dinsdag 2 maart 2010

Apocalyps La Junta

We zullen maar beginnen met datgene dat momenteel het meest in de media komt: de aardbeving in Chili. De vader van Tim heeft de situatie in een reactie op ons vorige bericht al haarscherp geanalyseerd. Het is inderdaad zo dat we er zelf totaal niets van gemerkt hebben. Het is zo dat we het nieuws zelfs vanuit België te weten zijn gekomen. We kregen een ongerust bericht van een vriendin van Elke. Daarop zijn we gaan rondvragen in het dorp wat er eigenlijk aan de hand was. Ons Spaans is te beperkt om alles te vatten maar we begrepen wel dat een groot gebied getroffen was ten noorden van ons, het dodental in de honderden liep en er veel schade was. Al de rest was voor ons een vraagteken. In ieder geval hebben we er momenteel nog niets van gemerkt. Wel hebben we ondertussen al met meer mensen gesproken en hebben we toegang tot media. We kennen nu de omvang van de ramp. In de eerste plaats zijn we toch wel geschrokken van het dodental en het feit dat we er nu toch ook niet zo ver vandaan zitten. De plaats waar we ons bevinden, heeft zelfs milde schokken ondervonden. In een van onze eerste berichten hebben we het gehad over de familie waarmee we de avond doorgebracht hebben. De vriendin van een van de jongens woont slechts op enkele kilometers van het epicentrum. Dat brengt het toch dichterbij. We gaan nog contact met hen opnemen en uitzoeken hoe het onze reisweg zal beïnvloeden. Sowieso waren we niet van plan om door het getroffen gebied te reizen. We zullen er misschien wel rekening met moeten houden dat sommige wegen onderbroken kunnen zijn en bepaalde dorpen zonder voorzieningen zijn gevallen. Dit gaan we vandaag navragen.

Maar wat hebben we de laatste dagen zoal uitgespookt? Tot onze 'spijt' niet al te veel. Twee dagen na onze vorige trektocht zijn we Coyhaique uitgelift. We hadden het doel om tot in Chaiten te geraken om aldaar een boot naar Chiloé te nemen. Dit is een groot eiland aan de kust van Chili. Het is een eiland bedekt met regenwoud, stranden en kleine dorpen. Het leek ons een leuke afwisseling. De eerste dag ging zeer vlot. Er was zelfs sprake van een primeur: meeliften met de militaire politie, zeer vriendelijke mensen overigens. Onze laatste lift van de dag bracht ons in La Junta, op 150km van Chaiten. Het was al vroege avond en we besloten hier de nacht door te brengen. La Junta is werkelijk een stoffig, klein en nietszeggend dorpje. De faciliteiten zijn er zeer beperkt en vers voedsel is nauwelijks te verkrijgen. Dit komt omdat het midden op de Caretera Austral ligt, vrij diep in het binnenland en daarom moeilijk te bereiken voor transport. De volgende ochtend begonnen we vol goede moed aan het liften. 150km is toch niets. Dat dachten we... Twee uur later en na slechts drie auto's gepasseerd zien te hebben, begon het tot ons door te dringen dat het niet zo gemakkelijk zou worden. Bovendien was het zinderend heet en enorm stoffig. Dit maakte het er niet aangenamer op. Nog eens drie uur later gooiden we de handdoek in de ring en begaven we ons met de staart tussen de benen terug naar onze slaapplaats. De rest van de namiddag verveelden we ons steendood.

De volgende dag hetzelfde scenario. Opnieuw vijf uur vruchteloos aan de kant zitten. Met hangende schouders dropen we opnieuw af en zochten een busstation. Gelukkig bestond het en waren we in staat een ticket te boeken voor maandagochtend, vertrek zes uur 's morgens. Nadien probeerden we het tij nog wat te keren door gezellig iets te drinken. We zaten nog geen tien minuten neer toen we werden opgeschrokken door een alarm. Enkele minuten later zagen we verschillende auto's passeren en de buren opgejaagd met elkaar praten. Eerst dachten we aan een bosbrand maar nadien bleek dat er een veertienjarige jongen verdronken was in de rivier. We hadden ze een uur voordien nog zien zwemmen in het water toen we stonden te liften. Onmiddellijk werd ons duidelijk dat de pech van de dagen voordien niet veel te betekenen heeft.

Na een DERDE nacht in hetzelfde hostel namen we dan maar de bus. Drie uur later arriveerden we in Chaiten. Het dorp was kleiner dan we verwacht hadden maar dat was niet het enige. Blijkbaar was er twee jaar geleden een vulkaanuitbarsting geweest. Hierdoor heeft de lokale bevolking tot op heden nog altijd geen beschikking over elektriciteit, warm water en de mogelijkheid om geld af te halen. Er is immers gewoon geen bank. Ook betalen met plastic geld was er onmogelijk. Het toeval wou dat we nog slechts 4.5 euro op zak hadden omdat er ook in La Junta geen bank was. Normaal gezien hadden we nog minstens een dag in Chaiten willen blijven om dan de boot naar Chiloé te nemen. Helaas konden we noch overnachting noch eten betalen waardoor we gedwongen waren om onmiddellijk de boot naar Puerto Montt te nemen. GELUKKIG was het bootkantoor de enige plaats waar je wel met Visa kon betalen. Dus dezelfde namiddag scheepten we nog in op de acht uur lange boottocht naar Puerto Montt. Ook dit was een verrassing. Aangezien we alles in zeven haasten moesten regelen, wisten we niet dat het zo lang zou duren. Aldus bevinden we ons nu in Puerto Montt. Morgen gaan we alsnog van hieruit naar Chiloé. Of we dit liftend of met de bus zullen doen, is nog niet duidelijk. We gaan eerst eens bekijken of het wel mogelijk is om zo de stad uit te geraken.

Hoewel de laatste dagen iets minder voorspoedig zijn verlopen, zijn we op dit moment toch blij dat we uit La Junta zijn geraakt en snel terug op een mooie plaats zullen zijn. Ondanks we ons op mindere momenten toch gefrustreerd voelen, kijken we er achteraf altijd positief op terug. Zeker als je het kadert in het geheel van de gebeurtenissen. Op Chiloé zijn we van plan om enkele dagen door de natuur te trekken. Je kan er twee trektochten maken langs stranden en door regenwoud. Eentje zullen we samen doen en de ander zal Tim er waarschijnlijk alleen bij nemen, als het weer meevalt natuurlijk. Intussen is de hitte omgeslagen in mildere temperaturen en een grauwgrijze hemel. Je hoort nog van ons.

3 opmerkingen:

  1. Iedereen blij :-)
    De ramp is toch erger dan aanvankelijk ingeschat door de Chileense regering. De beving was 501 x erger dan de beving in Haïti. Kan je nagaan. België stuurt ook een reddingsteam naar ginder.
    Dus blijf voorlopig maar ver van het gebied tussen Concepcion en Santiago. Alle wegen zijn er trouwens onderbroken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Inderdaad, iedereen blij en volgens mij wijze raad van de papa!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als je dan het nieuws hoort van de aardbeving, dan vallen die negatieve ervaringen bij het liften en in Chaiten in het niets he.

    BeantwoordenVerwijderen