vrijdag 19 maart 2010

Alta cocina (bis)

Het raften was meer een culinaire aangelegenheid dan een sportieve. Na een busrit van twee uur arriveerden we aan Rio Allumine. We kregen een helm en een wetsuit toegestopt. Daarbovenop nog een obligate zwemvest. Vervolgens gingen we te water. Omdat het al laat in het seizoen was, stond het waterpeil redelijk laag. Van een overdosis adrenaline zou geen sprake zijn. Toch zaten er enkele turbulente stukjes bij. Ergens midden afvaart gingen we aan wal. We dachten dat we gewoon onze benen even zouden strekken. Niets was minder waar. Nadat de gids ons naar een tien meter hogere rots had geloodsd, bleek het de bedoeling te zijn om eraf te springen. Waarschijnlijk was dit wel op voorhand aangekondigd maar dat was ons dan ontgaan. Tim waagde hoe dan ook de sprong. Slechts één andere persoon deed hetzelfde. Nadat Tim zijn sprong had gewaagd, golfde er even paniek door de groep. Blijkbaar was hij foutief gesprongen en leek het alsof hij op het water was te pletter geslagen. Elke kon de sprong vanuit haar positie niet zien en was even ongerust. Gelukkig was er geen vuiltje aan de lucht. Wel aan zijn edele delen die achteraf toch een milde pijn ondervonden. Elke zag de sprong niet zitten maar werd toch verplicht om enkele meters lager in het koude water te springen. Opvallend genoeg bleef de gids met zijn grote mond al die tijd veilig op het droge, als enige. Na het raften werden we getrakteerd op een breugeliaanse barbeque: Argentijnse steaks, rauwkost, brood en wijn. Nadien sprongen we terug op de bus om even later al terug halt te houden voor het dessert: tarta frita. Dit zijn gefritureerde broodjes, zeer lekker. Het raften was dus eerder een gastronomische ervaring, zeker wel gezellig. Zondag maakten we een kleine wandeling. Niets speciaal. Want de volgende dag zou Tim immers Volcan Lanin gaan beklimmen.

Om 6u30 tekende ik present aan de ingang van ons hostel. Niet veel later werd ik opgepikt door de gids. Voor het eerst zag ik mijn companen waarmee ik de komende twee dagen zou doorbrengen. Het bleek dat ik de enige buitenlander was tussen drie Argentijnen. Gelukkig is mijn Spaans ondertussen degelijk genoeg om een bevredigend contact te kunnen hebben. Bovendien waren het alledrie sympathieke kerels die zich niet te goed voelden om zich aan mij aan te passen. Onderweg naar de voet van de vulkaan werd de obligate maté al bovengehaald. Maté is een warme drank die met behulp van een soort matépijp gedronken wordt. Het is een soort van thee. Letterlijk elke Argentijn hangt de hele dag aan zijn pijpje te lurken. Ook ikzelf ben deze drank beginnen te gebruiken. Zij het in meer gematigde hoeveelheden.

Rond 9u in de ochtend begonnen we aan het eerste deel van de bestijging. Hoewel redelijk stijl, was dit niet al te moeilijk en hield de gids een zeer gematigd tempo aan. We namen zeker voldoende tijd om te rusten en foto's te nemen. Het was duidelijk dat we tijd genoeg hadden. Bovendien was het broeiend heet. Rond 13u bereikten we de refugio die op een slordige 2300 meter gelegen was. Van de refugio moet men niet teveel voorstellen. Het is een kleine metalen bunker die in wezen eigendom is van het Argentijnse leger. Aangezien het doel van de dag bereikt was, hingen we wat rond, voerden we wat conversaties en genoten we van de impressionante uitzichten om ons heen. In de verte konden we Volcan Llaima zijn rookpluimen zien uitpluffen. Er zijn nog zoveel actieve vulkanen in Chili. Even later kwam een heel regiment soldaten de berg op gemarcheerd. In een mum van tijd was de refugio nokvol militairen. Het was toch een bijzonder gevoel om als enige buitenlander tussen een heel regiment soldaten te zitten. In de vroege avond aten we wat pasta om tegen 21u te gaan slapen. Aangezien de hut stampvol zweterige lijven zat, prefereerden de gids en ikzelf om de nacht onder open hemel door te brengen. Een pracht van een ervaring, wat een sterrenhemel. Vanuit mijn slaapzak had ik een ultiem uitzicht op de bergtop die we morgen zouden proberen te veroveren. Vermits ik toch een beetje zenuwachtig was, kon ik de slaap niet vatten voor 12u 's nachts. Om 1u15 schoot ik alweer wakker. We hadden afgesproken om op te staan om 1u30. Veel slaap heb ik dus niet gehad.

Na een vluchtig ontbijt van café con leche en koeken stapten we het duister in. Met onze hoofdlampen als enige baken. Na een uurtje bereikten we de sneeuwgrens. In het donker bonden we onze crampons onder de voeten. Verrassend genoeg was het duizend keer eenvoudiger om op ijs te wandelen dan op het losse vulkanische gesteente. Het voelde zelfs veiliger. Tegen 6u begon de zon erdoor te komen. Het was een bevrijdende ervaring na uren door het donker gelopen te hebben. Blindelings vertrouwend op de gids, niet wetend waar we ons bevonden. Het was geweldig om de ochtendgloed te ontwaren. De route voerde ons verder over een nog stijler stuk ijs. Enkele uren lang klommen we omhoog over een veld van penitentes. Toen de gids ons vertelde dat de top slechts 10 minuten van ons lag, vlogen we haast naar boven. Om 9u stonden we er dan uiteindelijk. Ik kom woorden tekort om te beschrijven hoe we ons voelden. Overal om ons heen werden we omringd door talloze vulkanen en meren. Jammer genoeg was de wind te sterk om er een gezellig theekransje te houden. Enkele minuten later daalden we alweer af. Meteen werd ook duidelijk waarom we zo vroeg waren opgestaan. Aangezien de zon nu vrij spel had, begon de sneeuw steeds zachter te worden. Dit bemoeilijkt het begaan ervan. Bovendien vergroot de kans dat stenen die anders vastgevroren zitten naar beneden stortten en op onze weliswaar gehelmde hoofden terecht komen. Tijdens de afdaling werden we allemaal toch wel bevangen door vermoeidheid. De adrenaline die onze vermoeidheid maskeerden begon immers weg te ebben nu ons doel bereikt was. Tegen 1u in de namiddag bereikten we terug de refugio. Hier deden we ons tegoed aan chorizo, olijven, maté en andere lekkernijen. Na een rustpauze van twee uur daalden we ineens helemaal af naar de voet van de berg. Vreemd genoeg bleek de vermoeidheid verdwenen te zijn en renden we haast naar beneden. In de vooravond zaten we alweer terug in de jeep op weg naar San Martin De Los Andes.

Alles bij elkaar was het een onvergetelijke ervaring. De top bleek nog het minst belangrijke van alles te zijn. Het als enige buitenlander tussen zoveel Argentijnen vertoeven, merken dat je ondanks de taalbarriere toch in staat bent om met hen een band op te bouwen, samen mate drinken, het slapen onder de sterrenhemel, het klimmen in het donker, de belachelijk spectaculaire uitzichten... Een geheel dat de hevige spierpijn achteraf zeker de moeite waard maakt.

Elke heeft er in tegenstelling een rustige twee dagen van gemaakt: terrasjes, lezen, genieten van de alomtegenwoodige zonneschijn.

Ondertussen bevinden we ons in Entre Lagos. Een gehuchtje dat we eerder al voorbij waren gekomen maar toen hebben overgeslagen. We zijn gisteren naar hier gelift vanuit Villa La Angostura, alwaar we de vorige dag per bus naartoe zijn gereisd van San Martin. Onze hoofdlift was een 80jarige Argentijn van Nederlandse afkomst. Grappig om met hem in het Nederlands te communiceren. Entre Lagos bevindt zich alweer in Chili.

Normaal gezien zouden we vandaag een trektocht naar Volcan Puyehue gestart hebben. Vermits Tim 3 dagen na de beklimming nog steeds vrij intense spierpijnen ondervond, hebben we dit plan ingeruild voor een bezoekje aan nabijgelegen thermen. Dit zijn bijzonder warme plassen water van natuurlijke oorsprong. Je vindt deze vaak terug in vulkanische gebieden. Eerst betaalden we voor toegang tot een georganiseerde therm. In wezen was dit niet meer dan een warmwaterbron met een hek errond en een gebouwtje waar men toegang aanrekende. Even later ontdekten we dat er zich 80 meter verder gratis bronnen bevonden. Desalniettemin was het heerlijk om onze lijven te weken in het agua caliente. De bronnen hadden een zalvende werking op de spierpijnen van Tim. Morgen zullen we dus alsnog aan onze vierdaagse beginnen.

2 opmerkingen:

  1. Fijn dat al je verwachtingen voldaan werden.
    Ook slim dat je de nodige rust neemt en niets forceert. Elke heeft blijkbaar een helende invloed op je :-)
    Hier is de lange barre winter eindelijk (hopelijk) voorbij. Eindelijk temperaturen boven de 15°. Maar natuurlijk na 2 mooie dagen alweer terug de verplichte regen.
    Geniet dus ginder alle 2 nog van elkaar en de warme dagen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Weer super om te lezen! Kijk al uit naar de volgende verhalen. Hier kabbelt het Leuvense leven rustig verder en met grote vreugde mag ik vrijdag mijn diploma gaan halen op Lessius!

    BeantwoordenVerwijderen