Met mooie vooruitzichten namen we de bus naar Copacabana. Deze stad is niet te verwarren met het Braziliaanse Copacabana. Het enige dat deze twee steden gemeen hebben, is dat ze aan water gelegen zijn. Het Boliviaanse Copacabana natuurlijk niet aan de Pacifische of de Atlantische Oceaan maar aan het Titicacameer. Het Titicacameer is een redelijk gigantisch meer dat door Bolivie en Peru gedeeld wordt. Het meet een slordige 230 op 70 kilometer en ligt op iets minder dan 4000 meter hoogte. Het grootste deel bevindt zich echter in Peru. Bolivië heeft dan weer het mythische Isla Del Sol en Isla De La Luna op zijn grondgebied liggen.
Om met de bus van La Paz naar Copacabana te geraken, moesten we eerst de vallei uitrijden en vervolgens El Alto doorkruisen. Nadien volgden enkele uren over de intussen saai aandoende Altiplano. Aangezien Copacabana op een schiereiland gelegen is dat vasthangt aan het Peruviaans grondgebied, moet je ofwel via Peru ofwel het water oversteken. Alle bussen die van La Paz komen, kiezen voor de laatste optie. Dit was het punt waarop een standaardbustripje iets gecompliceerder werd. Een lange rij auto's en bussen stonden te wachten voor de oversteek. Onze bus sloot zich aan bij deze rij en de buschauffeur kwam de passagiersruimte binnen. Blijkbaar was er teveel wind en daardoor de stroming te hevig om het meer over te steken. Hij zei ons dat dit een uurtje zou duren. Vreemd hoe hij voorspelde hoe de wind zich zou gedragen. Tijdens het wachten begon Tim zijn maag zich wat te roeren. We besteedden er niet teveel aandacht aan. Waarschijnlijk een beetje reisziekte ofzo. Eén uur werd twee uur en twee uur werden er drie. Iedereen begon te beseffen dat de overzet niet meer voor vandaag zou zijn. Ondertussen hadden we ook al vernomen dat men al stond te wachten sinds de avond ervoor. De busmaatschappij wist dus goed genoeg dat dit zou gebeuren. We waren met andere woorden in het zak gezet. Ondertussen begon men al te spreken over terugkeren naar La Paz. Samen met enkele andere mensen besloten we om niet bij de pakken te blijven zitten. Toen we vernamen dat er kleine speedbootjes mensen naar de overkant zetten, besloten we onze kans te wagen. Een redelijk assertief meisje probeerde nog een deel van ons geld terug te eisen maar ze vond geen gehoor.
Aldus bevonden we ons enkele minuten later samen met een boel andere mensen op het water. Onmiddellijk begrepen we waarom de ferry's niet uitvoeren. De golven waren zo hevig dat we gemakkelijk op zee hadden kunnen zitten in plaats van op een meer. Al bij al was het toch redelijk spannend. De overzet duurde niet lang. Daar stonden we dan aan de overkant. Uiteindelijk namen samen met twee andere koppels een taxi. Elke en een ander meisje werden in de koffer gestoken, de rugzakken moesten het stellen met een plaats op het dak. Door de frisse lucht was de maag van Tim wat gekalmeerd. Dezelfde avond gingen we nog samen met de andere op restaurant en spraken we af om de volgende dag iets te doen. Na het restaurant begon Elke zich ook onwel te voelen. Eens terug op de kamer hadden we beide spuitende diarree, Elke met veel bloed. Dit was erg verontrustend maar het was al laat, dus gingen we maar slapen. We dachten echter onmiddellijk aan dysenteria. De volgende ochtend waren we beiden iets beter. We gingen in afwachting van onze afspraak naar een internetcafé. Eens daar begonnen we ons beide kotsmisselijk te voelen. De weg terug naar het hostal was lang. Uiteindelijk gingen we naar het lokale ziekenhuis. De diagnose dysenteria werd bevestigd. Elke werd aan een baxter gelegd en we kregen beiden een resem pillen mee. De volgende 16 uur brachten we in bed door. Jammer want zo hebben we verder contact met deze mensen gemist. Bovendien konden we niet vertrekken naar Isla Del Sol, zoals gepland.
Blijkbaar zijn maag- en darmproblemen een fase waar iedere reiziger in Bolivië door moet. Het kan te wijten zijn aan eender welk voedingsmiddel aangezien we in verschillende restauranten hebben gegeten. Toch hebben we een specifieke dader in gedachten: een stuk artesanale kaas die we op de straatmarkt hebben gekocht.
De pillen hebben hun effect niet gemist. Met twee dagen vertraging konden we, hoewel nog zwakjes, toch nog vertrekken. Een anderhalf uur lange boottrip over het meer (gelukkig over kalm water nu) bracht ons op het zuidelijkste gedeelte van Isla Del Sol. Onmiddellijk kwam de Boliviaanse mentaliteit weer boven. We moesten onmiddelijk 5 Bolivianos betalen om het eiland te betreden. We wilden van het zuidelijkste naar het noordelijkste punt wandelen. In het begin liepen we een beetje verkeerd en liepen we te klooien door landbouwgebied. Wel leverde dit prachtige uitzichten over de kust op. Over het meer heen loemde de Cordillera Real. Onderweg zagen we verschillende lokale vrouwtjes met hun traditionele gewaden en ezels. Toen we uiteindelijk niemand meer tegenkwamen, beseften we dat we verkeerd waren. Dan toch vonden we de juiste weg over een geplaveide incaweg die ons langs verschillende ruïnes voerde. Het kon natuurlijk niet anders dan dat we in het midden van het eiland opnieuw moesten betalen om het noordelijke gedeelte te betreden. Met de stralende zon en het meer dat zich tot aan de horizon uitstrekte, was het gemakkelijk te vergeten dat we ons op 4000 meter hoogte bevonden. Het hele eiland had iets mediterraans. Na enkele uren wandelen, kwamen we aan in Challapampa, een rustiek dorpje waar we de nacht doorbrachten. De volgende dag namen we een boot terug naar Copacabana. 's Avonds struinden we nog wat rond in de stad waar we zo lang waren geweest maar nog niet veel van hadden gezien, buiten ons bed dan.
Momenteel zijn we terug in La Paz. Dadelijk gaan we een ticket boeken naar Sorata, een klein dorpje in de yungas. Het schijnt er erg mooi te zijn. Bovendien zou het een uitstekende basis moeten zijn om verschillende trektochten te beginnen door het hooggebergte. Eén daarvan leidt naar een gletsjermeer op 5000 meter hoogte. We houden u verder op de hoogte...
zaterdag 22 mei 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Die titel deed me wel schrikken! Dacht al dat het over een 'Duivelse reis ging'. Vreesde al 'wat zijn ze nu weer tegengekomen'?
BeantwoordenVerwijderenGelukkig (maar minder voor jullie) ging het 'slechts' over duivelse kaas :-)
Veel geluk en pret verder op de tocht.
Het heeft toch tot nu geduurd voordat de stoelgang terug naar behoren is. Blijkbaar is dat normaal in dit land. Maag en darm problemen zijn hier schering en inslag bij elke reisiger. Er is haast niemand die er aan ontkomt. Momenteel is het weer nogal duivels. Onze laatste trek waren we in mooi weer begonnen maar al snel begon het te regenen waardoor we sneller zijn moeten terugkeren. Jammer, zeker omdat we een gids betaald hadden. We hadden verder kunnen gaan maar wat heb je daaraan. Er is nog minstens heel de week regen voorspeld in heel de Boliviaanse Andes. Dit is erg ongewoon voor de tijd van het jaar, het is immers droogseizoen. Momenteel zitten we dus een beetje vast, we zijn wat aan het uitpluizen wat we verder gaan doen.
BeantwoordenVerwijderen