maandag 1 februari 2010

The hitchikers guide to the pampas.

Noot vooraf: Uiteraard hebben we reeds geprobeerd om onze blog wat op te luisteren met beeldmateriaal. De PCs zijn hier echter zo traag dat dit een waar Herculeswerk is. Misschien als we ooit over een snellere verbinding beschikken...

Dus... wat is ons de afgelopen dagen zoal overkomen? In ons vorig bericht kondigden we reeds aan dat we ons al liftend naar Torres del paine zouden begeven. Die uitdaging zijn we ook aangegaan. In de voormiddag begaven we ons al wandelend vanuit ons hostel naar de hoofdweg die ons naar het noorden zou voeren. Lutelle minuten later werd ons reeds een eerste lift voorgereden. De rugzakken en Tim incluis werden in de laadbak gezwierd terwijl Elke van een comfortabele zit in de passagierszetel mocht genieten. Deze eerste lift voerde ons slechts enkele kilometers de stad uit. Op de tweede lift was het wat langer wachten. Doch we werden voor het wachten beloond. Twee sympathieke vissers die over een mondje Engels beschikten deden meer dan ons alleen van a naar b transporteren. Ze toonden ons de mooie plekjes onderweg en gaven ons een folklore cd als souvenir mee. Iets om te koesteren. Vervolgens hadden we een bijna directe aansluiting. We werden opgepikt door een leeg toeristenbusje. Deze zou bijna helemaal tot aan onze bestemming rijden maar verlangde wel een financiële bijdrage van ons. Hoewel deze zeer bescheiden was, vonden we dat dit in strijd was met de geest van het liften. Bovendien ging het erg gemakkelijk en dachten we zo weer een lift vast te hebben. Daarom lieten we ons afzetten in Rio Grande op ongeveer 220 kilometer van Ushuaia. Aangezien we midden in de stad waren afgezet kostte het ons zeker drie kwartier van lomp gezeul met veel te zware zakken om een goede liftlocatie te bereiken. Niet veel later werden we opnieuw van de weg geplukt door een vriendelijke maar bizar overkomende man. Enkele kilometers later werden we opnieuw afgezet. Dit was het punt waarop ons geluk voor de dag ophield. Drie uur lang stonden we langs de kant van de weg, geteisterd door extreme winden en occasionele regenvlagen. Rondom ons was niets anders te zien dan uitgestrekte steppes met hier en daar in de verte een mistroostige olierafinaderij. De laatste plaats waar je wil stranden. Na enkele uren was ons moraal tot diep onder het vriespunt gezakt. Rondkijkend beseften we al snel dat kamperen geen optie was: geen water en veel te onbeschut. Aldus besloten we maar terug te liften en de nacht door te brengen in Rio Grande. Dit lukte vrij gemakkelijk.

De volgende dag vertrokken we vroeg genoeg uit angst om opnieuw te stranden. We waren zeer enthousiast om Rio Grande te ontvluchten. Rio Grande laat zich best in een woord omschrijven: een strontgat. Vanwege het lange wachten in de koude wind en het oversteken van de rivier enkele dagen terug voelde Tim zich redelijk ziek. De weg naar onze liftplaats werd dan ook ervaren als lang en tergend. Temeer omdat we deze weg al twee keer hadden afgelegd. In de verte loemde het Jezuskruis dat onze liftplaats van de vorige dag markeerde. Even waanden we ons Christus die zijn kruis de Golgotha opsleepte. We hadden dit punt nog niet bereikt toen een jeep ons naderde. Lui en weinig verwachtingsvol staken we onze duim in de lucht. De jeep hield onmiddelijk halt en enkele minuten later waren we terug onderweg. Snel werd duidelijk dat deze mensen ons helemaal tot Punta Arenas zouden kunnen brengen. Dit betekende dat we in een rit zowel de grens met Chili als de straat van Magallanes per boot zouden oversteken. Tot onze grote vreugde bleek de jongste van de twee ook nog behoorlijk Engels te praten.

Het werd een fantastische rit: acht uur lang hebben we gezellig zitten keuvelen. De zoon die ongeveer onze leeftijd had, wist ons vanalles te vertellen over de omgeving, zijn priveleven en de politieke situatie in Chili en Argentinië. De vader vermaakte ons met Marcachtige grapjes. (noot: Marc is vader van Elke) Onderweg toonden ze ons alle mogelijke attracties zoals gestrande boten aan de kustlijn, kudden van guanaco's die over de uitgestrekte steppe draafden. Hoewel het landschap redelijk saai was waren we toch overweldigd. Nog nooit hebben we zo'n uitgestrektheid ervaren. Uren en uren door uitgestrekte vlaktes zonder enige tekenen van beschaving tegen te komen. Het overschreiden van de grens leverde nog enige spanning op. We werden weer onderworpen aan een resum norse blikken en irritant papierwerk. Onze twee helden geraakten bijna in de problemen omdat ze ons hadden meegenomen. Uiteindelijk mochten we, na twee grensposten het Chileens grondgebied betreden. Opeens veranderde de asfaltweg in gravelweg. Dit ging zo verder voor enkele uren. Nadien staken we de straat van Magallanes over met de ferry. Gratis, want er moest betaald worden per auto.

Uiteindelijk belandden we bij deze mensen thuis en kregen we een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld. We ontmoetten de rest van de familie: de moeder, twee broers, een klein zusje en lief van. We brachten er enkele uren door. We werden vervolgens door heel de stad rondgeleid, een sightseeingtour waar je anders menige dollar voor zou neertellen. We besloten de dag op een heuvel met uitzicht over de in duisterisgehulde stad. Voordien waren ze met ons al op zoek gegaan naar het goedkoopste hostel in de stad. Hier deden ze echt enorm veel moeite voor. Alsof het nog niet genoeg was, werden we ook nog eens vlak voor de deur afgezet. Alsof dat nodig was, verontschuldigde de vader zich: als al mijn kamers niet vol zouden zitten, had je bij ons mogen slapen. Hierna omhelsden we elkaar nog innig en namen afscheid.

Moe en redelijk geëmotioneerd door al deze vriendelijkheid, zochten we tegen 1u de lakens op. Eerst hadden we nog besloten om een dag halte te houden in Punta Arenas om uit te rusten en een pinguïnkolonie in de buurt te bekijken. Binnen een uurtje begeven we ons hierheen. Morgen zetten we, zoals gepland, onze weg verder naar Torres Del Paine. We hopen binnen de dag de toegangsstad te bereiken.

De laatste dagen hebben we zowel aan de natuurelementen als aan de lokale bevolking ons hart verloren. Dit is een beloning voor de ook wel lastige momenten die we onvermijdelijk meemaken. We zijn nog maar twee weken hier en het lijkt al alsof we op een heel leven terugkijken als we aan het begin van onze reis terugdenken.

5 opmerkingen:

  1. Wat ben ik blij voor jullie dat jullie al zo veel mooie ervaringen hebben gehad. Ervaringen die jullie als gewone toerist nooit zouden hebben meegemaakt. Fantastisch hoe vriendelijk die mensen zijn. Ik hoop dat alle mensen die in de toekomst jullie pad kruisen even vriendelijk zijn. Ik geniet volop van jullie verhalen. Laat maar heeeeel veel van jullie horen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo zie je maar, nooit wanhopen en na regen komt zonneschijn(letterlijk en figuurlijk).
    Hopelijk voelt Tim zich nu al wat beter.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ha Ha blij dat er ginder iemand mijn grapjes kent.
    (papa)Elke

    BeantwoordenVerwijderen
  4. klinkt als.......

    ..Peking Express

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi verhaal,ga proberen jullie op te sporen met google maps.opa

    BeantwoordenVerwijderen