maandag 18 januari 2010

Nagelbijten, uren als stroop...

De laatste nacht in België gaapt ons aan. Overmorgen zullen we eindelijk voet zetten op Chileense bodem. Als onze voeten niet van de ondergrond zouden gescheiden zijn door het dikke rubber van onze 'boots' zouden onze zolen dan sidderen van genot bij de eerste omhelzing met de exotische bodem? Waarschijnlijk niet... Het zal gewoon asfalt zijn dat ze voorgeschoteld krijgen. Santiago is een stad van miljoenen. Warm zal het er wel zijn maar allicht nog drukker en jachtiger dan het wereldje dat we achterlaten. Het is ons niet te doen om het wespennest van beton waarin we zullen neerstrijken. Vier dagen later laten we ons droppen op het einde van de wereld. Kaap Hoorn: de nagel die er nét niet in slaagt het gat van de wereld te krabben. Het zal er kouder zijn, winderig, de natuur ruw en wild. Dat zal het begin zijn van een zes maanden lange reis die ons onvermijdelijk naar het noorden zal voeren. De zuidpool in onze rug, Bolivia in ons aangezicht en onze zielen hopelijk vervuld van iets woordenloos.

Een pad ontstaat door erop te lopen, wie weet waarheen en waarover het ons voert.

1 opmerking:

  1. Heb telkens veel moeite om telkens een reactie te plaatsen. Als je naar het uiterste puntje van vuurland gaat moet je opletten als je aan de grens met Argentinie komt, want daar liggen nog landmijnen.Gr.opa

    BeantwoordenVerwijderen