donderdag 25 februari 2010

Cerro Castillo

Opnieuw werden we eraan herinnerd waarom we liften verkiezen boven het nemen van een bus. Een veel te kleine ruimte, als haringen in een blik en rugzakken die brutaal in een veel te kleine kofferruimte worden geperst. Toch kwamen we heelhuids aan op een plaats dat Las Horquettas heet. Meer als een bocht in de weg was het niet maar van hieruit vertrok de route rondom Cerro Castillo. Op onze foto's wordt duidelijk waarom deze berg zo gedoopt werd: vanwege zijn sterke gelijkenis met een Middeleeuwse burcht.

Eens afgezet langs de kant van de weg, waren we de abominabele busrit al snel vergeten. Het was meer dan aangenaam warm met een kraakblauwe hemel. Na minder dan vijf minuten moesten we ons al volledig omkleden. De dikke trekkingkledij werd al snel omgewisseld voor korte shorts en t-shirts. Bij de start bleek dat nog een andere persoon op hetzelfde tijdstip aan de trektocht begon. Het was een Israëlische man die samen met zijn vriendin door Zuid-Amerika aan het reizen was maar deze trektocht op zijn eentje wou volbrengen. Zijn vriendin zou deze tocht te zwaar gevonden hebben. Elke kreeg al schrik...

De eerste dag was niet zo heel bijzonder. Een eenvoudige, vlakke jeepweg voerde ons door bos en weiden. Af en toe moesten we een ondiepe rivier oversteken. Sommige stukken liepen we samen met Ital (de Israeliër) maar meestal was hij sneller als ons. In de late namiddag arriveerden we op de camping. Een camping is hier niet meer dan een plaats in het bos waar een bordje met 'camping' staat. Dikwijls zijn er wel dixie-achtige toiletten en een plaats waar je vuur mag maken. Je hoeft niet te betalen. Aan wie zou je ook? De eerste avond was best gezellig. We bouwden samen een kampvuur en aten samen.

De volgende dag zou er helemaal anders uitzien. Vanaf de camping begon de route ons onmiddellijk omhoog te voeren. Eerst door bos en dan door steeds kaler wordend terrein. Uiteindelijk staken we een pas over op 1400 meter. Deze was bedekt met sneeuw. Het was duidelijk dat het een strenge winter was geweest. Op de pas werden we overweldigd door prachtige uitzichten. De koude wind joeg ons echter snel naar beneden over een zeer stijle rotsroute. Beneden lunchten we samen met Ital, lekker in de zon. Daarna werd het iets gemakkelijker. Toch slaagden we erin om vijf minuten voor het einde nog verloren te lopen en de tocht met een uur van geklooi te verlengen. Onze tweede overnachting zou niet op een camping plaatsvinden maar op een plek die we zelf moesten uitzoeken. Aangezien Ital al eerder op deze plaats was aangekomen had hij de beste campingspot al uitgezocht. We vertrouwden hem en zetten onze tent naast die van hem neer. Het was een aangenaam plekje te midden van een vrij dik bos. 's Avonds maakte Tim samen met Ital nog een zijtrip naar een meer. Het was een goede plek om een uurtje door te brengen. Aangezien we midden in het bos kampeerden, konden we geen kampvuur maken.

De derde dag behoorde korter en lichter te zijn als de dag voordien. Niets was minder waar. Het eerste stuk voerde ons redelijk stijl omhoog naar een andere pas. Van hieruit hadden we de meest spectaculaire uitzichten van de vier dagen. Het was tevens het hoogste punt van de route: 1600 meter. Op de top lieten we alles goed tot ons doordringen en werden we bijgehaald door een Duitser. Dit was verrassend aangezien hij de eerste nacht niet samen met ons had gekampeerd. Bleek dat hij de eerste twee dagen in een dag had gedaan. So far, so good.
Dan de afdaling, dit was andere koek. We volgden de markeringen naar beneden. Deze waren echt verschrikkelijk onduidelijk en leidden ons over zeer slecht terrein. Een paar honderd meter verder zagen we de Duitser snel langs een andere route afdalen. Hij deed teken maar we volgden de markeringen, dus we dachten dat wij het goed deden. Hoe lager we kwamen, hoe erger het werd. Wat stijle rotshellingen veranderden de ondergrond in haast ondoorwaadbaar bos. Dit kon niet juist zijn. Toch stootten we af en toe nog op een markering. Uiteindelijk belandden we na vier uur geknoei op een geëffend pad aan. Hier kwamen we een paar klimmers tegen die de vorige nacht Cerro Castillo hadden beklomen. Ze wezen ons de weg naar campemento Neozelandes. Een gemakkelijk uur later kwamen we daar aan. Die avond bouwden we opnieuw een kampvuur. Deze keer waren we met zijn vieren om het gezellig te maken. Na een dag als deze waren we erg opgelucht om daar te zijn. Achteraf bleek dat Ital en Johannes (de Duitser) een totaal andere route hadden genomen. Ook zij hadden markeringen gevolgd. De volgende dag zouden we nog anderen tegen komen die op een nog andere wijze beneden waren geraakt, ook met veel geknoei. Bovendien zagen we op de terugweg overal voetstappen op de meest onmogelijke plaatsen. Het lag dus niet aan ons.

De volgende ochtend maakten Tim en Ital nog een zijtrip naar een gletsjermeer. Elke profiteerde van de gelegenheid om uit te slapen. Dit is met Tim aan je zijde een uitzondering. Aan het gletsjermeer ontdeden ze zich van hun kleren en doken het gletsjermeer in. Vervolgens klommen ze op een ijsschots. Een hoogst verfrissende activiteit. In de namiddag legden we de laatste etappe af. Deze was veel gemakkelijker als alle vorige dagen, alleen de hitte maakte het ons wat moeilijk. Na drie uur kwamen we in Villa Cerro Castillo aan. Hier moesten we nog ruim drie uur wachten op een lift die ons naar Coyhaique voerde. Redelijk laat kwamen we terug in het hostel aan. Hier prepareerden we nog een welverdiende maaltijd.

We kijken terug op vier dagen met prachtig weer. Het lijkt erop dat het hier steeds beter wordt. Ook de alomtegenwoordige wind lijkt sterk verminderd te zijn. Onze volgende bestemming is nog niet duidelijk.

Foto's zijn te bekijken op Tim zijn facebook.

6 opmerkingen:

  1. Ik heb de foto's bekeken en ik denk dat jullie wel de tijd van jullie leven beleven daar. Ik heb altijd al moeite gehad om mij een beeld te vormen aan de hand van tekst, daarom kan ik de foto's alleen maar aanmoedigen. :)
    Geniet ervan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Prachtige foto's! Geniet nog van jullie avontuur ginder, als ik jullie verhalen lees zie ik groen van jaloezie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Chapeau Elke, want jij bent daar echt grenzen aan het verleggen he. Ook voor Tim natuurlijk, maar zo kennen we hem, toch nog een extra stukje er bij doen na de tocht (om natuurlijk extra te kunnen genieten). Ik ga meteen de foto's bekijken. Knuf

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hebben jullie daar last van de aardbeving???????

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En blijkbaar is er een tsunami op komst! Hopelijk is alles ok met jullie? Geef snel een seintje!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Als ze geen kranten lezen zullen ze er zelf waarschijnlijk niet eens iets van gemerkt hebben.
    Hun laatste standplaats was Cerro Castillo. De aardbeving heeft plaatsgehad 100Km ten noorden Van Concepcion. Dat is meer dan 1200Km ten noorden van hun huidig verblijf. Bovendien zitten ze in de bergen tegen Argentinië. Een Tsunami (die momenteel al afgeblazen wordt) kan hen eveneens niet treffen gezien deze hoogstens enkele km landinwaarts van de kust schade kan aanrichten. Tim en Elke moeten wel hun plannen goed bezien voor de eindmaanden van hun reis gezien het schadegebied tegen Bolivië, hun eindoel, ligt. Dus al goed dat de aardbeving zich nu voordeed en niet over een drietal maanden.
    De verhouding van de plaats van aardbeving en de verblijfplaats van Tim&Elke is zo ongeveer de afstand tussen Brussel en Oslo. Als er morgen een Tsunami in Oslo zou zijn of een aardbeving zouden we daar niet wakker van liggen. Chili is een smal maar heel lang land. De verhoudingen liggen er anders dan hier. Het is dan wel in hetzelfd eland gebeurt maar waarschijnlijk ver van hun bed.
    Een bericht van hen verwachten (als ze al van iets weten) kan wel langer duren omdat alle telefoon- en internetverkeer naar het westen via de onderzeese kabels via Santiago moeten en tijdelijk buiten gebruik zijn.

    BeantwoordenVerwijderen