donderdag 24 juni 2010

Huayna Potosi

Reeds om acht uur ´s morgens werd ik verwacht aan de deur van het kantoor. Aldaar werd ik opgewacht door een bekend scenario: Miguel, dezelfde taxi chauffeur en dezelfde Toyota die ons een week eerder over de duivelse Boliviaanse wegen had gevoerd. Deze keer wachtte mij echter een kortere en meer comfortabele rit. Een uurtje of twee met tussenstop in El Alto -voor het inslaan van "alimentos"- bracht mij tot aan Campo Bajo. Bajo (laag) is echter een misleidend begrip aangezien de refugio zich reeds op 4600 meter hoogte bevindt. Aan de refugio was het een feestelijke bedoeling. Blijkbaar was het een feestdag op de Aymara-kalender. Op 21 juni viert men Año Neuvo, de kortste dag van het jaar en de terugkeer van de zon. Concreet houdt dit in dat een groepje mensen stomdronken staat te dansen op Boliviaanse en andere muziek. De refugio zelf was zeer proper en comfortabel naar Boliviaanse standaarden. Op het zolderkamertje waar we ons te slapen konden leggen lagen zelfs matrassen. Na een vroege lunch van rijst en kip, afgehaald in El Alto, hesen we ons in onze thermische broek, bonden we onze plastic botten aan de voeten en begaven we ons met crampons en ijsbijl in de hand naar een nabijgelegen gletsjer. Het was slechts een half uurtje stappen maar een bijzonder stuntelig half uurtje. Wandelen op van die stijve kunststof botten is niet van de poes. Dit schoeisel is echter noodzakelijk aangezien ledere trekking botten simpelweg bevriezen op grote hoogte, bovendien zijn extreem stijve zolen noodzakelijk om gletsjers te beklimmen. Aan de voet van de gletsjers bonden we onze crampons om en gingen we aan het werk. We oefenden wat basispasjes op het ijs: omhooglopen, dalen en traverseren. Erg moeilijk was dat niet dus waren we daar snel mee klaar. Aangezien ik een persoonlijke gids had gehuurd -ik wil mijn succes niet laten afhangen van een tweede persoon die ik niet ken- was er veel tijd over. De gids stelde voor om ons nog wat te vermaken. We exploreerden de gletsjer, rappeleerden in een gletsjerspleet en klommen er vervolgens weer uit. Nadat de gids mij beveiligd had kon ik met twee ijsbijlen ter hand een verticale ijswand van een meter of vijf beklimmen. Zalig was dat! Daar was ik dan: op 5000m hoogte recht dat ijs op. Soms was dat even moeilijk, op sommige plekken is het ijs zo hard dat zelfs de punten van mijn crampons en ijsbijlen gewoon uitgleden. Reeds om drie uur waren we terug in de refugio alwaar thee en koekjes werden geserveerd. ´s Avonds werd duidelijk dat ik heel wat klimgenoten had: zo´n acht anderen. Aan tafel maakten we kennis en er werd gezellig gebabbeld. Onder hen bevonden zich twee Nederlanders die half Zuid-Amerika aan het doorfietsen waren. Zeer interessante verhalen leverde dat op. Onder mijn gezellen hadden verschillenden reeds hoofdpijn door de hoogte. Van sommigen kon je al weten dat ze de top nooit zouden halen, hoofdzakelijk omdat ze zichzelf te weinig tijd gunnen om te acclimatiseren. Er werd vroeg naar bed gegaan maar voor mij was het moeilijk om de slaap te vatten.

De dag nadien stond er maar een enkele activiteit op het programma: campo bajo verlaten en naar campo alto trekken. Aangezien deze trek maximum 3 uur in beslag kon nemen hadden we een zee van tijd. Toch vertrokken we redelijk vroeg. Anderhalf uur later waren we al boven. Ondanks de hoogte voelde ik me nog steeds prima en kon ik nog steeds goed tempo maken. Toch moest ik even slikken toen ik de besneeuwde bergtop van Huayna Potosi boven de refugio zag uittorenen. 6088 meter, een heel verschil met 5130 waarop de refugio zich bevond. De uitzichten waren al hemels: talloze bergpieken, de yungas die net aan het oog worden ontrokken door de cordillera en de wolken die vanachter het gebergte opstijgen en zich langzaam -naarmate de namiddag vordert- als hongerige tongen door de valleien glijden. Nog maar eens werd bewezen dat je in Zuid-Amerika echt overal honden tegenkomt. Aan de refugio bevond zich een trouwe viervoeter, wat doet dat beest daar in godsnaam? Die avond was weer gezellig, er voegden zich nog enkele anderen bij ons die rechtstreeks van La Paz naar het hoogteamp waren getrokken. Degenen die beneden al hoofdpijn hadden kregen dit natuurlijk nog erger. Anderen begonnen zich ook slecht te voelen. Ik voelde mij goed, alleen kon ik weer niet slapen. De zenuwen en het vooruitzicht dat we om middernacht al moesten opstaan hielpen niet bepaald. Het was meer wachten dan slapen.

Toen men ons kwam "wakker maken" was ik opgelucht. We nuttigden een snel ontbijt en hesen ons in onze kleren en botten. Meteen besefte ik dat naar toilet gaan een herculeswerk zou worden. Met een tight, trekkingbroek en klimbroek met bretellen om de benen, de romp gehuld in trui, fleece en donsjas en daarbovenop nog eens een harnas was het een opgave om te urineren een dooddoener om een grote boodschap te verlaten. Angstig besefte ik dat een plotse diarreescheut op de berg het einde van de tocht zou kunnen betekenen. Aldus nam ik met dubbele gevoelens van iemand een Immodiumpil aan. De enige pil die ik geslikt heb, rondom mij werd er lustig Diamox (tegen de hoogte), Ibuprofen (tegen de hoofdpijn) en Paracetamol geslikt. Vervolgens togen we op weg, aan de voet van de gletsjer bonden we onze crampons om. In het donker baanden we ons een weg over het ijs. De hemel was wolkenloos en de maan helder, een mooie nacht. Ondanks de hoogte voelde ik mij enorm sterk en fit, onder mij zag ik de hoofdlampen van de anderen steeds kleiner worden. Na het gletsjerstuk voerde de route over een redelijk gemakkelijk en niet al te stijl stuk sneeuw. We vorderden snel en de ademhaling verliep nog steeds zonder problemen. Na drie uur stonden we slechts enkele honderden meters onder de top. Het werd duidelijk dat we aan dit tempo te vroeg op de top zouden aankomen. Met te vroeg bedoel ik in het donker en zonder uitzichten. De gids stelde mij voor een keuze: de gewone weg of een meer technische benadering. Zonder aarzelen koos ik voor dat laatste. In het donker kon ik niet zien waar ik op het punt stond aan te beginnen. Enkele minuten later liepen we terug over knisperend ijs. Even kreeg ik een krop in de keel toen de gids mij meedeelde dat we ons op een ijsgrot bevonden. Dit is een grote holte in het ijs, met andere woorden: als de korst ijs waarop we ons bevonden brak zouden we naar beneden storten. Snel kozen we een andere route en staken een spleet in het ijs over. Ik plantte mijn ijsbijl in het ijs aan de overkant en zwierde mezelf over. Vervolgens begreep ik wat meer technisch inhield: het ging omhoog over een ijswand die loodrecht aanvoelde maar waarschijnlijk ongeveer 75 procent stijl moet geweest zijn. Nu ging het klimmen echt langzaam, elke stap was een taak opzich. Op de punten van onze crampons en met de ijsbijl op het ijs inhakkend hesen we ons naar boven. Ergens was ik blij dat het donker was en ik niet kon zien hoe diep de afgrond zich onder mij uitstrekte. Meer als een uur gingen we zo door. Eens boven de 6000 meter begon alles toch iets moeilijker te worden. Net toen ik begon te wensen dat ik de gemakkelijke weg had genomen kwamen we op de top aan. Het was nog donker. Alleen de lichtzee van El Alto vormde een betoverend zicht. Diep onder mij zag ik andere klimmers naar boven komen. Vier uur hadden we nodig om de top te bereiken. We wachtten op de zonsopgang maar na een half uur dwong de koude ons om af te dalen. Het was immers 15 graden onder nul. De afdaling deden we langs de gewone weg, over een hachelijke en rotsige bergrug. Hierop brak ik een van mijn crampons die we vervolgens oplapten met plastic strips. Erg veel vertrouwen boezemde dit niet in. Als dit op die stijle wand was gebeurd...

Ondertussen begon de zon op te komen en werden we getrakteerd op prachtige uitzichten. La Paz, Illimani, alle omringende bergen, de wolken die door de valleien golfden. De afdaling deden we lopend waar dat ging waardoor we na 1,5 uur al aan campo alto terugwaren. Aldaar at ik blij een soep om vervolgens mijn spullen bijeen te zoeken. Beneden werd duidelijk dat lang niet iedereen het gehaald had. Twee mannen zijn nooit vertrokken omdat ze zich te slecht voelden. Een meisje is voor de helft teruggekeerd en drie anderen vlak voor de top. Moe maar voldaan begon ik aan de afdaling naar campo bajo alwaar transport zou wachten op ons. Beneden stond er ons een onaangename verassing te wachten. Blijbaar hadden ontevreden locals tussen La Paz en Huayna Potosi een wegblokkade opgeworpen. De reden daar ben ik nog steeds niet achter gekomen maar duidelijk was dat vooral toeristen de weg werd belemmerd. Gevolg: een gigantische omweg door het gebergte moest gemaakt worden. Een gemakkelijke rit van 1.5 uur werd thans omgetoverd tot een hachelijk avontuur over hobbelige wegjes met darmomdraaiende haarspeldbochten. De chauffeur was een roekeloze jonge kerel die zijn taxi veel te snel door de bochtjes zwierde. Vaak hield ik met klamme hand mijn hart vast. Op bepaalde momenten was ik enorm bang. De angstjes die ik soms bij het beklimmen van de berg voelde verbleekten volledig. Na vier uur zweten reden we La Paz binnen. De chauffeur kende zijn weg niet zo goed en hij bleef eindeloos rondrazen door de veel te drukke straten. Talloze keren was ik ervan overtuigd dat we een fatale botsing zouden veroorzaken. Een keer werden we zelfs tegengehouden door de politie. Nadat die stiekem wat geld kreeg toegestopt liet hij ons verder met rust.

Eindelijk kwam ik dan toch heelhuids in ons hostel aan, extreem blij dat ik me na die helse rit terug kon herenigen met Elke.

Wat nu? Vandaag hebben nog maar eens een dagje in La Paz rondgehangen: de was gedaan, wat inkoopjes gedaan,... Ondertussen hebben we deze stad wel gezien. Het viel mij op dat ademen in La Paz steeds erg moeilijk blijft, zelfs na het beklimmen van een 6000er. Waarschijnlijk wordt dit meer veroorzaakt door de extreme vervuiling dan door de hoogte, zoals we eerst dachten. Het probleem lijkt erger geworden nu het weer stabiel is en het niet meer regent. Vandaag waren we ook getuige van een bijzondere gebeurtenis. De stad die anders bezaaid is met talloze marktkraampjes zal voorgoed veranderen. Alle marktkramers moeten opkrassen en alle stalletjes worden nu geconcentreerd in een gigantisch, koud ogend en modern gebouw. Morgen zou alles verplaatst moeten zijn. Hoe dan ook... morgenmiddag nemen we de bus naar Rurranebaque, een stadje in het Amazone basin. Vanhieruit willen we de pampas of de jungle bezoeken, een mooie bijna-afsluiter lijkt ons. Het belooft wel een lange en tergende busrit te worden.

2 opmerkingen:

  1. Wat een prestatie! Proficiat! Dat moet wel een ontzettend goed gevoel geven. Maar ook wel frappant hoe alles afhangt van kleine dingen, zoals de crampon die het gelukkig net niet op een cruciaal moment heeft begeven. Laat de jungle nu maar komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een wonderbaarlijke avonturen weer. Leuk dat jullie ook elkaar de tijd geven om elk je eigen ding te doen.
    Beetje spijtig dat jullie daarboven net de zonsverduistering van 11/07/2010 mislopen die over het zuiden van Argentinië en Chili scheert.
    Maar je kan niet alles hebben.
    Tot binnenkort.

    BeantwoordenVerwijderen