Omdat Puerto Montt een stad is met een respectabele omvang schatten we in dat liften zeer moeilijk tot onmogelijk zou zijn. Bovendien reden er zoveel bussen aan een betaalbare prijs. Aldus besloten we het onszelf gemakkelijk te maken en de bus naar Castro te nemen. Castro is de hoofdstad van Chiloe. De rit voerde over een asfaltweg zoals we die al in eeuwen niet meer gehad hebben. We merken echt wel dat de infrastructuur beter wordt naarmate we noordelijker reizen. De zeestraat tussen het vasteland en Chiloe staken we over met een korte boottrip. Toch was deze lang genoeg om Tim misselijk te maken. Of zaten de biertjes van de vorige avond er nog voor iets tussen? De misselijkheid had wel een positief neveneffect: terwijl de meeste mensen in de bus bleven zitten, probeerde Tim zich staande te houden aan het dek. Hierdoor was hij de enige die enkele zeeleeuwen langs de boot zag zwemmen. Eens aangekomen in Castro trakteerden de weergoden ons op stralend weer. Dit hadden we niet verwacht aangezien we in Puerto Montt in de regen waren vertrokken.
In Castro snoven we de sfeer wat op en regelden we wat praktische zaken. Aangezien we enkele dagen in het nationale park wilden doorbrengen moesten we eten inslaan en informatie inwinnen. Dit laatste bleek een zeer moeilijke opdracht te zijn. CONAF, de organisatie die alle nationale parken beheerd, beschikt over een pracht van een kantoor maar ze weten van toeten nog blazen. De enige beschikbare kaart was niet veel beter dan een schets. Dit is echt overal het geval in Chili. Vaak geven ze zelfs misleidende en foutieve informatie. Ook deze keer zouden we hiermee geconfronteerd worden.
De volgende dag namen we de eerste bus naar Cucao. Opnieuw was liften geen optie aangezien de weg ernaartoe weinig of geen verkeer droeg. Misschien durfden we ook niet meer zo goed na onze ervaring in La Junta. De bus zette ons na een korte rit van 50km af aan de ingang van het nationale park. De kaart gaf aan dat je op vijf uur naar een strand kon wandelen en terug. Je had er ook de optie om te kamperen maar we besloten er een gewone dagwandeling van te maken zonder rugzak. Aldus zetten we onze tent op aan het begin van de route. De camping was werkelijk ongezien: ruim en vlak, beschut met exotische vegetatie en zelfs een tafel, vuurplaats en douches. Dit allemaal gratis en perfect onderhouden. In de late voormiddag begonnen we eraan. Eerst volgenden we een asfaltweg die doodliep op de kust. Vervolgens volgden we enkele uren de kustlijn om tenslotte een dorpje in het vizier te krijgen. Hier kwamen we enkele mensen tegen. Bleek dat het van hier nog twee uur was naar het strand terwijl we er eigenlijk al bijna dachten te zijn. Uiteindelijk bleek het in plaats van 5 uur, 8 uur wandelen te zijn. Hadden we dit geweten, hadden we zeker onze tent meegenomen. Hoe dan ook, was het een zalig parcours. De omgeving was er echt fantastisch: dichte haast ondoordringbare vegetatie en luxueus regenwoud zoals we dat nog nooit hadden gezien. Het was er zo anders dan alles wat we hiervoor zijn tegengekomen. Het was verfrissend om na een maand in de bergen uitgestrekte kustlijnen te volgen. Soms waanden we ons in een paradijs. Na deze dag kwamen we moe maar voldaan terug bij onze tent aan. Toch ook met een gevoel van: hadden we onze tent maar meegenomen...
We hadden gepland om de volgende dag naar het hoogste punt van het eiland te gaan: zo'n 600 meter. Aangezien Elke last had van haar knieën en het toch wel wat stijgen betrof, besloot ze de bus eerder terug te nemen. Tim zou de volgende dag pas terugkeren. Intussen waren we er wel achter gekomen dat je eerst een meer moest oversteken om aan de trek te kunnen beginnen. Aangezien het niet zeker was of dit mogelijk zou zijn, wandelde Elke nog wel even mee tot aan het meer. Eens bij het meer zagen we slechts twee kleine roeibootjes liggen. Meteen werd duidelijk dat het een onwaarschijnlijk scenario zou worden. Toch klopten we nog ergens aan om te vragen of het mogelijk was om het meer over te steken. De vrouw verwees ons door naar een huis aan de overkant. Zij zouden een boot hebben. Opgemonterd begaven we ons op het erf van het huis. We werden echter bruut opgeschrikt door twee woeste waakhonden. Bijna in onze broek schijtend renden we ervandoor. Ze liepen los en het leek alsof ze ons echt wilden hebben. Gelukkig liepen ze ons niet achterna eens we het erf af waren. Honden zijn echt een probleem in Chili en Argentinie en naar verluid de rest van Zuid-Amerika. Zwerfhonden maken een vast aandeel uit van het straatbeeld. Wanneer je eten bij je hebt, krijg je ze niet meer afgeschud. Aangezien er na het verkrijgen van een boot nog andere barrières te overwinnen waren (de prijs van de boot, navigatie van het meer, het vinden van het pad aan de overkant van het reusachtig meer, etc) besloten we maar samen terug te keren. Tegen de middag braken we onze tent weer op om de bus terug naar Castro te nemen. Tijdens het opbreken van de tent sloeg het toeval weer toe. De Amerikaan die we in Chaiten ontmoet hadden en waarmee we een hostel in Puerto Montt gedeeld hebben, kwamen we daar tegen. Hij is ook degene met wie Tim de eerder vermelde biertjes had geconsumeerd. Het is al de zoveelste keer dat dit ons overkomt.
De volgende dag besloten we om onze angst te doorbreken en het liften nog maar eens een kans te geven. Vlot geraakten we in een rit, in de laadbak van een jeep, tot in Ancud. Gisteren brachten we de namiddag door op een strandje dat haast idilisch zou zijn als je het afval zou wegdenken. Het was ontzettend warm en we haalden onze zwemshort en bikini boven. 's Avonds genoten we van een typisch Chiloteens gerecht: curanto. Dit is een reusachtig bord met drie soorten vlees, drie soorten aardappelen en twee soorten zeevruchten. Zeer bijzonder.
Vandaag bevinden we ons nog steeds in dezelfde stad. De hemelsluizen staan wagewijd open en het is zondag dus veel zal er vandaag niet te doen zijn. Morgenvroeg nemen we een bus naar Chepu om vandaaruit het ander deel van het nationaal park te bezichtigen. Hopelijk heeft Elke daar niet teveel last van haar knieën.
zondag 7 maart 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Net op tijd dat jullie de bergen geruild hebben voor de zee als Elke pijn begint te hebben aan haar knieën. Hopelijk komt dat weer terug in orde na wat rust. En Tim zijn knieën doen het blijkbaar prima he. Houden zo! Knuf
BeantwoordenVerwijderenn geeft dat geen problemen jullie tent en rugzakken zo onbeheerd achter te laten op een camping (jullie hele hebben en houden dus)?
BeantwoordenVerwijderenHier missen jullie in elk geval nog altijd niks, miezerig en ijskoud (vriestemp) weer.
Natuurlijk is er altijd een risico maar ik denk dat het zels veiliger is om alles achter te laten op een verlaten plaats dan met de rugzakken op de rug door een grote stad te lopen. We zijn mensen tegenkomen wiens rugzakken zijn gestolen terwijl ze er naast zaten.(!)
BeantwoordenVerwijderenWe beseffen maar al te goed dat we niets missen. Hier is het nog steeds perfect weer, het eiland was fantastisch.
Grt