Moe... Doodmoe... We hebben er net een verschrikkelijke busreis opzitten. Gisterenavond namen we om 18u de nachtbus van Sucre naar Tupiza. Na een half uur rijden echter heeft de chauffeur de versnellingsbak verknoeid en stond de bus werkeloos langs de kant. Vanuit ons zitje hoorden we met toenemende ongerustheid de chauffeur en zijn knecht klungelen aan het onderstel van de bus. Een half uur later stapte iedereen uit. Het zag er niet naar uit dat de bus nog zou rijden vanavond. Er heerste verwarring. De chauffeur wist ons te vertellen dat er een vervangbus zou komen. Toch bleven ze volhardend verder sleutelen aan de bus. Na drie uur ronddralen in de nachtelijke koude dook het gerucht op dat er toch geen vervangbus zou komen. Ondertussen begonnen sommige mensen af te druipen. De gemoederen werden wat onrustiger maar wij begrepen niet helemaal waar de commotie om te doen was. Nog eens een half uurtje later werd aangekondigd dat ze erin geslaagd waren de bus toch te maken. Aldus stapte iedereen terug in en spoedig waren we terug op weg, althans dat dachten we.. Bij het eerstvolgende naftstation hielden we opnieuw halt. De mecanieker deelde mee dat de bus toch niet zo goed gemaakt was als ze dachten en er toch een vervangbus zou komen. Deze keer was het gelukkig waar. Omstreeks 23u zaten we uiteindelijk toch aan boord en kon de rit beginnen. Al snel beseften we dat het geen comfortabele rit zou worden. De hobbelige onverharde wegen zijn één ding, de kou is iets anders. De Altiplano doorkruisend konden de enkelvoudige ramen van de bus de koude niet buiten houden. Ondanks twee truien, fleece en jas werden we toch nog tot op het bot gekoeld. Bovendien word je verondersteld je stoelgang en urine twaalf uur lang in te houden. Soms als je aandringt mag je 'muy rapido' langs de kant van de weg gaan.
Genoeg over het negatieve. Laten we terugkeren in de tijd.
We hadden La Paz verlaten op weg naar meer zonnige oorden. Sucre was onze bestemming. De eerste indruk was een teleurstelling. Regen en bewolking overschaduwden de stad. Exact datgene waarvoor we La Paz verlaten hadden. Het plan was om de dag nadien al een trektocht door de Cordillera de los Frailes aan te vatten. Het weer deed ons plan wankelen. Toch gingen we op zoek naar een gids. Na een lange zoektocht eindigden we bij het Universitario De Turismo. We hadden hier een goed gevoel bij. Intussen was het weer wat opgeklaard waardoor we de knoop doorhakten en besloten de volgende dag te vertrekken.
En ja, de volgende dag was het stralend weer. Om 9u kwam onze gids ons ophalen. We leerden dat nog twee anderen onze excursie zouden vervoegen. Het toeval wou dat het een Belgisch-Amerikaans koppel was. Zij een Brusselse en hij van de US. Dit maakte dat we de hele tijd in Engels en met de gids in het Spaans communiceerden. Samen met de gids namen we het enige transportmiddel naar de Cordillera: een camion, zoals ze dat hier noemen. Denk hierbij aan een camion inderdaad met open laadbak. In deze laadbak worden vervolgens zoveel mogelijk mensen gepropt en occasioneel een geit of varken. Na een anderhalfuur lange rit -genietend van een mengelmoes van lijfgeuren en dierlijke aroma's- arriveerden we in Chataquila. Dit is een dorpje op 3700 meter en meteen het hoogste punt van heel onze tocht. Na een lunch begonnen we in de namiddag aan onze trek. De eerste dag was reeds enorm gevarrieerd. We passeerden twee sites met rotsschilderingen die tussen de 1000 en 1500 jaar oud zijn. Eéntje lag wat meer afgelegen in een grot. Voor de terugweg had onze gids een lumineus idee: laten we een stukje afsnijden. Aldus klommen we een vier meter hoge, net niet verticale, rots op. Erg leuk was dat, behalve voor Elke, die simpelweg niet omhoog geraakte en naar beneden moest geholpen worden. Opgeladen door adrenaline zetten we onze tocht verder. Hoewel de bergen hier niet zo dramatisch zijn als de Cordillera Real, vonden we de uitzichten toch betoverend. De eerste avond arriveerden we in het donker in een klein dorpje: Chaunaka. Hier zouden we slapen in 'la casa de la señora'. Een klein adobe huisje van een 94-jarig oud vrouwtje. Zou ze echt zo oud zijn? Koken kon ze nog als de beste. We aten een traditioneel gerecht. Tim begon zich tegen de avond echter wat koortsachtig te voelen. Gedurende de dag had hij ook al wat last van zijn darmen gehad. Aldus gingen we allemaal op tijd slapen. De twee andere Belgen waren zo slim geweest om hun slaapzak mee te nemen. Wij lieten deze achter omdat ons gezegd was dat dit niet nodig was. Een blik op de bedden vervulde ons met spijt. De lakens deden ons afvragen hoeveel mensen er reeds in dit bed gestorven waren. Een gebruikte baxter naast het bed van Elke versterkte deze vraag. We hadden echter geen keuze, we kropen onder de wol. 's Nachts echter werd Tim bijzonder ziek: koortsrillingen en verschrikkelijke hoofdpijn boven op de reeds bestaande diarree. Het werd een slapeloze nacht voor ons beiden en we waren ervan overtuigd dat het hierbij afgelopen was. In de ochtend was Tim wat beter dus besloten we er toch met verder te gaan.
De tweede dag was niet zolang, toch slaagden we erin om weer in het donker aan te komen. Dit omdat we in de helft een drie uur lange lunchpauze namen. We aten in een klein dorpje alwaar een lokaal vrouwtje groentensoep voor ons kookte: muy rico. Het toeval wilde dat de kinderen van de lokale school op dat moment middagpauze hadden. Tim had een Paracetamol genomen en voelde zich voldoende goed om samen met de gids en de kinderen een partijtje voetbal te spelen. De anderen keken toe. De tocht bracht ons tot aan Maragua, een dorpje gelegen in een oude vulkanische krater. Naar verluid was er 's avonds een lokaal festival. De accomodatie die we in het dorpje hadden, was bij de besten die we ooit hebben gehad. Een rustiek wit huisje met comfortabele kraaknette bedden. Het kon niet verschillender zijn als de dag voordien. Gezellig bij een haardvuur aten we ons avondmaal: rijst, frietjes en een ei. Daarna gingen we een kijkje nemen naar het festival. Het werd snel duidelijk dat het eigenlijke festival pas de dag nadien was. Die avond was de voorloper van het festival. Lang bleven we er niet. Op het pleintje waar het plaatsvond hing een sinister sfeertje. Enkele locals zaten in kleine groepjes op het plein te drinken en in het midden stonden wat oudere mannen op trommels te slagen. Af en toe werd er vuurwerk ontstoken. We maakten ons snel uit de voeten en sliepen een diepe nachtrust.
Dag drie beloofde een lange dag te worden. Helaas, vertrokken we met een uur vertraging omdat de mensen die voor het ontbijt moesten zorgen een kater hadden. Onze gids wist toch een goed ontbijt bij elkaar te rapen. Deze voorlaatste dag was mogelijk de interessantste. Tegen de middag bezochten we gefossiliseerde dinosaurusvoetstappen en hadden we weer een uitgebreide lunch in een huisje van iemand die bevriend was met de gids. De dame die voor het eten moest zorgen, was niet aanwezig. De gids kookte dus zelf. Overheerlijk! Wel zorgde dit weer voor twee uur vertraging. In de late namiddag passeerden we langs natuurlijke termen. Uit een rots kwam bijna kokend water gestroomd dat zich enkele meters lager in poelen vergaarde. We namen ruim de tijd om hiervan te genieten. Echt heerlijk was dat: de ondergaande zon, de termen en mensen waar we wel goed met konden opschieten. Hierna hadden we nog 1.5 uur te gaan tot onze eerst mogelijke slaapplaats. Door al de vertragingen zouden we ons einddoel niet meer bereiken. Voor de derde keer arriveerden we in het donker aan een huis. Hier woonde opnieuw iemand waarmee de gids contacten mee had. Het deed ons denken aan onze eerste slaapplaats. Na wat onderhandelen werden de kinderen van de man de slaapkamer uitgedragen en namen we hun plaats in. De gids zou op de grond slapen. Weer was de vrouw die moest koken niet aanwezig en weer slaagde onze gids erin om een fantastische soep bijeen te koken. De laatste nacht was opnieuw een slapeloze aangezien de bedden te smal waren, de lakens stonken en dieren over onze voeten trippelden. Te zwaar voor een muis, te licht voor een kat, mischien een rat?
Gelukkig was de laatste dag een kort tochtje over een jeepweg tot in Quila Quila alwaar we maar eventjes moesten wachten op de camion. De terugrit was tergender dan de heenrit. Er was minder plaats en de rit was langer. Tijdens de rit werden we getrakteerd op verschillende taferelen: een pissende geit, een pissend kind en vrouwen die openbaar borstvoeding geven. De geit werd na afloop gewoon aan de horens van de camion gezwierd. In Bolvië zagen we wel meer dieren die niet echt koosjer behandeld werden. Achja, de Westerse slachthuizen zijn niet veel beter. Moegetergd kwamen we laat in de namiddag in Sucre aan. We namen afscheid van ons gezelschap en gaven de gids een goede fooi. We waren echt tevreden over hem. Hij was een vriendelijke, open en fitte jongeman die ons inspraak gaf in de route en enorm informatief was onderweg. Bovendien counterde hij talloze onverwachte situaties. Zijn naam was Pablo en hij droeg een cowboyhoed en jeans.
Nadien ontspanden we nog wat in Sucre: een cinema, een pizza,...
Het was gisteren dat we de bus naar Tupiza namen. Vanmorgen kwamen we hier natuurlijk uitgeput aan. We hebben enkele uren in bed gelegen om dan op zoek te gaan naar een geschikt agentschap om de Salar De Uyuni-toer te doen. De standaardtoer bestaat uit vier dagen. Wij willen een extra dag om een vulkaan te beklimmen. Daarom is het wat moeilijker om andere mensen te vinden. Je moet immers met vier zijn om een toer te kunnen vullen. We geven onszelf de tijd tot morgenavond. Indien niet, doen we gewoon de standaardtoer. De omgeving is bezaaid met interessante canyon's en rotsformaties, vervelen zullen we ons dus niet doen.
noot: Internet is de laatste dagen niet onze beste vriend. Daarom zal het nog even duren om bijbehorende foto's op facebook te zetten. Het album op Elke haar facebook is verre van volledig.
maandag 7 juni 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Dag beste Tim en Elke,
BeantwoordenVerwijderenhet is een waar plezier om jullie blog te lezen, jullie Zuid-Amerikaans avontuur op een fijne en gedetailleerde manier beschreven, het doet me wegdromen tijdens deze examentijd. Geniet met volle teugen van alles dat je tegenkomt. Veel liefs,
Elena
Wat jullie op enkele dagen meemaken, zullen de meesten van ons in hun ganse leven niet beleven. Hopelijk kunnen jullie nog altijd genieten van al die nieuwe, soms leuke en soms minder leuke, indrukken en ervaringen. Maar wat is dat daar met die Boliviaanse vrouwen? Die hebben precies een hekel aan koken.
BeantwoordenVerwijderen