En de hemelsluizen sloten zich alweer dezelfde dag. Jaja, de weergoden zijn ons goedgezind. De volgende dag namen we een busje naar Chepu om half zeven in de ochtend. God weet waarom bussen hier soms zo vroeg vertrekken. Daar aangekomen werden we verrast door een spectaculair huwelijk van goudgele stranden, dicht regenwoud en flarden ochtendnevel die het geheel een mysterieus tintje gaf. Eens in het dorpje gingen we op zoek naar iemand met een boot. Om het nationale park te bereiken was het noodzakelijk om per boot een rivier over te steken. Na een queeste van twee uur vonden we iemand die bereid was om ons tegen een flinke smak geld over te zetten. Het was een vriendelijke oude man die zijn vriendelijkheid vooral concentreerde op Elke. De boottrip zelf was al zeker de moeite waard. Even waanden we ons op een rivier in de jungle. Al een half uurtje later stonden we opnieuw aan wal. Het gaf ons toch een vreemd gevoel: onze enige manier om terug te keren was de boot en het woord van de oude man. Hij zou ons om 19u de volgende dag terug komen ophalen. Wijselijk betaalden we maar de helft van de afgesproken som.
Omdat het gebied zo afgelegen leek, verwachtten we ons niet aan een goed bewegwijzerd pad. Het was integendeel zeer goed aangeduid. Het eerste stuk ploeterden we soms kniediep door de modder om nadien op een betoverend strand uit te komen. Op het strand stond een aangespoelde boot. Goed gemutst dartelden we het strand over. Men had ons verteld dat we aan het einde van het strand omhoog moesten gaan. Ongeveer aan het einde van het strand zagen we voetstappen de duinen inlopen. Enigszins onzeker volgden we deze. Toen we zagen dat in de duinen een zeer duidelijk pad het bos inliep waren we ervan overtuigd dat we de juiste weg namen. We volgden dit pad ongeveer twee uur. De omgeving bestond uit dicht regenwoud en modderige ondergrond. Op sommige momenten moesten we wat zoeken maar meestal was het erg duidelijk. Daarom waren we ook compleet verrast toen het pas na twee uur gewoon doodliep. Niet in staat om dit te geloven, zochtten we nog een uur verder of het toch niet ergens anders opnieuw begon. Daarna beseften we dat we wel fout moesten zijn. We waren immers constant landinwaarts getrokken terwijl we eigenlijk langs de kustlijn moesten blijven. Omdat er van dit gebied geen kaarten bestaan en het pad erg duidelijk was, hadden we hier niet eerder bij stilgestaan. Het toeval wou dat er aan het einde van het pad een leegstaand huis stond. Het was een erg eenvoudig houten huis maar het was wel voorzien van een primitieve badkamer en stromend water afkomstig van een regenton. Aangezien we op heel de weg nog geen bruikbaar drinkwater waren tegengekomen, besloten we hier te blijven. Ergens voelden we ons toch niet gemakkelijk om in iemand zijn huis te koken, slapen en eten. Spannend was het wel. Het was duidelijk dat hier recent nog iemand geweest was.
De volgende ochtend keken we aan tegen een ellendige dag. De boot kwam ons immers pas ophalen om 19u. Een lange dag om te wachten. Ongerust over de mogelijke terugkomst van de eigenaar vertrokken we maar vroeg genoeg. Dit keer zonder zoeken stonden we na een uurtje al terug op het strand. Aangezien we toch tijd hadden, keken we even rond of we toch geen ander pad zagen. En ja, inderdaad, nog geen 50 meter verder stond een pijl en kronkelde een welgemarkeerd pad langs de kustlijn. Het is moeilijk te beschrijven wat er op dat moment door ons heen ging. Het was immers de bedoeling om dit pad gisteren gevolgd te hebben, dan te kamperen en vandaaruit naar een zeeleeuwenkolonie toe te stappen. Dit zou het hoogtepunt van onze tocht moeten geweest zijn. Aangezien we toch nog heel de dag hadden, besloten we het pad maar te volgen zover we nog konden. Dit was echt een goede beslissing. Hoewel we de zeeleeuwenkolonie nooit bereikt hebben, waren de uitzichten voortdurend belonend en stopten we op het mooiste strand dat we tot nu toe gezien hadden. Al bij al waren we nog ruim op tijd terug voor onze boot.
De dag erna verlieten we Chepu alweer per bus om een uurtje later al terug in Ancud aan te komen. Aangezien we het in deze stad al wel gehad hadden, reisden we ineens verder. We namen een collectivo tot op de hoofdweg alwaar we na tien minuten liften al werden opgepikt. Deze lift bracht ons helemaal tot in Puerto Montt. De ferry moesten we niet eens betalen. Vermits we in Puerto Montt ook al geweest waren, stelden we ons opnieuw op langs de kant van de weg met de bedoeling tot in Osorno te geraken. Ook hier geraakten we na een minuut al weg. De lift bracht ons tot in Puerto Varas. Het was er zo mooi dat we onze liftplannen voor de dag maar opborgen en er bleven voor een nacht. Het stadje is gelegen aan een azuurblauw meer en wordt compleet gedomineerd voor de Osorno vulkaan. Tim kreeg plots het idee om deze te beklimmen maar dat bleek moeilijker als gedacht. Er was weinig informatie beschikbaar en de enige gids die gecontacteerd kon worden, vroeg verschrikkelijk veel geld. Dit was jammer maar er is nog altijd het andere plan.
De ochtend daarop positioneerden we ons opnieuw langs de kant van de weg. Snel werd duidelijk dat het hier moeilijk om te liften was. We hielden een bus tegen die ons naar Osorno bracht. In Osorno zagen we dat er bijna rechtstreekse bussen naar onze eindbestemming reden. We namen deze dan maar. In een rit van ongeveer negen uur bereikten we enigszins geradbraakt San Martin De Los Andes in Argentinië.
Waarom opeens zo'n haast? Tim wil Volcan Lanin beklimmen en op dit moment is het perfect weer om dit te doen. Een kans om te grijpen! Vandaag hebben we wat informatie verzameld. Het is verplicht om een gids te huren. Het gaat hier om een 3700 meter hoge, uitgedoofde vulkaan. Aangezien de route over sneeuw en ijs voert, heb je stijgijzers en een ijsbijl nodig. Je mag de beklimming alleen zelfstandig ondernemen als je ervaring hebt met deze uitrusting. Dit is dus niet het geval. Op dit moment is alles in orde gebracht. Er is een voorschot betaald en binnen enkele uren heeft Tim een ontmoeting met de gids om elkaar te leren kennen. Het vertrek is gepland op maandagochtend. De eerste dag klimmen we naar een refugio op 3000 meter hoogte. De volgende dag doen we in alle vroegte een toppoging om dezelfde dag nog helemaal naar de voet van de vulkaan af te dalen. Hij kijkt er enorm naar uit. Het is de hoogste piek in Patagonië bereikbaar zonder touw. Elke zal twee dagen in San Martin De Los Andes blijven. Ze zag deze inspanning minder goed zitten. We zullen elkaar terug ontmoeten op dinsdagavond in het hostel.
Ondertussen blijven we niet op ons gat zitten. Morgen gaan we samen raften. Het is een hele dag met barbeque inclusief dus het belooft fijn te worden. We hebben net ons budget gecheckt, we kunnen ons wat duurdere dingen permitteren.
Foto's van het eiland volgen later nog. Er is iets mis waardoor we geen foto's kunnen oploaden.
Hasta luego
vrijdag 12 maart 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Even een berichtje om te laten weten dat we jullie nog steeds op de voet volgen! :)
BeantwoordenVerwijderenZou is iemand moete aanspreken met facebook zodat ik ook de vorige foto's kan bezien ! want blijkbaar zijn het chique foto's . Jo
BeantwoordenVerwijderenNils, je kan de foto's toch bekijken via mama haar facebook? Of misschien zelf eentje aanmaken ofzo.. :p
BeantwoordenVerwijderen