¡Hola! We bevinden ons weer in de beschaafde wereld. We hebben net genoten van een heerlijke, overdadige maaltijd. Twee steaks, aardappelen gebakken in veel olie en een berg groenten. Dit was wel nodig, ons lichaam schreeuwde om calorieën en vitamines. Als je weet dat we al het eten voor de hele week zelf moesten dragen, begrijp je dat we ons tot het strikte minimum moesten beperken.
De dag dat we in Puerto Natales zijn aangekomen, hebben we nog snel alle voorbereidingen voor onze trektocht getroffen. Dit wil zeggen: voedsel voor acht dagen inslaan, hierbij het gewicht en energiegehalte tegenover elkaar afwegend, en transport naar het park regelen. Tenslotte hebben we nog tot laat in de avond onze rugzak ingepakt. In alle vroegte ging de wekker alweer af. Later werd duidelijk dat we nog twee uur langer hadden kunnen slapen. De bus was immers veel te laat. Toch iets waar we aan zullen moeten wennen.
Enkele uren later passeerden we 30 000 pesos lichter de ingang van het nationale park: Torres Del Paine. Het was een prachtige zonnige dag, met open zicht op de Torres en aangename temperatuur. Vol goesting begonnen we aan onze eerste dag. De eerste etappe bestond volgens het boek uit 20km. In praktijk bleek dit iets minder te zijn. De tocht zelf was niet zo heel interessant. Weinig vergezichten en vooral plat. Langs de andere kant was het wel een goede inloopdag. `s Nachts begon het lichtjes te regenen. We hebben al vaker gemerkt dat dit in Patagonië heel normaal is.
Bij het ontwaken bleek de lucht weer open te zijn. Wel was het een heel pak kouder. Snel warmden we wat havermout met chocoladepoeder op, ons vaste ontbijt voor de komende week. Na het inpakken, dat toch altijd veel tijd in beslag neemt, spoorden we onze benen opnieuw aan. In de voormiddag voerde de route ons over een lage pas, het landschap werd er al veel mooier op. Na een dag van zes uur wandelen waren we blij toen de camping in het zicht kwam. Het was een ruime camping gelegen aan een diepblauwe gletsjer en een prachtig gletsjermeer. Omdat we redelijk vroeg aangekomen waren ontspanden we ons aan de oever van het meer. Bij het avondeten -een zakje pasta- geraakten we aan de praat met twee Chileense medetrekkers: Esteban en Rafaël. Met een mengeling van Spaans en Engels behielpen we ons. Een van de twee bleek het al erg moeilijk te hebben. Wij daarentegen zagen het nog goed zitten. Nu nog...
Dag drie was erg kort. Slechts vier uurtjes. Toch voelden we al enige vermoeidheid in de benen kruipen en waren we niet rouwig om deze korte afstand. Vlak voor het betreden van het campement passeerden we een spectaculaire hangende gletsjer. Het kamp was gelegen in een bos. Omdat we zo vroeg waren, deden we een korte zijtrip zonder rugzak naar een nabijgelegen gletsjer. Aangezien Elke zich moe voelde en het leek alsof de gletsjer zich al volledig geopenbaard had, besloot zij zich op een goed uitkijkpunt neer te zetten. Tim wou alles echter van naderbij gaan bekijken. Toen werd duidelijk dat datgene waar het om ging, zich achter de hoek bevond: een tien meter hoge ijsmuur met watervalletjes van smeltwater en een bijzondere ijsgrot. Terug van deze trip waren we allebei kaput en kropen we na wat pasta de slaapzak in. De volgende dag zou D-day zijn. Morgen zouden we een bijzonder stijle pas, het hoogste punt van de route, bestijgen. Tot nu toe hadden we nog geen last van onze knieën gehad maar gezien de extreme stijlheid maakten we ons allebei toch wat zorgen over de komende dag.
Vroeg genoeg begonnen we aan dag vier. Met de pas in het vooruitzicht zetten we de beenwagen weer in gang. Normaal gezien zou dit het hoogste en meest mooie punt van de route moeten zijn. Op zich is de pas niet zo hoog, maar 1200 meter. Toch moet alles vanwege de extreme weersomstandigheden in een ander licht bekeken worden. De sneeuwgrens ligt hier bijvoorbeeld een pak lager als in de Europese alpen. Al snel begonnen we te klimmen. Eerst voerde de route ons door stijle, modderige bospaden. Een paar keer zonken we bijna tot aan onze knieën in de modder. Vervolgens leidde het pad ons over kale rotshellingen. En de laatste honderden meters voor de pas was het sneeuwploeteren. Ondertussen stak er een felle, ijzige wind op en werd het zicht door de regen en wolken tot op enkele tientallen meters beperkt. Eens op de pas bereikte deze wind een hoogtepunt. Het was onmogelijk om hier langer dan een minuut stil te staan. Hoe dan ook was er geen enkel uitzicht: JAMMER. De kers op de taart bleef uit. Aangezien we het hoogste punt bereikt hadden, betekende dit afdalen, afdalen en nog eens afdalen. Eerst over rotsen maar dan over EXTREEEM stijle en EXTREEEM modderige en gladde paden. Dit alles door een bos. Nu we wat lager waren, hadden we al bij al toch nog een prachtig zicht op de grootste gletsjer van het park. Ondanks het slechte weer was dit toch nog een betoverend zicht. Vroeger dan verwacht, kwamen we reeds in de namiddag al op de camping aan. Dit was de slechtste camping tot nu toe. Stijl, modderig en weinig plaats. Bovendien regende het dat het goot. Veel mensen die hun tent al hadden opgezet, braken deze uiteindelijk terug af om naar de volgende camping door te trekken. Zelf speelden we ook nog even met het idee. Doch het regende, we waren moe en Elke had last van haar knie door het vele dalen. We bleven dus. Uiteindelijk hebben we het nog wel gezellig gemaakt met de mensen die er waren en hadden we geen spijt van onze keuze.
De volgende ochtend had de regen plaatsgemaakt voor lichte sneeuw en was het tanden klapperen. Nadat we een kliedernatte tent hadden opgevouwen begonnen we met minder animo dan gebruikelijk aan de dag. Naarmate de tijd verstreek, werd het warmer en zonniger. We bereikten rond de middag de camping en hut. We hadden op voorhand al besloten deze over te slaan. Wel kochten we een DURE grote salamiworst als toemaatje bij onze crackers. Wat smaakte dit! Alsof een engeltje op onze tong kakte. Het tweede deel viel in lengte wat tegen. We deden er wat langer over als verwacht en het pad leek zich eindeloos voor ons uit te strekken. De vreugde die we voelden bij het bereiken van de kampplaats laat zich moeilijk beschrijven. Deze kampplaats was er eentje buiten categorie. Aangezien het een van de instappunten van de route was, met ferry bereikbaar, was dit meer een toeristische trekpleister dan een camping. We konden douchen, eten kopen, alles. Bijgevolg troffen we hier heel wat decadentie aan. Toen we onze tent hadden opgezet moesten we deze na vijf minuten weer verplaatsten omdat er op een meter afstand een dronken Amerikaan lag te kotsen. Nadat deze eerder al een tentpicket had kapotgetrapt. Maar we lopen op de feiten vooruit. Voor we de tent konden opzetten, kwamen we tot de conclusie dat Tim de tentpicketten op de vorige camping had achtergelaten. Terwijl Elke de halfopgezette tent in de extreme wind probeerde te temperen, ging Tim informeren of er geen tentpicketten of tenten te huur waren. Nada, alles uiverkocht. Uiteindelijk bedelden we net voldoende picketten bij elkaar om de tent tegen de wind overeind te houden. Nu kunnen we hiermee lachen maar op de moment zelf was het echt wel verschrikkelijk balen. Elke kon uiteindelijk nog een warme douche nemen. Dit was nodig na vijf dagen van aangekoekt zweet en vettig haar. Tim had hier ook al zin in maar helaas was de mannendouche net gesloten. Redelijk laat kropen we, Elke fris als een wolkje en Tim moe en gedemotiveerd in onze slaapzak. Nu pas werd duidelijk hoezeer Tim stonk.
Dag zes begon stralend en extreem warm naar Patagonische omstandigheden. Voor het eerst konden we in t-shirt wandelen en nog zweten. We wisten dat het slechts twee uurtjes was naar de volgende camping. Het plan was om van daaruit zonder rugzakken de Valle Frances te verkennen. Men zegt dat dit het prachtigste deel van de hele route is. Vol goesting begonnen we hieraan na een snelle lunch. Van zodra we ons op het terrein begaven, begon de lucht al snel te betrekken. Op een zeker punt aangekomen werd de wind extreem en begon het te regenen. Vele anderen gaven geen gehoor aan het weer en trokken gewoon verder. Wij twijfelden maar de lage bewolking en de vermoeidheid maakten dat we toch terugkeerden. Enigszins teleurgesteld omdat we de befaamde uitzichten gemist hadden, vielen we in slaap. Voor het slapengaan veranderden we onze plannen. In de plaats van de volgende dag de route in een laatste ruk uit te wandelen, zou Tim extra vroeg opstaan (4u15!) om de vallei alsnog in de ochtend te verkennen. Elke vond dit een zot idee en zou uitslapen. Nadien zouden we dan het korte stukje naar de vorige camping terugwandelen om dan de ferry te nemen, terug naar de beschaafde wereld. ´s Nachts begon het echter te gieten en te stormen. Patagonische stormwinden geselden ons arme tentje.
De volgende ochtend goot het nog steeds. Tim had weinig nodig om zijn plannen aan de kant te schuiven. Door de regen was het heel verleidelijk om te blijven liggen maar we wisten dat we een ferry moesten halen. We hadden allebei echt geen zin om het laatste stuk door de regen te doen. Hier heb je toch niets aan. Je ziet geen steek en wordt alleen maar nat. Bovendien was onze tent kleddernat, zelfs vanbinnen. Net zoals een deel van onze kleren. Na twee uur bereikten we inderdaad de camping. Wat waren we opgelucht. Heftige winden en zweepregens maakten van deze zevende dag echt een dag te veel. Bovendien verloor elke door de wind het regenzeil van haar rugzak. In afwachting van de ferry trakteerden we ons op een soep. We geraakten nog aan de praat met een Belgisch koppel en aten de rest van ons eten op. Daarna geraakten we vlot terug in Puerto Natales.
We kijken terug op een bewogen week. Verwondering, genot en moeilijke momenten (zowel fysiek als mentaal) wisselden elkaar af. Ondanks het einde in mineur beseffen we dat we over het algemeen geluk hebben gehad met het weer. Vooral de eerste dagen. Patagonië staat nu eenmaal niet bekend als een paradijs van zon en wuivende palmbomen. Wel zijn we enigszins teleurgesteld in onze dure uitrusting: regenbroek gescheurd, wandelstok kapot, rubber van schoenen die begint te lossen en water doorlaten en de rits van de tent die het stilaan begint te begeven. We maken ons zorgen om ons budget. Dit terwijl we vele Chileense trekkers in jeansbroek en t-shirt het parcour zagen voltooien. Hun glimlach was er niet minder om. Dit bewijst dat uitrusting niet alles is. Wat belangrijker is, is dat onze lichamen het niet hebben begeven. We kunnen zeggen dat onze knieën de zeven dagen wonderbaarlijk doorstaan hebben. Elke had alleen tijdens het extreme dalen op de vierde dag last. Er waren echter nog mensen die hierover kloegen. Tim heeft de hele week geen spoortje pijn gehad. Dit is een wonder waarop we nauwelijks gehoopt hadden. Toch gunnen we onszelf nu zeker voldoende rust. Het zou dom zijn om dit te verpesten. We blijven nog steeds trouw aan onze oefeningen van de kinesist. Dit vaak onder niet begrijpende blikken van andere mensen.
De plannen voor de komende dagen zien er als volgt uit: WASSEN, rusten, eten en als we van dit alles genoeg hebben gehad, reizen we voort naar El Chalten. Dit is een klein dorpje gelegen op Argentijns grondgebied. Het ligt op een steenworp afstand van Cerro Torre en Monte Fitz Roy, twee befaamde pieken in Patagonië. Naar verluid is het er prachtig om te trekken en te zijn. Hopelijk hebben we geluk met het weer en het liften.
dinsdag 9 februari 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Het weer zat jullie blijkbaar niet mee maar niet getreurd. Hier is het nog veel erger en chaos tot en met. Weer een dagje sneeuw (5 cm) en het land ligt weer plat. De bussen rijden niet meer of zijn uren te laat. 900 Km file tussen Brussel en Antwerpen.
BeantwoordenVerwijderenDus zo slecht is dat ginder nog niet gegaan met de benenwagen.
Geniet dus nog maar van de welverdiende rust. Nog tijd genoeg ginder.
Dit is de derde keer dat ik een reactie tracht te plaatsen. Kan nog niet reageren op uw laatste bericht, te weinig tijd in de Bib. Komt later. Heb je nog geen aardbevingen gevoeld? Chili is er voor gekend.Wat ook de moeite is om te bezoeken naar hetschijnt is de vulkaan"Chaitén"Ligt ook in het zuiden. Groetjes van oma en opa
BeantwoordenVerwijderenJullie hebben het daar duidelijk naar jullie zin! Geniet er nog van!
BeantwoordenVerwijderengroeten sofie
Wel opa, je tussenkomsten zijn ideaal om de grootouders van Elke een hart onder de riem te steken :-). Landmijnen... aardbevingen... een bord met "opgelet landmijnen" hebben we al gezien maar de aarde heeft zicht totnogtoe koest gehouden. De lucht daarentegen...
BeantwoordenVerwijderenWe zullen nog genoeg vulkanen tegenkomen naarmate we meer naar het noorden van patagonie reizen. Ik denk eraan om een te beklimmen, misschien met gids indien betaalbaar.
Sounds like one wild party over there :p
BeantwoordenVerwijderenMaar wanneer gaan jullie de plaatselijke bevolking en dorpjes eens bezoeken? Foto's en verhalen daarover lijken me super :)
Cultuur opsnuiven!
zoen