zaterdag 15 mei 2010

La Paz

We hebben net een trektocht achter de rug waarover enorm veel te vertellen valt. Vooraleer we hier dieper op ingaan, zijn we verplicht om eerst uit te wijden over La Paz. Het is een stad die een beschrijving op zich verdient. De bus van Arica voerde ons vanaf de Pacifische kust door de Precordillera (Putre) en parque national Lauca. Twee gebieden die ons natuurlijk bekend voorkwamen. Na enkele uren passeerden we de Boliviaanse grens waar we eerder al zo dichtbij hadden gezeten. Enkele weken geleden voelden we ons nerveus om deze grens te overschrijden, in de realiteit bleek dat absoluut niet nodig te zijn. Nog nooit was een grens overschrijden zo gemakkelijk. De ambtenaar keek ons niet eens aan en zette blindelings een stempeltje in ons paspoort. Dit terwijl de grens tussen Chili en Argentinië steeds gepaard gaat met lastige vragen en irritante rugzakcontroles. Onmiddellijk na het overschrijden van de grens werd het verschil tussen de twee landen duidelijk. Aan de andere kant van de grens was het een ontzettende chaos van zich verdringende trucks. De eerste mensen die we te zien kregen, boden ook een heel andere indruk: meer Indiaanse gelaatstrekken en traditionele kledij. Na het overschrijden van de grens, volgden enkele uren over de Altiplano, een uitgestrekte barre vlakte met hier en daar een kleine nederzetting. Toen we in de verte de Cordillera Real zagen opdoemen, wisten we dat we bijna in La Paz moesten zijn. Inderdaad, niet veel later reden we El Alto binnen. Dit is de voorstad van La Paz op 4000 meter. Dit is een van de snelst groeiende steden van Latijns Amerika en de bevolking is er arm en bestaat bijna volledig uit Aymara's. El Alto wordt ook wel eens beschouwd als de Aymarahoofdstad van Zuid-Amerika. De huizen bieden maar een mistroostige aanblik. Het leven moet er hard zijn. Door de hoogte en onbeschutte ligging vriest het er 's nachts stenen uit de grond. Na het doorkruisen van El Alto komt het echte La Paz in zicht. De stad is immers gelegen in een vallei en wordt aldus aan het oog onttrokken.

Toen we de stad van bovenaf binnenreden, werden we compleet overweldigd door het zicht. De hele canyon is letterlijk tot op de nok volgestouwd met huizen en gebouwen. Van bovenaf lijkt het alsof alles ieder moment als een kaartenhuis kan instorten. De drukte in de straten van het stadscentrum is overweldigend. Talloze taxi's en minibusjes vlammen de zwaartekracht tartend door de stijle en bochtige straatjes. Luid getoeter en jonge mannen of vrouwen die uit de busjes hangen om luidkeels de bestemmingen aan te prijzen zijn de soundtracks van het dagelijks leven. Om de vijf seconden zie je wel een bijna-ongeluk gebeuren. Verkeerslichten, als ze al bestaan, worden compleet genegeerd. Je moet wel risico's nemen als je niet de hele dag aan een kant van de straat wil staan. De meeste straten zijn volgestouwd met kraampjes en kleine marktjes waar je zowat alles kan kopen. Het is normaal dat je door de cholita's achter het kraampje wordt nageroepen: 'Joven, hay pan!'(jongeling, er is brood). De meeste dingen zijn spotgoedkoop en tegelijkertijd zijn de prijsverhoudingen belachelijk. Je kan twee keer per dag op restaurant gaan voor minder dan 3 euro per persoon in totaal. Hiervoor heb je een soep, rijst, vlees en drank (meestal 1liter). Langs de andere kant, kost een paar appels op een marktkraam bijna evenveel. Een ander opmerkelijk voorbeeld: in Coroico hadden we ontbijt op restaurant. Er was keuze uit twee menu's. Ofwel een heel bord met rijst, vlees, brood en ei. Ofwel één broodje met ei. Beide menu's kosten 9 Bolivianos (1euro). We waren zo stom om de broodjes met ei te bestellen. Omdat we nog honger hadden bestelden we voor elk een broodje met ei bij. In plaats van het dubbele te moeten betalen zoals verwacht, kostte het totaal ons slechts 10 Bolivianos.

La Paz is kortom een drukke, kleurrijke, geurrijke en absurde stad.

De tweede dag al begonnen we onverwachts snel aan de El Choro-trek. Na lang twijfelen of we dit al dan niet met een gids zouden doen, besloten we dit toch zelfstandig te doen. De enige reden dat we een gids wilden nemen, was om veiligheidsredenen. De route zelf is enorm simpel. De doorslag om het zelfstandig te doen, kwam er nadat we een Duits koppel hadden ontmoet die dezelfde plannen hadden. Snel besloten we om de volgende dag samen met hen aan de toch te beginnen. Het was een fantastische ervaring. Het speciale aan de hele trektocht is dat het pad bijna voortdurend omlaag voert. Zo start je in bar en kaal landschap op 4800 meter en daal je helemaal af doorheen dichte wouden. Elke meter steeg de vochtigheidsgraad en de warmte. Op onze weg passeerden we verschillende kleine nederzettingen. Hetgeen dat het meest bijblijft is de eerste kampplaats uitgebaad door een vrouwtje dat alleen Aymara sprak en in een klein lemen hutje woonde. Toen er betaald moest worden, was haar Spaans opvallend genoeg een beetje beter. Een erg bevreemdende ervaring. Het leek wel alsof we terug in de tijd reisden. Ongeloofelijk hoe sommige mensen de dag van vandaag nog leven, helemaal afgezonderd van de maatschappij. Hoofdzakelijk leven van wat ze zelf verbouwen. De tweede nacht kampeerden we op het erf van een mijnwerkersgezin. Het kleine meisje van onze foto's maakte het ons soms niet gemakkelijk om onze tent op te zetten. Toeristen zijn waarschijnlijk het enige gezelschap dat ze kent, buiten haar gezin. Al deze dingen maken dat het een bijzondere tocht was. Dingen die we in Chili en Argentinie niet zijn tegengekomen. We zijn benieuwd wat dit land ons nog te bieden heeft.

Morgen vertrekken we naar Copacabana. Van hieruit bezoeken we het eiland Isla Del Sol in het Titicacameer. Hier zullen we enkele dagen blijven.

3 opmerkingen:

  1. Jullie zijn dus niet alleen in een ander land maar in een volledig nieuwe wereld terecht gekomen. Het is inderdaad wel een vreemde manier hoe ze daar met geld omgaan. Maar als je daar voor € 3,00 een volledige maaltijd kan eten, is jullie budget waarschijnlijk nog niet uitgeput?
    Geniet maar volop van al deze nieuwe indrukken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk om te lezen dat jullie aangename tijden achter de rug hebben en dat jullie kunnen genieten van eenvoudige dingen! Veel plezier nog ginder.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een collega van mij is van Cochabamba en zei me meteen toen ik vertelde dat je in Bolivië zat dat je Machu Pichu niet mocht vergeten!

    BeantwoordenVerwijderen