in La Paz. Morgen vertrekken we voor een vijfdaagse trekking door de Cordillera Real. Daarna willen we nog naar de jungle gaan.

maandag 7 juni 2010

Caminar con Pablito

Moe... Doodmoe... We hebben er net een verschrikkelijke busreis opzitten. Gisterenavond namen we om 18u de nachtbus van Sucre naar Tupiza. Na een half uur rijden echter heeft de chauffeur de versnellingsbak verknoeid en stond de bus werkeloos langs de kant. Vanuit ons zitje hoorden we met toenemende ongerustheid de chauffeur en zijn knecht klungelen aan het onderstel van de bus. Een half uur later stapte iedereen uit. Het zag er niet naar uit dat de bus nog zou rijden vanavond. Er heerste verwarring. De chauffeur wist ons te vertellen dat er een vervangbus zou komen. Toch bleven ze volhardend verder sleutelen aan de bus. Na drie uur ronddralen in de nachtelijke koude dook het gerucht op dat er toch geen vervangbus zou komen. Ondertussen begonnen sommige mensen af te druipen. De gemoederen werden wat onrustiger maar wij begrepen niet helemaal waar de commotie om te doen was. Nog eens een half uurtje later werd aangekondigd dat ze erin geslaagd waren de bus toch te maken. Aldus stapte iedereen terug in en spoedig waren we terug op weg, althans dat dachten we.. Bij het eerstvolgende naftstation hielden we opnieuw halt. De mecanieker deelde mee dat de bus toch niet zo goed gemaakt was als ze dachten en er toch een vervangbus zou komen. Deze keer was het gelukkig waar. Omstreeks 23u zaten we uiteindelijk toch aan boord en kon de rit beginnen. Al snel beseften we dat het geen comfortabele rit zou worden. De hobbelige onverharde wegen zijn één ding, de kou is iets anders. De Altiplano doorkruisend konden de enkelvoudige ramen van de bus de koude niet buiten houden. Ondanks twee truien, fleece en jas werden we toch nog tot op het bot gekoeld. Bovendien word je verondersteld je stoelgang en urine twaalf uur lang in te houden. Soms als je aandringt mag je 'muy rapido' langs de kant van de weg gaan.

Genoeg over het negatieve. Laten we terugkeren in de tijd.

We hadden La Paz verlaten op weg naar meer zonnige oorden. Sucre was onze bestemming. De eerste indruk was een teleurstelling. Regen en bewolking overschaduwden de stad. Exact datgene waarvoor we La Paz verlaten hadden. Het plan was om de dag nadien al een trektocht door de Cordillera de los Frailes aan te vatten. Het weer deed ons plan wankelen. Toch gingen we op zoek naar een gids. Na een lange zoektocht eindigden we bij het Universitario De Turismo. We hadden hier een goed gevoel bij. Intussen was het weer wat opgeklaard waardoor we de knoop doorhakten en besloten de volgende dag te vertrekken.

En ja, de volgende dag was het stralend weer. Om 9u kwam onze gids ons ophalen. We leerden dat nog twee anderen onze excursie zouden vervoegen. Het toeval wou dat het een Belgisch-Amerikaans koppel was. Zij een Brusselse en hij van de US. Dit maakte dat we de hele tijd in Engels en met de gids in het Spaans communiceerden. Samen met de gids namen we het enige transportmiddel naar de Cordillera: een camion, zoals ze dat hier noemen. Denk hierbij aan een camion inderdaad met open laadbak. In deze laadbak worden vervolgens zoveel mogelijk mensen gepropt en occasioneel een geit of varken. Na een anderhalfuur lange rit -genietend van een mengelmoes van lijfgeuren en dierlijke aroma's- arriveerden we in Chataquila. Dit is een dorpje op 3700 meter en meteen het hoogste punt van heel onze tocht. Na een lunch begonnen we in de namiddag aan onze trek. De eerste dag was reeds enorm gevarrieerd. We passeerden twee sites met rotsschilderingen die tussen de 1000 en 1500 jaar oud zijn. Eéntje lag wat meer afgelegen in een grot. Voor de terugweg had onze gids een lumineus idee: laten we een stukje afsnijden. Aldus klommen we een vier meter hoge, net niet verticale, rots op. Erg leuk was dat, behalve voor Elke, die simpelweg niet omhoog geraakte en naar beneden moest geholpen worden. Opgeladen door adrenaline zetten we onze tocht verder. Hoewel de bergen hier niet zo dramatisch zijn als de Cordillera Real, vonden we de uitzichten toch betoverend. De eerste avond arriveerden we in het donker in een klein dorpje: Chaunaka. Hier zouden we slapen in 'la casa de la señora'. Een klein adobe huisje van een 94-jarig oud vrouwtje. Zou ze echt zo oud zijn? Koken kon ze nog als de beste. We aten een traditioneel gerecht. Tim begon zich tegen de avond echter wat koortsachtig te voelen. Gedurende de dag had hij ook al wat last van zijn darmen gehad. Aldus gingen we allemaal op tijd slapen. De twee andere Belgen waren zo slim geweest om hun slaapzak mee te nemen. Wij lieten deze achter omdat ons gezegd was dat dit niet nodig was. Een blik op de bedden vervulde ons met spijt. De lakens deden ons afvragen hoeveel mensen er reeds in dit bed gestorven waren. Een gebruikte baxter naast het bed van Elke versterkte deze vraag. We hadden echter geen keuze, we kropen onder de wol. 's Nachts echter werd Tim bijzonder ziek: koortsrillingen en verschrikkelijke hoofdpijn boven op de reeds bestaande diarree. Het werd een slapeloze nacht voor ons beiden en we waren ervan overtuigd dat het hierbij afgelopen was. In de ochtend was Tim wat beter dus besloten we er toch met verder te gaan.

De tweede dag was niet zolang, toch slaagden we erin om weer in het donker aan te komen. Dit omdat we in de helft een drie uur lange lunchpauze namen. We aten in een klein dorpje alwaar een lokaal vrouwtje groentensoep voor ons kookte: muy rico. Het toeval wilde dat de kinderen van de lokale school op dat moment middagpauze hadden. Tim had een Paracetamol genomen en voelde zich voldoende goed om samen met de gids en de kinderen een partijtje voetbal te spelen. De anderen keken toe. De tocht bracht ons tot aan Maragua, een dorpje gelegen in een oude vulkanische krater. Naar verluid was er 's avonds een lokaal festival. De accomodatie die we in het dorpje hadden, was bij de besten die we ooit hebben gehad. Een rustiek wit huisje met comfortabele kraaknette bedden. Het kon niet verschillender zijn als de dag voordien. Gezellig bij een haardvuur aten we ons avondmaal: rijst, frietjes en een ei. Daarna gingen we een kijkje nemen naar het festival. Het werd snel duidelijk dat het eigenlijke festival pas de dag nadien was. Die avond was de voorloper van het festival. Lang bleven we er niet. Op het pleintje waar het plaatsvond hing een sinister sfeertje. Enkele locals zaten in kleine groepjes op het plein te drinken en in het midden stonden wat oudere mannen op trommels te slagen. Af en toe werd er vuurwerk ontstoken. We maakten ons snel uit de voeten en sliepen een diepe nachtrust.

Dag drie beloofde een lange dag te worden. Helaas, vertrokken we met een uur vertraging omdat de mensen die voor het ontbijt moesten zorgen een kater hadden. Onze gids wist toch een goed ontbijt bij elkaar te rapen. Deze voorlaatste dag was mogelijk de interessantste. Tegen de middag bezochten we gefossiliseerde dinosaurusvoetstappen en hadden we weer een uitgebreide lunch in een huisje van iemand die bevriend was met de gids. De dame die voor het eten moest zorgen, was niet aanwezig. De gids kookte dus zelf. Overheerlijk! Wel zorgde dit weer voor twee uur vertraging. In de late namiddag passeerden we langs natuurlijke termen. Uit een rots kwam bijna kokend water gestroomd dat zich enkele meters lager in poelen vergaarde. We namen ruim de tijd om hiervan te genieten. Echt heerlijk was dat: de ondergaande zon, de termen en mensen waar we wel goed met konden opschieten. Hierna hadden we nog 1.5 uur te gaan tot onze eerst mogelijke slaapplaats. Door al de vertragingen zouden we ons einddoel niet meer bereiken. Voor de derde keer arriveerden we in het donker aan een huis. Hier woonde opnieuw iemand waarmee de gids contacten mee had. Het deed ons denken aan onze eerste slaapplaats. Na wat onderhandelen werden de kinderen van de man de slaapkamer uitgedragen en namen we hun plaats in. De gids zou op de grond slapen. Weer was de vrouw die moest koken niet aanwezig en weer slaagde onze gids erin om een fantastische soep bijeen te koken. De laatste nacht was opnieuw een slapeloze aangezien de bedden te smal waren, de lakens stonken en dieren over onze voeten trippelden. Te zwaar voor een muis, te licht voor een kat, mischien een rat?

Gelukkig was de laatste dag een kort tochtje over een jeepweg tot in Quila Quila alwaar we maar eventjes moesten wachten op de camion. De terugrit was tergender dan de heenrit. Er was minder plaats en de rit was langer. Tijdens de rit werden we getrakteerd op verschillende taferelen: een pissende geit, een pissend kind en vrouwen die openbaar borstvoeding geven. De geit werd na afloop gewoon aan de horens van de camion gezwierd. In Bolvië zagen we wel meer dieren die niet echt koosjer behandeld werden. Achja, de Westerse slachthuizen zijn niet veel beter. Moegetergd kwamen we laat in de namiddag in Sucre aan. We namen afscheid van ons gezelschap en gaven de gids een goede fooi. We waren echt tevreden over hem. Hij was een vriendelijke, open en fitte jongeman die ons inspraak gaf in de route en enorm informatief was onderweg. Bovendien counterde hij talloze onverwachte situaties. Zijn naam was Pablo en hij droeg een cowboyhoed en jeans.

Nadien ontspanden we nog wat in Sucre: een cinema, een pizza,...

Het was gisteren dat we de bus naar Tupiza namen. Vanmorgen kwamen we hier natuurlijk uitgeput aan. We hebben enkele uren in bed gelegen om dan op zoek te gaan naar een geschikt agentschap om de Salar De Uyuni-toer te doen. De standaardtoer bestaat uit vier dagen. Wij willen een extra dag om een vulkaan te beklimmen. Daarom is het wat moeilijker om andere mensen te vinden. Je moet immers met vier zijn om een toer te kunnen vullen. We geven onszelf de tijd tot morgenavond. Indien niet, doen we gewoon de standaardtoer. De omgeving is bezaaid met interessante canyon's en rotsformaties, vervelen zullen we ons dus niet doen.

noot: Internet is de laatste dagen niet onze beste vriend. Daarom zal het nog even duren om bijbehorende foto's op facebook te zetten. Het album op Elke haar facebook is verre van volledig.

zaterdag 5 juni 2010

Alles in orde

We hebben er een fantastische trektocht opzitten. Er volgt snel een verslag...