zondag 20 juni 2010

Me cansare, me cansare...

(Alleen geschreven door Tim)

Elke keer als we er van overtuigd waren dat we onze bestemming nooit zouden bereiken bleek onze angst ongegrond te zijn. Kreunend en protesterend stampte de auto zich een weg naar boven. Met klamme handen hielden we ons hart vast. Zo nu en dan werden we opgeschrikt door het geluid van schrapend metaal, rotsen die de onderkant van de auto geselden.
"¡Bajamos!" riep de gids. Het teken dat we nog maar eens moesten uitstappen om rotsen naar de kant van de weg te slepen of de auto uit een greppel te duwen. De chauffeur en de gids maakten een ontspannen indruk. Er werd gelachen, een nootje gezongen, niets aan de hand. De loeiende motor van de geschoffeerde automobiel vormde het achtergrondkoor. Naar adem happend op deze hoogte schreeuwde het stuk mechaniek om genade.


Eerder die ochtend stond Miguel, onze gids, ons op te wachten aan ons hostal. Een eerste blik op ons transportmiddel leerde ons dat hij alles tot in de puntjes had voorbereid. De wagen was volgestouwd met levensmiddelen en kampeeruitrusting. De auto zelf was een doodgewone taxi, de chauffeur een vriend die hij had opgetrommeld. Niet veel later reden we het ochtendlijke La Paz in, Calle Montes op, de vallei uit, richting El Alto en de altiplano. Een weg die we al zo vaak hebben afgelegd maar ons toch blijft fascineren. Onder weg hielden we halt om de kok op te pikken. Een kok? Dat was nieuw. We hadden verwacht dat de gids zou koken, samen met ons. Neen, alles was groots georganiseerd. Helaas kwam er niemand opdagen. De gids liep zenuwachtig rondjes te draaien buiten de auto, nu en dan proberend betreffende te bereiken met zijn GSM. Een uur te laat kwam dan uiteindelijk onze kok opdagen. De kok bleek echter een kokkin te zijn, 56 jaar oud en evenveel kilos aan overgewicht. Zenuwachtig vroeg ik of zij de hele tocht met ons zou meestappen. Ja, was het antwoord. Of ze dit ooit al eerder had gedaan? No, es la primera vez. De eerste keer. Toen we een kwartiertje later de altiplano overreden en de cordillera real de horizon sierde deden haar reacties vermoeden dat ze nog nooit een berg van dichtbij had gezien. De moed zonk ons in de schoenen. Later, uit gesprekken, zou blijken dat het om de schoonmoeder van onze gids ging. Hij had haar opgetrommeld omdat de gebruikelijke kokkin, een jonge vrouw en tevens haar dochter en partner van de gids, niet kon. Een leugentje ter overtuiging werd hiervoor niet geschuwd: Miguel had haar gezegd dat zijn clienten oudere mensen zijn die slecht te been zijn. Toen we de vrouw vroegen of ze dit alles wel zag zitten: Me cansare, me cansare. Ik zal me vermoeien, ik zal me vermoeien...

Vier hobbelige uren later kwamen we aan op het startpunt van de trek. Een meer, bergen, een gletsjer in de verte, het was een betoverende plaats. Onmiddelijk hadden we lunch, uitgebreid, zoals dat de volgende dagen altijd zou zijn. Die namiddag deden we niet veel meer dan alle uitrusting vanuit de auto over een riviertje naar onze kampplaats (4600 meter) dragen. Snel zetten we de tenten op en installeerden we het nodige. De gids had zelfs een heuse kooktent en stoeltjes voorzien waardoor onze camping meer op het basiskamp van een Mount Everest expeditie leek dan op een het tentenkamp voor een gewone trekking van enkele daagjes. Vervolgens ging onze kokkin weer aan het koken terwijl de gids ezels ging zoeken om al dat gewicht te torsen. Snel was hij terug met het nieuws dat de lastdieren gevonden waren. Ze zouden smorgens vroeg paraat staan. Na een te rijke maaltijd doken we onze slaapzak in.

De volgende ochtend ontwaakten we in een natte tent. s· Nachts wordt het buiten immers zo koud dat alle ademlucht condenseert. Dit was niet het enige euvel. Elke werd wakker met hoogteziekte: diarree, overgeven, zwakheid waren de symptomen. Na het opbreken van het kamp begonnen we met weinig hoop aan de trek. De eerste dag was relatief lang en voerde ons over een hoogte van 4800 meter. Vanop de pas konden we Huayna Potosi in de verte zien opdoemen. Elke kreeg de hele dag geen hap door de keel en Tim heeft voor het grootste gedeelte haar rugzak moeten dragen. s Avonds kampeerden we op een grasvlakte aan een riviertje. Elke voelde zich al iets beter maar kon nog steeds niet eten. De kokkin had de eerste dag overleefd, traag en met veel moeite.

Dag twee moet de beste geweest zijn. De hoogtedemonen hadden de darmen van Elke verlaten en ze kon haar rugzak alweer zelf torsen. Na een goed ontbijt werden de ezels bepakt en voerde de route ons weer over enkele spectaculaire passen. Vrij vroeg in de namiddag kwamen we al op onze bestemming aan: het basiskamp van Condoriri. De berg ontleent zijn naam aan zijn fysieke gelijkenis met een Condor. Dreigend strekt hij zijn vleugels uit over een azuurblauw meer. In de verte loemde een gletsjer. Omdat het zo vroeg was en Tim zich nog kiplekker voelde stelde hij voor aan de gids om in de namiddag dichter naar de gletsjer te trekken. Elke, veel beter maar nog steeds niet 100 procent, zag dit niet zitten en bleef in de kooktent. Na, een traditioneel uitgebreide lunch, liepen we haast de flank van de berg op richting de gletsjer. Achter ons strektte zich het Condoririmeer uit, steeds dieper, steeds verder tot we ons op de meest
magische plaats van de trek bevonden. Een kronkelende gletjes net onder de 5000 meter. Al fototrekkend daalden we af. Het dinner bestond zoals elke dag uit een extreem rijke soep die de goesting om meer en de maag om minder deed schreeuwen. Nadien volgde het segundo, een hotelwaardige maaltijd die dezelfde ambivalente gevoelens oproept.

Dag drie kan kort samengevat worden. Saai en weinig bijonder. Aangezien de gids had geoordeeld dat het aan ons tempo niet mogelijk was om de originele route in een dag te volbrengen had hij de route gewijzigd. Vanuit Condoriri daalden we over een jeepweg af naar Tuni, een klein bergdorpje, om vervolgens dezelfde weg te volgen naar onze laatste en hoogste kamp, op 4700 meter. Hier had Tim die voordien geen last had van de ijle lucht toch hoofdpijn gedurende de nacht. Of was het het slaaptekort dat zich deed gelden? Op die hoogte doe je namelijk geen oog dicht.

De vierde wandeldag (de vijfde in totaal) traden we de dag tegemoet met ijs op onze slaapzakken. Die nacht was het klaarblijkelijk nog kouder geworden dan gewoonlijk. Que frio!
Zoals ondertussen de gewoonte was geworden werd de kokkin reeds vooruitgestuurd terwijl wij onze tenten afbraken. Een half uur later gingen we haar achterna: een 5100 meter hoge pas over. Verbazend hoe dit na enkele dagen voor ons beiden zo vlot ging. Een laatste keer werden we van dichtbij getrakteerd op de beijsde flanken van Huayna Potosi voordat we na een afdaling van enkele uren weer werden opgepikt door dezelfde taxi. Moe maar voldaan keerden we over een gelukkig betere weg terug naar het vertrouwde La Paz.

Verbazend hoe de dikke kokking het geheel overleefd heeft. Hoe ze daarbovenop vaak om 5 uur s morgens opstond om een goede lunch te bereiden voor onderweg. Hoe ze dit alles niet veel trager deed als ons (vooral omdat Elke last had van de hoogte). Het was een bijzondere ervaring, op stap met een hele crew: een gids, kokkin, arriero en vier ezels. De vraagt reist echter, was dit allemaal wel nodig? Wetende dat we al zo vaak evenveel dagen hebben gedaan met alleen onze rugzak op de rug. Dat is Bolivie, soms vraag je een gids en daagt hij niet op, soms krijg je verassend genoeg wat meer. Toch prefereren we de vrijheid van het zelfstandige trekken, iets wat hier door het ontbreken van kaarten en wandelpaden moeilijk tot onmogelijk is.

Wat zijn de plannen nu? Tijdens de trektocht heb ik besloten om met dezelfde gids Huayna Potosi te beklimmen, een 6088 meter hoge berg. Acclimatisatie moet na vorige trek in orde zijn. Elke zou origineel drie dagen in La Paz blijven maar gisteren viel ons een gelukkig toeval te beurt. We hebben enkele mensen ontmoet die naar een festival zouden gaan. Elke is deze morgen met hen vertrokken en gaat waarschijnlijk de hele nacht feesten. Ikzelf ben achtergebleven in La Paz. Morgen vertrek ik naar Campo Bajo om technieken te oefenen op een gletsjer. De tweede dag trekken we naar Campo Alto en op woensdag zal de berg aangevallen worden. Als alles goed verloopt. Daarvoor bidden we!

1 opmerking:

  1. bEDANKT DAT JE ME HEBT ERKENT OP FACEBOOK , ZO KAN IK OOK PROFITEREN VAN DE MOOIE KIEKJES. Het begint stilaan af te korten. Nog enkele weken en het mooie liedje is uit. Dit is niet slecht bedoeld , het is alleen maar om u beiden aan te moedigen er de volle 100% van te genieten.Hier is het volop zomer, Zondag voorspelt men zelfs 30 gr.Cel.Groetjes uit Limb. en tot ziens in goede gezondheid.

    BeantwoordenVerwijderen