vrijdag 29 januari 2010

Into the wild (bis)

Zoals beloofd volgt hier een meer uitgebreide verslaggeving van onze belevenissen.

Dinsdag vertrokken we vol goede moed aan onze trektocht. We hadden van anderen gehoord dat liften nagenoeg onmogelijk is. Toch wilden we de proef op de som nemen. Al na tien minuten werden we opgepikt door een brave man. Rugzakken in de laadbak en wegwezen. Een toevalstreffer? Absoluut niet, want voor onze tweede lift moesten we zelfs maar vijf minuten geduld oefenen. Aldus geraakten we vlot aan het begin van de trail die begon aan de kant van de baan.

De eerste kilometers gingen erg vlot. De trail lag er wel wat modderig bij en al snel hadden we natte voeten bij het oversteken van een al bij al bescheiden riviertje. Het weer was ok, beetje bewolkt maar droog. Al snel bereikten we de refugio (hut) alwaar we onze lunch nuttigden. Na deze pauze trokken we verder en het weer verbeterde zelfs. Toen werd het iets uitdagender. Er was dikwijls geen echt pad. GPS, kaart en kompas waren geen overbodige luxe. Aldus navigeerden we ons een weg door een vallei, omringd door prachtige bergen. We baanden ons een weg door dichte begroeing en een kronkelende rivier. Tegen het einde van de dag belanden we aan in een zijtak van de vallei. Vanaf hier zouden we een eerste bergpas moeten oversteken. We besloten echter dat het genoeg was voor de eerste dag en sloegen onze tent op. Dat bleek maar net op tijd te zijn want van zodra we geinstalleerd waren begon het te regenen. Onder het roffelen van de regen bereidden we ons avondmaal. Het bleef de hele nacht regenen.

De volgende ochtend was het verrassend genoeg stralend weer, warm en zonnig. We pepten ons op in de ijskoude rivier en braken ons kamp af. Opnieuw vol goede moed gingen we op zoek naar de bergpas. Dit bleek echter niet zo eenvoudig te zijn. We zagen de pas mooi liggen tussen de bergen maar sloegen er maar niet in te ontdekken hoe er te geraken. Na drie uur van vruchteloos geklungel op stijle puinhellingen besloten we maar dat het verstandig was om terug te keren. Redelijk teleurgesteld, met de staart tussen de benen keerden we langs dezelfde weg terug. Tegen de avond kwamen we terug bij de hut aan. Het prachtige weer en de spectaculaire uitzichten maakten veel goed. We aten een stevige maaltijd en sliepen binnen in de hut. Midden in de nacht begon het hevig te regenen.

De ochtend daarop regende het nog steeds lichtjes. Enigszins ongerust over de waterstand van de rivier begonnen we aan de afdaling. Aangezien we deze weg al eerder afgelegd hadden, waren we in een mum van tijd beneden. Onze ongerustheid bleek niet ongegrond. Het smalle riviertje dat onze voeten eerst nog lichtjes bevochtigd had, was veranderd in een woeste, kolkende stroom en zeker vijf keer zo breed. Een eerste blik leerde ons dat het onmogelijk was om deze over te steken. Na twee uur ronddralen besloten we onze tent op te zetten en te wachten tot de rivier terug zou slinken. Ondertussen begon het terug heviger te regenen en zakte onze moed. Het zou wel eens een lange wachttijd kunnen worden beseften we. Na een uur in de tent hoorden we stemmen. Tim liep naar buiten en zag drie andere trekkers de rivier oversteken over een boomstam. Dit deed ons besluiten ook een poging te wagen.

Ijlings pakten we onze rugzakken in. Tim deed eerst een verkenningspoging met halve rugzak om te kijken of het wel veilig genoeg was voor Elke. Vervolgens liet Tim wat spullen achter aan de overkant en kwam met lege rugzak terug. Rillend en nat tot op het bot, maar er was geen weg meer terug. Tenslotte staken we met twee de rivier over. Op de plaats dat we overstaken viel de stroming nogal mee. Tevens hadden we een boom om ons aan vast te houden. Toch kwam het water tot aan onze borst en waren de meeste spullen in onze rugzak doorweekt. Ironisch genoeg was het nog maar enkele honderden meters tot aan de hoofdweg. Hier aangekomen hoopten we op een snelle lift. Een auto die aanvankelijk in tegenovergestelde richting reed, keerde spontaan om en pikte ons op. Wat waren we opgelucht. Een uur later zaten we warm en proper aan tafel.

Achteraf bekeken zijn we blij dat we de pas niet gevonden hebben. Vandaag konden we vanuit de stad zien dat de sneeuwlijn plots tot aan de voet van de bergen ligt. Ook was het vanmorgen nog steeds aan het regenen. Het is alsof een onzichtbare hand ons behoed heeft.

Vandaag hebben we alles naar de wasserij gebracht want onze kamer was echt een augiasstal. Met het vochtige koude weer droogt er niets. Al bij al hebben we toch genoten van het kamperen in de prachtige natuur en twee uitzonderlijk zonnige dagen. We hebben wel het gevoel dat we het hier wat gehad hebben. Morgen liften we verder naar Torres Del Paine. Vermoedelijk doen we hier enkele dagen over. Onderweg houden we een paar keer halt.

15 opmerkingen:

  1. Spannend! Manman, ik zou helemaal niet durven wat jullie daar doen. Wees beiden voorzichtig en laat maar genoeg nieuws achter :-) Heel leuk om te lezen.

    Groetjes,
    Dorien & Nicolas

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Onzichtbare hand? Eerder jullie ervaring en gezond verstand dat zichtbaar werd :-). Gelukkig maar.

    Al goed dat jullie meer naar het Noorden trekken.
    Volgens de weersverwachtingen blijft het de volgende 14 dagen regenachtig in Ushaia met temp tussen 10 en 13°C.
    Hoe meer noordelijk, hoe droger en warmer. Torres del Paine heb ik niet kunnen vinden. Maar als dat hetzelfde is als Paine (Chili) staan jullie er goed voor. Daar is het de volgende weken droog en rond de 30°C. In Puerto Monti (richting Santiago) rond de 20° (en wisselvallig) maar in Santiago kurkdroog en boven de 30°C.
    Hier sneeuwt het overigens weer :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ha, gevonden. Torres del Paine is een natuurpark en geen stad. In Puerto Natales (80 Km ten zuiden) is het de komende week wisselvallig en 15°C en de week daarop droger en rond de 20°C.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Bedankt voor de research. Wisselvalligheid is hier eerder de regel dan de uitzondering in Zuid-Patagonie. Puerto Natales is inderdaad de stad die we binnen enkele dagen hopen te bereiken. Vandaaruit zullen we dan het nationale park binnengaan. Hopelijk ontnemen de wolken ons niet het zicht op het Paine massief. Hier in Ushuaia kunnen we momenteel niets van de omliggende bergen zien. Binnen een dik uur vertrekken we...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Versta me niet verkeerd: deze blog is zéér prettig lezen en het is leuk om volgen wat jullie allemaal meemaken aldaar. Maar misschien moet je hem -als dat technisch mogelijk is- nog wat opluisteren met beeldmateriaal van de landschappen die je beschrijft. Zo hebben we nog meer het gevoel dat we er bij zijn. En collega-volgers geef toe: wie likkebaardt niet van een kiekje met Tim, Elke, de bewuste boomstaan en de tot kolkende rivier verworden beek?
    Mucha suerte!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oef, gelukkig dat die onzichtbare hand er was. Maar die twee dagen hebben jullie toch weer gehad. En nu maar op naar beter weer en nog meer prachtige natuur. Goeie reis!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Eindelijk kan ik ook eens een reactie plaatsen. Ben er tot nu toe niet in gelukt om een reactie te versturen.Sorry.Gelukkig zijn jullie niet verder naar beneden gegaan want op de grens met Argentinie liggen daar nog landmijnen. Heb gisteren een reportage van Chili gezien op TV (Beagle), oma maakt zich nog meer ongerust. Gaat Tim en Elke daar ook naartoe!!!!Ben wel een beetje jaloers op jullie,profiteer van ieder moment en laat het gegrift zijn in je geheugen.Mooie verslaggeving. Zie het zo voor mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Papa,Wouter en opa zijn gisteren (zaterdag3001) een auto gaan kiezen voor Wouter.(Volvo c30)De mogelijkheid zit erin dat hij eerder dan gepland naar Frankrijk zal moeten vertrekken daarom.Deze vervroeging heeft te maken met zijn continue goede uitslagen. De koop is nog niet definitief gesloten, heeft één week bedenktijd.Gr.opa

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Spannende avonturen, maar ik had niets anders verwacht! Zorg goed voor elkaar en geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Amai, spannend seg!!:)
    En tis ook zo mooi neergeschreven, precies aan het begin van een spannend boek bezig;)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Waw wat eenavontuur ! Welke spannende verhalen zullen we nog kunnen lezen ! Geniet ervan !!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. En nu maar wachten op de eerste foto's. Hopelijk is het nu beter weer en een beetje warmer . Nog geen blaren aan de voeten?Gr. opa

    BeantwoordenVerwijderen
  14. We wilden nog even reageren op het stukje betreffende de landmijnen. Die zijn er inderdaad: een overblijfsel uit de bijna-oorlog tussen Chili en Argentinie over het meest zuidelijkste deel van vuurland. Laten we echter gerusstellend zeggen dat de gebieden waar deze mijnen liggen volledig ontoegankelijk zijn voor gewone burgers.

    BeantwoordenVerwijderen