Zoals eerder gezegd, vandaag een positiever bericht! Sinds de laatste keer dat we iets gepost hebben, is er heel wat veranderd. Het is hoogtijd om de blog nog eens te updaten. In ons laatste bericht vertelden we dat we aan het wachten waren op onze bankkaarten en dat de vulkaanuitbarsting in Ijsland roet in het eten had gegooid. Na wat eindeloos wachten leek en toen we vaststelden dat de kaarten Europa nog niet verlaten hadden, besloten we het volgende: we laten die f*cking kaarten voor wat ze zijn! We zijn hier niet om oneindig lang te wachten op een paar stukjes plastiek en onze kostbare tijd te vergallen. Vanaf nu reizen we gewoon verder en laten we ons geld via Western Union overschrijven.
Na het lange wachten, hadden we nog eens zin om in actie te schieten. We wisten dat er nabij Copiapo een imposant nationaal park gelegen is, Nevado Tres Cruces. Nadat we ons geld in Valparaiso hadden afgehaald, namen we de nachtbus naar Copiapo. Een slordige twaalf uur later kwamen we daar aan. Onze eerste indruk van de stad was niet bepaald positief. Het is een grijs, vuil mijnwerkersstadje en niet veel meer dan dat. Dat was echter niet belangrijk, het was ons immers om het nationale park te doen. Nadat we ons ergens geinstalleerd hadden, zochten we onmiddellijk CONAF op, de organisatie die alle nationale parken in Chili beheerd. Al snel bleek dat het nationale park ontoegankelijk is zonder eigen vervoer en dan liefst een 4WD. Gedesillusioneerd en met de staart tussen de benen dropen we af. Omdat we vooruit wilden, namen we nog dezelfde avond de nachtbus naar onze volgende bestemming: San Pedro De Atacama.
Na twee slopende nachten kwamen we doodmoe aan op onze bestemming. Het was een van de meest intrigerende plaatsen waar we tot nu toe zijn geweest. San Pedro ligt in het hart van de Atacamawoestijn: de droogste plaats op aarde gelegen op een hoogte van 2300 meter. Het dorp zelf bestaat alleen omwille van het toerisme en dat is te zien aan de mensen die door de straten lopen en de vele toeristische bureautje, restauranten en souvenierwinkels. Met zijn stoffige straatjes en kleine gele huisjes heeft het veel weg van een woestijndorp uit Star Wars. We vonden snel een goedkoop en degelijk hostal. Van zodra we ons hier installeerden, begon het tij te keren. We ontmoetten er een Duitse vrouw en een Poolse jongeman met wie we het goed konden vinden. Dezelfde namiddag nog huurden we, ondanks de vermoeidheid, fietsen en reden we met zijn vieren naar het nabijgelegen Valle De La Luna. Het gebied heeft inderdaad wel iets weg van een maanlandschap: bizarre rotsformaties en zandduinen wisselen elkaar af. Rond 18u genoten we van de zonsondergang en daarna fietsten we terug in het donker. 's Avonds kookten we samen een goede maaltijd. Hierna ging de Pool, Szymon, zich bedrinken met een paar Duitse meisjes. Wijzelf konden onze ogen niet meer openhouden.
De volgende dag gingen we opnieuw fietsen met hetzelfde gezelschap. Deze keer waren de fietsen degelijker en konden we met minder inspanningen verder geraken. Onze tweewielers brachten ons een twaalftal kilometer diep in de woestijn. In tegenstelling tot wat je zou verwachten, was dit allesbehalve saai. We slingerden door een wild kronkelende canyon en reden onder hangende rotsformaties totdat we uiteindelijk op een eindeloze vlakte uitkwamen. Het uitzicht hier was adembenemend. In de verte imponeerden 6000 meter hoge vulkanen de horizon. Hierna reden we terug naar het hostal om terug samen aan tafel te gaan. Die avond ging iedereen op tijd naar bed. Wij en Szymon hadden de volgende dag een tour op het programma staan...
Om 3u30 ging de wekker, tegen dan stond de slapeloze Tim reeds een half uur in de keuken rond te hangen. Om 4u werden we opgepikt door een busje dat reeds volgepakt zat met andere toeristen. Een tweetal uur over een hobbelige weg bracht ons tot bij de bestemming: de geyers de Tatio. Dit is een thermisch geyserveld dat op 4100 meter hoogte ligt. Overal om ons heen spoten kolkende waterpoelen torenhoge dampzuilen de ochtendlucht in. Na een uur hadden we ontbijt, de chocomelk en de eieren werden gewoon verwarmd in de geysers, waarom niet. Nadien volgde nog een korte zwembeurt in een warmwaterbron en een blitzbezoek aan een indianendorpje. Hier aten we llamavlees en empanada.
Dezelfde namiddag nog gingen Elke, Szymon en Sylvia een wandeling maken naar Valle De La Muerte. Tim verkoos het om nog eens een fietstocht te maken. De wandeling leidde naar een hoge zandduin waarop mensen aan het sandboarden waren, de zanderige variant van snowboarden. Het fietsen ging iets minder vlot. Het eerste anderhalf uur verliepen fantastisch. Daarna echter begon de fiets in het midden van de woestijn uit elkaar te vallen: eerst sloeg het zadel achterover en dan blokkeerde het wiel. Een pijnlijke en loodzware vijftien kilometer volgden. Die avond genoten we van een laatste avondmaal, ditmaal zonder de Duitse vrouw. Ze vreesde dat onze kookstijl haar overgewicht zou bezorgen. Nochtans aten we veel groentjes.
De dag erna besloten we om nog een laatste keer proberen te liften. Dat was immers ontzettend lang geleden en voor het eerst leken de wegen terug geschikt. Ver geraakten we niet. De eerste mensen die ons hadden opgepikt reden met ons tot in een klein dorpje alwaar we de oudste kerk van Chili bezochten. Bovendien trakteerden ze ons op een bijzonder uitgebreide lunch. Nadien bezochten we nog wat andere attracties in de buurt. Hierna gingen we kort over huis om een uurtje later naar de Mall te rijden. Hier was het echt een drukte van jewelste. Dit valt niet te verwonderen aangezien het de enige aangename plek is van heel de stad. Calama is niet meer dan een mijnwerkersstad. Mijnbouw is in heel het noorden van Chili de belangrijkste tewerkstelling. Opnieuw nestelden we ons neer in een eetgelegenheid. Omdat we nog aan het recupereren waren van het middagmaal limiteerde Elke zich tot een stukje taart en Tim tot een licht slaatje, dachten we... Enkele minuten later werden er drie gigantische stukken taart en een copieuze hoeveelheid groenten voor onze neus neer gezet. Nadat we deze strijd gestreden hadden, brachten we ons naar de bushalte maar eerst gaven ze ons nog sandwiches mee voor op de bus. Nauwelijks in staat te geloven wat ons was overkomen, namen we de nachtbus naar Arica.
Dit is de stad waar we ons heden bevinden. Het is hier echt wel een andere wereld. We bevinden ons op een steenworp van Peru en een boogscheut van Bolivie. De Indiaanse invloeden zijn hier duidelijk te zien. Morgen vertrekken we naar Lauca, een nationaal park op de nabijgelegen Altiplano. De gemiddelde hoogte ligt boven de vierduizend meter en het park huisvest een aantal indigines dorpjes, llama's en ontzettend hoge vulkanen. We zijn van plan om enkele dagen in enkele dorpjes te verblijven en van daaruit trektochten naar diverse plaatsen te maken waaronder een vijfduizend meter hoge bergtop. De foto's die we al gezien hebben, doen ons reeds watertanden.
maandag 26 april 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Hopelijk hebben jullie ondertussen al een nieuw fototoestel, want het zou jammer zijn als jullie de plaatsen waar jullie nu geweest zijn, niet hadden kunnen vastleggen. En het moet wel tof geweest zijn om na al die mindere ervaringen weer vriendelijke mensen te ontmoeten.
BeantwoordenVerwijderenIk heb de foto's al gezien, en ze zijn fantastisch! Goed dat jullie terug op weg zijn na die teleurstellingen!!
BeantwoordenVerwijderen