zaterdag 29 mei 2010

El niño?

Onze uitstap naar Sorata en Laguna Glaciar is gemakkelijk samen te vatten: kort, saai en nat! Met andere woorden, het was geen succesverhaal. De minibus van La Paz naar Sorata was nog het meest avontuurlijke van al. Beeld je in: een Toyota minibusje dat pas vertrekt als er minstens 18 mensen in zitten. De maximumcapaciteit ruim overschreden zou je denken, tot onze verbazing bleven we echter mensen onderweg oppikken. Zo stond er een oud mannetje met zijn hoofd tegen het plafond gekneld en moesten tienjarige kinderen toch nog bij de moeder op de schoot. Om het plaatje compleet te maken geven de vrouwen tijdens de rit gewoon borstvoeding aan hun kinderen. Na vier uur op hobbelige wegen, waren we maar al te blij dat we onze benen letterlijk nog eens konden strekken.

Sorata zelf gaf ons een goede eerste indruk. Niet te groot, niet te klein, een relaxe sfeer en het weer was goed. Het dorpje zelf is gelegen in een vallei aan de andere kant van de Cordillera, de Illampu doemt als een ijzige reus boven de vallei op. Aangezien het weer goed was, wilden we zo snel mogelijk aan onze trek naar Laguna Glaciar beginnen. We hadden eerder al besloten om hiervoor een gids te nemen aangezien de weg moeilijk alleen te vinden is en er geen degelijke kaarten bestaan. Redelijk duur maar niet overdreven. Wel zijn er een aantal gekke aspecten verbonden aan het huren van een gids. Zo is het de bedoeling dat je zelf eten voorziet voor je gids. Er was ook de optie om een muilezel te huren maar dit lieten we zitten aangezien het maar voor vier dagen was. Dezelfde avond kwam de gids ons opzoeken in het hostal om te zeggen dat hij alleen maar lunch en ontbijt nodig had aangezien hij onderweg in het huis van zijn vader zou slapen. Natuurlijk hadden we al eten gekocht. We vonden dit bizar aangezien hij twee nachten op dezelfde plaats zou slapen terwijl we zelf steeds verder trekken.

De volgende dag om 9u onmoetten we elkaar. De eerste dag was stijl bergop, redelijk mooi en veelbelovend. In de verte tekende zich de gletsjers af die we later van dichtbij te zien zouden krijgen. Onderweg was het gemakkelijk om met de gids te communiceren. Het Boliviaanse en het Chileense Spaans kan niet meer verschillend zijn, in het voordeel van het Bolivaans. De taal klinkt hier echt veel trager en helderder. Hij wist ons intrigerende dingen te vertellen. Zo werkt hij normaal gezien in de goudmijnen. Voor ons Westerlingen, schijnt dit toe als een ontzettend hard leven. Hij werkt vijftien dagen aan een stuk, slaapt en eet in een kazerne aan de mijn en is dan maar twee dagen thuis. Dit voor slechts een zestal euro per dag. Geen wonder dat zoveel locals gids willen worden als je bedenkt dat een dagje rondkuieren met wat toeristen vijf keer zoveel oplevert. Dit gaat natuurlijk ook ten koste van de kwaliteit. Iedereen wil gids worden, een gids is niet meer als een local die mensen in zijn eigen vertrouwde omgeving meenmeemt. Een opleiding is niet nodig. De gids vertrouwde ons lachend toe dat vele mijnwerkers af en toe wel eens een grammetje goud in hun eigen zak steken. Dit is echter risicovol aangezien je je job hierdoor kan verliezen. Toch begrijpelijk dat iedereen steelt. Met een kilo goud kan je immers een huis kopen in Bolivie. Een huis kost hier 30 000 euro. Veel mensen in de bergen kunnen zich nooit een huis permitteren en construeren het dan maar zelf met golfplaten en elementen uit de natuur. Zoals alle bergbewoners was Spaans niet zijn eerste taal, hij sprak Aymara. Elke keer als we anderen Bolivianen tegenkwamen werd er in deze taal gecommuniceerd, onverstaanbaar!

Extreem vroeg die namiddag kwamen we al op onze bestemming aan. De gids was helemaal uitgeput. Hij zei dat we de snelste toeristen waren die hij ooit al gegidst had. Moeilijk te geloven aangezien we een zware rugzak droegen en we al bij al een bescheiden tempo hadden. Hij liet vallen dat de dag erna zijn broer ons waarschijnlijk zou gidsen omdat hij zich niet goed voelde. Daarna begaf hij zich naar het huis van zijn vader dat 300 meter verderop lag. Nadien kwamen verschillende locals met ons 'praten' (lees: geld aftroggelen). Kindjes kwamen om eten bedelen. Dit was niet gemakkelijk voor ons aangezien je niet teveel kan geven en grenzen moet stellen. Anders komen alle kinderen uit het dorp je kaal plukken. De rest van de namiddag was enigszins vervelend. Daar zaten we dan om 13u alleen op een grasveldje. Gedurende de namiddag zagen we de bewolking steeds toenemen. Daarbovenop waren we niet zeker of we de volgende dag nog wel een gids zouden hebben. Het is niet onmogelijk dat gidsen hun clienten in de steek laten als ze er genoeg van hebben.

De volgende dag om 8u, een uur voor het afgesproken tijdstip, daagde niet de broer maar wel de vader van onze gids op. Het volgende traject zou leiden naar een meer op 4200 meter hoogte. De vader was een verbazend kwieke man. Heel de trip hadden we het gevoel dat het niet snel genoeg kon gaan. Niet echt leuk. Waarschijnlijk moest de vader ons tussen de soep en de patatten naar onze bestemming brengen om daarna nog te gaan werken. Na drie uurtjes kwamen we al op onze bestemming aan. Teleurstellend kort, alweer. Op het kantoor had men ons immers gezegd dat het dagen van 5 a 6 uur zouden worden. Aldus kwamen we nog voor de middag aan het meer aan. De gids vertrok, na eerst mee gegeten te hebben, terug naar zijn dorp. Ondertussen was de bewolking en de mist zo dik geworden dat we geen hand meer voor ogen zagen. Een echt gezellige namiddag was het niet. Eenzaam in de dikke mist telden we de uren voor het donker af. Gedurende de namiddag kwamen enkele andere gidsen ons vragen waar onze eigen gids was. Blijkbaar was het niet normaal dat een gids zijn clienten 's nachts in de steek laat. Schandalig vroeg kropen we in onze slaapzak. We hoopten dat het weer de volgende dag beter zou zijn. De volgende dag zou immers de topdag worden: naar het gletsjermeer en terug.

De volgende morgen werden we wakker in een zeiknatte tent. Een blik uit de tent, volstond om de hoop aan digellen te slaan. We bevonden ons nog steeds in een melkwitte mistwolk. Bovendien was het aan het regenen. Onze oorspronkelijke gids stond al vroeg aan onze tent. Hij was helemaal van Sorata terug naar hier gekomen. Zijn vader zou later ook nog toekomen om op onze tent te passen terwijl wij naar de gletsjer zouden gaan. Tien minuten buiten leerde ons dat het beter was om terug te keren en de gletsjer maar te laten voor wat het was. We hebben in het verleden altijd al spijt gehad als we in zo'n weer vertrokken zijn. Je ziet niets, het is nat en gewoon niet leuk. De gids was blijkbaar opgeknapt want hij ging veel sneller. Je zou voor minder, een dag minder werken voor hetzelfde geld. De afdaling was eenvoudigweg niet leuk. Hoofdzakelijk door de teleurstelling.

Een terug in Sorata zagen we dat we de juiste beslissing hadden genomen. Het bleef maar harder en harder regenen. De dag erop begaven we ons -nog steeds in de regen- terug naar La Paz. Het moet gezegd dat deze weersomstandigheden uitzonderlijk zijn. Het is immers droogseizoen en normaal hoort het nauwelijks te regenen. Sinds we hier zijn hebben we toch al heel wat neerslag gehad, vooral in La Paz. Misschien heeft El niño hier iets mee te maken. Het is een weersfenomeen dat zich om de 4 a 7 jaar voordoet.

Momenteel zitten we nog altijd in La Paz. Gisteren heeft het ook nog goed geregend. Vandaag was echter een mooie dag. De volgende regio waar we naartoe wilden gaan (Cordillera Apolobamba) kent volgens de weerberichten nog altijd slecht weer. Daarom hebben we besloten eerst een aantal andere dingen buiten regio La Paz te doen. Normaal gezien zouden we vanavond per bus naar Sucre gereisd zijn. Dit is echter niet gelukt aangezien heel de stad plat ligt door een traditioneel dansfestival. De hoofdstraat is omgetoverd in een paradegang en je moet een uur aanschuiven om in het andere deel van de stad te geraken. De stad is helemaal autovrij dus er rijden ook geen taxi's. Los van dit euvel, was het fantastisch om het festival mee te maken. Een bont gezelschap van traditioneel gekleede vrouwen, schaars geklede dames en gemaskerde mannen fleurt de straten op. Dit is niet het eerste festival dat we in La Paz meemaken. Enkele dagen geleden was het open cultuurdag en waren er optredens en open museums over heel de stad. Om die redenen is het nog niet zo erg om hier langer te blijven. La Paz is tot nu toe onze favoriete grote stad. Zelfs Tim, die grote steden normaal haat, kan hier zijn hart ophalen.

Morgen hopen we dan toch de bus te nemen naar Sucre. Het idee is, naast het bezoeken van de stad, een trektocht te maken door verschillende traditionele dorpen. Het is een hele andere regio. Daar is het Quechua de voertaal onder de lokale bevolking. Onderweg zouden we bij mensen thuis slapen en verschillende ruines moeten tegenkomen. We kijken ernaar uit. Hopelijk zitten de omstandigheden wat mee.

2 opmerkingen:

  1. Ik blijf jullie verhalen met grote belangstelling lezen! En ik hoop met jullie mee dat de omstandigheden zeker mee zitten.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dan neem je eens een keer een gids! Wel teleurstellend, maar zo hebben jullie ook jullie steentje bijgedragen aan zijn nieuwe woning he. Ik duim ervoor dat jullie in Sucre stralend weer hebben.

    BeantwoordenVerwijderen